Ik heb een hersenschudding

en wat nu?


Een reactie plaatsen

Jeanne: Intensief weekje (2) – de psych

Heeft iedereen een fijne kerst gehad? Mijn ritme schema werkte goed met kerst, ik heb twee diners overleeft bij de familie, waarbij ik tussen voor-en hoofdgerecht nog even op bed ben gaan liggen (en in slaap gevallen ;)) Om 11 uur lag ik elke keer in bed 🙂 Works for me!


Ik heb inmiddels ook twee gesprekken achter de rug bij de Psych. En heb alles even kunnen laten berusten. Dat was wel nodig! Dit zijn flarden uit het gesprek.

Overigens is het niet mijn intentie om dit beroep of deze persoon in kwestie zwart te maken. Maar ik wil wel oprecht blijven in wat er gebeurt.


— De gesprekken zijn niet opgenomen, dus er zullen onjuistheden in zitten die ik heb opgeschreven—-

Afspraak 1 (maandag 9 december)

“Zo dus jij krijgt allemaal hersenschuddingen. Dacht je niet na de tweede ik zal eens stoppen met hockey? Veel te gevaarlijk?”

“Nou ik ben altijd naar de huisarts geweest en langs neurologen maar die konden niets vinden en zeiden dat er niets aan de hand was als ik mij weer goed voelde..”

“Wel onverantwoordelijk van je, want je had toch zelf kunnen bedenken dat het gevaarlijk is, heb jij altijd het advies van artsen nodig voor je stopt?”

Nou..ik snapte de eerste keer helemaal niet wat er met me aan de hand was en ben toen zelf gestopt omdat het niet ging, maar..”

“Maar je bent toch wetenschappelijk opgeleid? Dan had je dit toch ook zelf moeten kunnen bedenken”

(???!!!)

“Als een voetballer een been breekt en de dokter zegt dat hij daarna weer kan spelen, ga je toch ook weer voetballen?”

“Je zit op hockey? Speel je nog?”

“Nee, nu niet”

” In welk team?”

” Dames 4″

“Van?”

“Phoenix in Zeist”

“O dat is niet hoog” Ze kijkt me aan. Begint een verhaal over haar dochter die in een selectieteam speelt, maar waar het niveau ook niets voorstelt.

? (Ik frons, is dit relevant?)

“Heb je een vriend?’

“Ja”

“Wat doet ie?”

“Hij is een investment banker”

“Oww! Wat ik je nu ga voorstellen is wat gechargeerd, maar wat zou je er van vinden als jij met hem zou trouwen, dan kan hij werken en kan jij thuis blijven? Dan hoef je nooit meer te werken. Zou je dat willen?”

?? “Nee!!” (verbouwereerd en nog een frons)

“Heb je psychische klachten?”

“Wat versta je onder psychische klachten? Ik weet niet precies wat deze kunnen zijn” (steeds meer op m’n hoede..)

“Nou, bijvoorbeeld of je manisch bent. De ene keer denk je dat je de hele wereld aan kan en de andere keer ben je depressief”

Ok.”Nou ik denk wel dat ik de hele wereld aan kan, maar ben niet depressief” 

“Bijzonder dat jij denkt dat je de hele wereld aan kan want dat blijkt niet uit je verleden! Als ik naar je historie kijk dan stroken je ambities niet met de realiteit!” (hartelijk lachend??!!)

Auch. Frons. Verbouwereerd.

“Hoe zit het met je eigenwaarde? Je bent elke keer ziek, dat moet nog al wat teweeg brengen, op je werk, etc, dus hoe zit het met je eigenwaarde?”

“Nou..ja op zich goed ik weet nu hoe het komt dat ik elke keer ziek wordt..”

“Oh, hoe komt dat dan?”

“Nou, door dat ik elke keer een hersenschudding krijg en ik had gelezen over multiple concussions..”

Ze begint opnieuw weer over mijn afhankelijkheid van artsen en mijn verantwoordelijkheid nemen. Ik leg haar uit (als ze me uberhaupt laat uitpraten!!) dat ik zelf contact op heb gezocht met het UMC.

“Ok, tijd is op. We gaan nu stoppen. Ik ga nu geen conclusies trekken” vervolgend draait ze zich om naar m’n vader en zegt waar ik bij zit(!):” ik denk dat het is wat ik al eerder tegen u zei, maar dat kan ik nog niet zo zeggen, maar ik ga nu stoppen, we plannen een nieuwe afspraak in”.

…WAT!??

Hup hup hup en ik stond buiten. Stamelde nog..” Ik vind dit niet fijn ik weet niet wat jullie net besproken hebben en nu klinkt het toch alsof er conclusies worden getrokken..?! En ik zou zelf ook graag nog wat vragen willen stellen?!”

Dat was nogal wat. De rest van de dag was ik vooral verbouwereerd en had ik hoofdpijn van het nadenken over alle vragen. Zwaar bewapend met vriendlief naar afspraak twee. 

Afspraak 2 (woensdag 18 december)

“Zo. Jij had na de vorige keer nog vragen. Big smile van de psych en ze keek me vol verwachting aan.

“Ja.. Allereerst vroeg ik me af wat je precies doet als psych en wat het proces bij mij is en ja wat we hier dan precies gaan doen”.

De afdeling revalidatie heeft gevraagd of ik kan kijken of je een stoornis hebt en ik heb niets kunnen vinden wat op een stoornis lijkt.” 

“Ohkee, maar ik dacht dat ze vooral wilden weten in hoeverre de ADHD het hersenletsel beïnvloed en..”

“Ze hebben mij gevraagd om te kijken of je een stoornis hebt en die heb je niet en er blijkt ook niet uit dat je ADHD hebt.”

“Begrijp ik nu goed dat u zegt dat ik geen ADHD heb?”

” ja ik kan geen ADHD bij je constateren”

Het maakt mij niet uit of ik officieel ADHD heb of niet, maar ik vind het bijzonder dat ze zo’n ingrijpende conclusie trekt op basis van een gesprek van amper 1 uur. Haar enige onderbouwing was dat mijn vader ontkennend had geantwoord op de vraag of hij vond dat ik in mijn jeugd ADHD had.

Geen arts zal onderschrijven dat je hersenletsel hebt, want ze hebben niets kunnen vinden.”

Maar jullie eigen afdeling sportrevalidatie ziet dit wel als mogelijkheid?!”

….

Ze vertelde ook nog een verhaal over mijn ‘Kleine ik en ‘Grote ik’. Die waren niet in balans. Mijn ‘Kleine ik’ wildes morgens niet uit bed en mijn ‘Grote ik’ zei dat ik moest gaan werken en mijn bed uit moest. Daardoor verstopte ik allerlei emoties vanuit mijn ‘Kleine ik’ en werd ik gefrustreerd met een negatieve spiraal als gevolg

Dan over mijn probleem, wat geen probleem is want mijn probleem bestaat niet in de medische wereld. Ik heb namelijk ‘vage klachten’. Ze zei: “Weet je wat jouw probleem is?” Waarop ik dan zei: “Nee, wat jíj vindt dat mijn probleem is..”

Ik kan me nog flarden herinneren van het gesprek want al snel ging haar verhaal het ene oor in en het andere oor uit. 

Er kwam een soort rust over mij heen, want wat was de toegevoegde waarde van deze gesprekken? De ene naar de andere assumptie vloog over tafel over mij. Als ik die weerlegde, zei ze “Ok, dan klopt dat niet wat ik zeg”. 

En waaide ze de andere kant op. Met dan weer een volgende assumptie die niet klopte. Echt ongeloofwaardig. Roeland vroeg haar ook vaak of ze kon aangeven hoe ze bij haar beredeneringen kwam. 

Aan het einde vroeg ze of ik nog een nieuwe afspraak wilde, nou neee.

Conclusie voor haar: ik heb geen stoornis en geen ADHD. En voor mij: zonde van mijn tijd. 

Voor iedereen alvast fijne dagen en een gelukkig nieuwjaar 🙂 2014 kan alleen maar beter worden! Ik heb iig al 1 label minder! 😉

Liefs Jeanne

Advertenties


Een reactie plaatsen

Jeanne: Intensief weekje (1)

Ok.

ik weet niet waar ik moet beginnen..

zondag 8 dec, 

Onder het mom, vage klachten en als ik het niet probeer dan weet ik het niet: ik probeer een stukje te fietsen in een zijstraatje, merk dat reactie vermogen nog niet goed is. Kom thuis en barst in huilen uit, hoofdpijn die van kwaad tot erger wordt en lig er grotendeels af. Heel bizar. Het enige wat ik kan bedenken is dat het fietsen nog te veel inspanning kost voor mijn hersenen. Val vervolgens nog voor het eten als een blok ik een slaap coma.

ik op de bank met kat, uitgeschakeld.

maandag 9 dec.

Om half 8 schrik ik wakker van een hamer die op de muur dreunt. slaapdronken loop ik naar mijn keuken omdat ik denk dat daar het geluid vandaan komt (ik slaap boven de keuken). Wie staat er in mijn keuken??

Blijkt er bij de kamer naast mij een klusser bezig te zijn. Mijn hoofd trekt dit allemaal niet. Ik mompel ” wat zijn jullie *#$ aan het doen?! ” De klusser lacht me volledig uit met mijn slaaphoofd en chagrijnige gezicht. Ik besloot toen maar om deze strijd niet aan te gaan en draaide me om weer m’n huisje in. Bedacht me hoe belachelijk dit er uit moest zien..grrrrr

Dan maar douchen want ik moet om 9 uur in UMC zijn voor eerste afspraak met Psychiater. Onder de douche, blijkt de douche koud..Okeee..lekkere start. Ik kleding aan, eet nog wat en sleep mijzelf naar de bushalte Oorsprongpark.

Daar aan gekomen staan veel mensen.. heel veel mensen. Want is een nieuwe busmaatschappij en de lijn 11 is vervangen door lijn 28 en die is klaarblijkelijk niet zo ingeroosterd dat om 9 uur alle studenten van Utrecht Centraal ook daadwerkelijk op tijd op de uithof zijn.

Verwarring alom bij alle mensen bij de bushalte, want waar blijft de bus 28 dan. Om 10 voor 9 rijden er  drie bussen van lijn 28 langs, helemaal vol. Daar kan en mag niemand bij (bus rijdt gewoon door). Ik bel m’ n vader want ik kom echt te laat. De mensen bij de bushalte vermenigvuldigen zich. Ik sta er tussen inmiddels al sinds half 9. Om 10 over negen komt er weer een rits bussen, helemaal proppie vol, de laatste blijkt vrijwel leeg en ik spring (haha i wish) er in. Nu al moe van het lange wachten, de drukte en de commotie kom ik aan met de bus bij het UMC. Kan opeens niet uitchecken en sta 4 euro armer buiten de bus te bedenken dat ik dat eigenlijk weer online moet terug vragen..ARGH! TOO much.

Mijn hoofd zat al vol.. Dat snap je denk ik wel.

Aangekomen in de hal van het UMC besef ik me dat ik naar een andere afdeling moet dan van mijn revalidatieteam..maar welke? Ik probeer na te denken maar het lukt simpelweg niet meer. En die brief, die ligt thuis.. Dan maar bij de balie van de receptie vragen. Er stond niemand in de rij.

“Hallo, ik…” en ik barst in huilen uit. (neeeeeee!!!)

Heel volwassen 🙂 ik was niet eens verdrietig, maar mijn hoofd reageert wel vaker zo (net zoals bij fietsen) als alles te veel wordt. Ik word onwijs labiel. En daar sta ik dan te horten en te stoten. Ik tegen de mevrouw achter de balie bij elke teug adem, hikkend: ” Ik. Moet. Even. Uithuilen. Ik ben. Helemaal. Van slag!

De aardige mevrouw zegt (bij het zien van waarschijnlijk dagelijks huilende mensen) ” doe maar rustig aan meisje (ik ben bijna dertig ;)) ” vervolgens zie ik een rij achter mij die steeds groter wordt. Ik denk  “ok, Jeanne, diep adem halen en ‘ get yourself together’. Geen haast, maar wel even kort en krachtig zeggen wat je moet weten. Maakt niet uit”

Vervolgens kan ik alleen maar uitkramen, ” ik moet naar de psychiater” ” maar ik weet niet waar” (denk, denk, denk!) ” iets met 34 A??” Wat natuurlijk de hele rij kon horen achter mij! Ik dacht, jep! inderdaad ik moet nodig naar een psychiater ;). In ieder geval zag ik de rij ineens ontspannen, zo van, ja dat zal wel inderdaad dat jij naar een psychiater moet ;)) Anyhow, van binnen moest ik lachen, van buiten biggelden de tranen over mijn wangen. Worst case scenario, check!

Nadat ze het had uitgelegd waar ik heen moest lopen, ik opgelucht en door gelopen. De rij achter mij latend (ik wilde het ook niet meer weten ;)) Vervolgens liep ik door het UMC en was een aardig eind, vervolgens merkte ik dat ik echt niet meer kon nadenken en was ik gewoon de weg kwijt in het UMC.

Op dat moment loopt een dokter (witte jas, ‘ ah, die kent de weg hier hopelijk!) langs en spreek hem aan, weer barst ik in huilen uit (waarom, elke keer als ik ga praten..) en vraag hem de weg. Hij dirigeert me rustig naar de plek. (Dank, dank!) En eindig voor de balie van de receptie van de psychiatrische afdeling.

De vrouw kijkt me aan, zo van, kan ik je helpen? Ik voel weer de tranen achter m’n ogen prikken (notagain). Ik wil niets meer zeggen, bang dat ik het stereotiep van de dag ben en gelukkig zegt ze zelf:  “Had jij om 9 uur een afspraak? ” (opgelucht) ” ja” , ” Ga maar zitten, ik zal zeggen dat je er bent”. (Yes!! gelukkig ik mag gaan zitten..pfffff)

Ok dan, score, bijna half 10 en ik lig er mentaal af. Fysiek moe. Ik pak mn flesje water en sms mn vader, ” ik ben er, waar ben jij”. Eerst maar even tot rust komen.

Tenslotte zit ik daar te wachten op mijn vader. Bel hem vervolgens en die neemt op terwijl hij blijkbaar al bij de psychiater zit. Ik hoor gelach op de achtergrond en een damesstem ” o is ze er al” . En tegenover mij zwiept een deur open.

to be continued..


Een reactie plaatsen

Jeanne: Under construction

Ik ben even niet in staat om een blog te schrijven.. het gaat met ups en downs deze week en het is druk. maar liefst 4 afspraken in het UMC deze week en die zijn intensief. Daarnaast mijn administratie doorgenomen. Ook nog jarig dit weekend, dus volgende week op z’n vroegst weer nieuwe ontwikkelingen op papier!

positieve nieuws is wel dat het nieuwe ritme goed werkt en ik nu iets meer energie krijg 🙂

tot die tijd

mijn kerstboom om te delen 🙂 liefs Jeanne


Een reactie plaatsen

Jeanne: Op de fiets

Zondag geprobeerd te fietsen in een zijstraat van m’n huis want m’n fiets stond nog bij m’n oude huis..

Ik weet bijna zeker dat ik kort daarna in een huilbui instorte door dat ik net had gefietst. Ik kreeg hoofdpijn en was een drama. Ben gaan slapen ( als een blok) en is lang geleden dat ik me weer zo slecht voelde.

Als ik nu fiets merk ik mijn reactievermogen is dan heel traag. Alles wat ik zie, gaat te snel en daar lijk ik hoofdpijn van te krijgen. Zoals in het onderzoek naar voren kwam ‘ vertraagde visuele informatie verwerking’ . M’n hoofd raakt compleet overprikkeld en dat vertaald zich in volledige labielheid. Huilen, echt dramatisch huilen, hoofdpijn, moe, moeilijk nadenken, verward, koud ( energie op).

Ik heb niet hard gefietst, niet snel, en toch. I dont know..dat vind ik heel moeilijk te accepteren. In het UMC vonden ze het eerst een apart symptoom maar later gaven ze aan dat het wel voorkomt bij hersenletsel.

Als ik ( ga ik van uit) later, straks, over een paar dagen/ weken/maanden weer kan fietsen ben ik echt heel blij. En weer mobieler!

Ik neem volgende week als ik zin heb en me goed voel nog 1 x de proef op de som, of ik daadwerkelijk van fietsen zo lamlendig wordt. Door er dan weer op te stappen. In ieder geval fiets ik nu ook niet  vanwege trage reactie vermogen in de stad is nogal gevaarlijk! ( heb ik al ondervonden midden op een kruispunt van de burgemeester reigerstraat, waar ik de afstand van de auto die aan kwam rijden  tot mijn oversteken niet goed inschatte..TOETER!!) daarna ontzettende hoofdpijn, echt ontzettende hoofdpijn en huilbuien en tot nu toe de zwaarste uren van de afgelopen maanden.

Maar ik wil het zeker weten, soms denk ik echt dat ik gek ben en mijzelf van alles wijs maak.

Fijne avond iedereen,

Liefs jeanne


Een reactie plaatsen

Jeanne: Actie in de taxi!

Vandaag mocht ik weer naar het UMC en de ergotherapeut heeft me weer aan het werk gezet:) en daar ben ik blij mee! En dat zeg ik niet alleen omdat ik haar net over mijn blog heb. Verteld en ze nu mee kan lezen;)

We hebben weer concrete acties opgesteld omdat m’n ritme nog niet goed is. ( vanmorgen om half 9 afspraak en ik doe er alleen al 3 kwartier over om mijzelf uit bed te hijsen. Dus had niet gedoucht en gegeten, etc)

Dus nu hebben we een blauwdruk gemaakt voor mijn dagen en daar ga ik mij aan houden de aankomende weken (ook in het weekend en met kerst etc):

Als ik dan een slechte dag heb kan ik de tijden wat aanpassen, door bijvoorbeeld ren half uur aan te plakken of activiteiten te verminderen en eerder te gaan slapen, bijv. Meer pauzes, etc.

Onderstaand schema had zij mij al eerder laten zien maar ze heeft hem nu voor mij gekopieerd als herinnering:

Verder kreeg ik een rits afspraken binnen dus actie in de taxi:) ik zit tot eind januari in gepland en het positieve nieuws isdat ze 16 januari mijn Npo hebben gepland:

Duurt 2 uur om en nabij misschien nog wat pauzes. Dus dat wordt een hele belangrijke dag! Dan krijg ik eind januari de uitslag hiervan en wordt het verder besproken.

Dat was het weer even genoeg voor vandaag:)

Wil alleen nog even in het bijzonder deze man in mijn leven bedanken, want hij is mijn steun en toe verlaat op de achtergrond en Björn had een leuke foto van ons gemaakt;)

En helaas is Nelson Mandela natuurlijk overleden, zijn mooi spreuk neem ik mee ” it always Seems impossible until it’s done”

Liefs Jeanne

Ps. ik ga nog reageren op alle lieve berichtjes!!


Een reactie plaatsen

Jeanne: Het moment waar ik tegen op keek

Gisteren in de bus van het Centraal Station naar huis rond het middag uur. Ik dacht dat het niet druk zou zijn in lijn 4, maar dat was het wel.  Gelukkig had ik mijn oordoppen bij me. Veel jonge mensen in de bus die naar de hogeschool reizen en gelukkig had ik een stoel om op te zitten.

Toen we wegreden viel me op dat een wat oudere Turkse vrouw met haar dochter met moeite stond en vooral hing tegen de ruimte waar het wiel van de bus valt. normaal gesproken ga je daar lekker op zitten en leunen,  maar dan moet je wel je balans kunnen houden. Die vrouw lukte dat niet zag ik gelijk.

Teegenover mij zat een meisje met haar rug naar de Turkse vrouw en ze was lekker met haar Iphone aan het spelen en ik dacht, die Turkse vrouw zou eigenlijk moeten zitten, dat is veel beter. En ja opstaan in de bus voor anderen doe ik graag. Maar nu niet, want ik kan zelf niet blijven staan. De vrouw keek mij ook aan en haar dochter ook en ik was druk met bedenken what to do? Ik wilde heel graag iets zeggen, maar ik wist niet hoe en wat. Zal ik het meisje voor mij vragen op te staan? Maar hoe leg ik haar uit dat ik ook niet op kan staan? Zou ze mij horen, ze heeft oordopjes in van haar telefoon. Misschien wil die Turkse vrouw helemaal niet zitten en denk ik weer te veel voor anderen. Haar dochter kijkt weer mijn kant op..Allerlei gedachten dwarrelden door m’n hoofd en wilde snel iets voor haar bedenken. Vervolgens bedacht ik me ook dat ik er uit zie alsof er niets aan de hand is met mij. Ik heb geen gebroken been, geen verband om mijn hoofd.

Ik bleef in mijn gedachten hangen en had ook zo het gevoel dat ze wilden dat ik voor hen zou opstaan.  Ik raakte een beetje gespannen, moest ik nou iets doen? Ik voelde mijzelf de druk opleggen. Maar hield me in omdat ik weet dat ik nu voor mijzelf moet zorgen en de rit te lang was voor mij om te gaan staan. het was zo’n tweestrijd!

Daarom probeerde ik me te ontspannen, immers konden andere mensen ook opstaan en ik had een goede reden om te blijven zitten. Toch bleef het bij me knagen, voelde me opgelaten, bleef in een soort kringetje denken, wat kan ik doen, wat zal ik doen, wat zal ik zeggen! Om mijzelf ook toe te blijven spreken in m’n hoofd ” Jeanne, je blijft zitten en je gaat niet opstaan…(..) ” Op dat moment leunt de dochter naar mij toe en zegt, ” Sorry maar mag mijn moeder hier zitten ”

Toen stond de tijd even stil. Ik keek haar aan en uit het niets zei ik heel rustig: ” ik heb hersenletsel, zou graag voor je moeder opstaan, maar ik kan zelf ook niet opstaan..(..)” Op dat moment springt het meisje met de I phone op en zegt ” O wacht, ik kan wel staan” terwijl de dochter oprecht lief naar mij glimlacht en zegt ” O sorry, blijf jij dan ook zeker zitten, dat wist ik niet” en was het gelukkig opgelost.

Pffff. Een zucht van verlichting voor mij.

De moeder lachte ook lief naar me, zo van ” sorry om dat te horen” en hebben we allebei nog lekker kunnen zitten.

Toen ik de bus uit liep, heb ik ze gedag gezegd. Toch voelde ik me verdrietig en werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt:

Ik wil helemaal hier geen last van hebben, niemand kan het zien en ik wil me niet zielig voelen, maar fit en energiek! En balans hebben! Ik ben 29 jaar en zou met alle liefde op hebben willen staan. Toch weet ik heel goed dat ik nu voor mijzelf moet zorgen, ook al ziet niemand het aan me waarom. Dat voelt gewoon heel oneerlijk.

Het liefst voel ik me zoals ik er uit zie.

Af en toe heb ik dit soort situaties, gelukkig gebeurt het niet vaak. Al heb ik ook al meegemaakt dat ik met moeite met m’ n ov chipkaart uit checkte en de buschauffeur de deur al weer dicht deed voor m’n neus. Ik roep dan nog heldhaftig ” ik moet eruit!” zodat hij nog lekker geïrriteerd na kon schreeuwen ” moet je  eens opschieten!” en dan ik me dan in moeten houden om te schreeuwen ” dat gaat niet Ei%&@, want ik heb hersenletsel! ” maar dat doe ik dan niet, omdat ik weet dat het me alleen maar meer energie kost en frustratie en boosheid. Ik probeer er boven te blijven staan.. 🙂 ik heb begrip voor de mensen dat ze het niet kunnen weten/zien en troost me maar met de gedachte dat als ze het wel wisten, anders zouden reageren.

Na dit soort situaties is Sometimes laughing keeps me from crying, de beste oplossing heb ik gemerkt om mijn aandacht af te leiden. Met de volgende plaatjes:

Liefs Jeanne


Een reactie plaatsen

Jeanne: Het verschil tussen willen en kunnen

.Dit weekend waren er allemaal leuke verjaardag en housewarming feestjes! Zo lastig omdat ik dat altijd erg leuk vind, maar nu niet kan gaan vanwege het reizen + drukte. blijft een pijnlijk puntje voor me.

Daarom reis ik dan af naar m’n ouders waar ik niet blootgesteld wordt aan al

Het feestgedruis! Bij m’n ouders bouw ik dan een aangepast feestje.. Met paps heb ik Chinese tomatensoep gemaakt 🙂 Het rare ingrediënt van Chinese tomatensoep is appelmoes!

Zondag wilde ik heel graag zwemmen.. Mams werkt in het zwembad in Leerdam en zodoende ken ik het daar al. Ik kwam er al als baby en naar bekende plekken gaan is veel makkelijker voor me dan naar nieuwe plekken, want daarbij moet ik veel meer nadenken.

Volgens de artsen is zwemmen goed voor me omdat ik dan mijn linker en rechter hersenhelft gebruik tegelijk (armen en benen tegelijk bewegen) en kost in water minder moeite.

Het was echt heerlijk om te zwemmen en mams en ik zijn vroeg gegaan zodat niet alle kinderen al aan het spetteren waren. ( we lagen in het 90cm bad maar was ook rustiger;))

Ondertussen probeerde ik goed naar m’n lichaam te luisteren wanneer ik zou moeten stoppen. Het werd nl steeds drukker na 10 uur en zwarte piet kwam langs! Heel leuk om te zien maar wel luidruchtig opeens. Dus op een gegeven moment naar huis gegaan.

Thuis bleek ik opeens toch wel heel moe. Ben in bed gaan liggen en in een diepe slaap gezakt..wel bizar want ik kon de hele middag nog wel door slapen. Ik had geen symptomen voor mijn gevoel die me een seintje gaven. Klaarblijkelijk toch te intensief!

Zo lastig! Het verschil tussen willen en kunnen is erg groot ng steeds maar ik en het geprobeerd iig.

Liefs jeanne

Ps bij m’n ouders ook al Sinterklaas die langs was geweest;)