Ik heb een hersenschudding

en wat nu?


Een reactie plaatsen

Jeanne: Het einde van hockey

Terwijl ik dit schrijf krijg ik een brok in m’n keel. Ik heb eindelijk de ballen gehad om m’n lidmaatschap bij de hockey op te zeggen.

Wat zou jij doen in mijn geval?

Ik haat het wel, dat ik dit moet doen. Eigenwijs als ik ben ( of sentimenteel, iedereen ziet dat weer anders) heb ik hier mee gewacht.

Omdat ik aan de ene kant niet aan toe wil geven dat het voorbij is. En wat nu als ik wel beter wordt? En ik toch weer kan spelen? Sommige mensen verklaren mij voor gek. Maar die hebben makkelijk praten want je denkt dat de consequenties te groot zijn want je wilt toch niet nog een bal tegen je hoofd? En nog verder van huis komen?

Gelukkig heb ik de foto’s nog šŸ˜‰ ik ben nr. 4

Daar heb ik heel lang over nagedacht:

Natuurlijk ben ik geschrokken. Toen ik vorig jaar bij de sportarts in het UMC zat drong het pas echt tot me door. Hoe belangrijk m’n hoofd is en hoe ingewikkeld je hersenen in elkaar zitten. Een andere duidelijke domper was hockeytraining. Na een paar maanden thuis en re-integratie bij de Rabobank leek alles weer normaal. Werken fulltime was geen probleem. En ik kon lekker fietsen. Allemaal prima. Totdat ik op de training kwam. Ik had geen conditie maar met een klein partijtje meedoen bleek opeens lastig. De bal kwam eraan maar ik leek wel in slowmotion te reageren met mijn stick. Iedereen in mijn team was verder heel relaxed en zeiden ook tis gewoon je conditie. Ga gewoon een paar keer trainen. Maar dat was het niet. Er was iets veranderd. Ik werd snel duizelig. Kon moeilijk alles volgen. Iedereen bewoog, de bal bewoog mijn stick, het veld. Wacht.. Het veld? Het veld ging op en neer of ik zelf? Het leek alsof ik op een boot stond. Toen leek het mij beter te stoppen en aan de kant te zitten.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Jeanne: Het zijn MIJN problemen!

Dit hele post concussion syndroom heeft elke dag wel iets nieuws in petto voor mij.

Het is heel raar om maanden lang dag in dag uit ziek te zijn. En soms vergeet je dat je ziek bent. Dan heb je opeens een moment dat je denkt ” Hey! Het gaat wel” en word je overmoedig en komen 1 voor 1 de symptomen terug, vermoeid, je bent trager, je stoort je aan een geluid en daar is de hoofdpijn. En dan vraag je je af wat je over het hoofd hebt gezien, wat je niet goed hebt gedaan en raak je verdrietig of gefrustreerd ( meestal allebei).

En toch went het. Want je kan er niets tegen doen. Het is er gewoon. En je weet na een aantal weken of soms maanden als je net zoals ik lekker koppig blijft en wilt blijven vechten, dat hoe harder jij probeert het niet te hebben, je het hebt. Period.

Na al deze maanden ben ik dus wat stoĆÆcijns geworden. Ook wel lekker. Beetje zo van ‘boeiend’, waar ik echt niet goed in ben;) Ik probeer het nu uit want:

Ik geloof dat ik sinds begin oktober nu weer thuis zit en het eindelijk weer begin te accepteren. Dat dit het is. Omdat ik er tegen aan heb geschopt en zo boos en verdrietig was dat ik dit heb. En dan ben ik weer heel rustigĀ terwijl ik op m’n bank zit en me afvraag waar m’n leven heen gaat en wat ik wil en of dat Ć¼berhaupt matcht.

Je denkt gewoon heel veel.

A. Omdat je tijd hebt

B. Omdat je door een radicale verandering heen gaat waar niemand je echt bij kan helpen.

En de artsen proberen je advies te geven, Ā je ouders, vrienden, allemaal goedbedoeld.

Toch is het clichƩ, maar niemand kan het begrijpen als je het niet meemaakt. Want zelfs met de allernieuwste technologieƫn kunnen ze je in de medische wereld niet vertellen welke verbindingen in jouw hoofd even of voor altijd kapot zijn.

En daarom is elke dag weer een verrassing.

Ā De huisarts vroeg vorige week nog aan mij: “heb je het idee of je vooruitgang boekt?” Toen dacht ik even en zei: ” dat vraag ik mijzelf elke dag af. Ik weet het antwoord zelf ook niet; soms denk ik van wel, soms zie ik hoe ik mijzelf enkel heb leren aanpassen aan de vervelende situaties.”

– Geluid blijft een issue, ik heb altijd oordoppen bij me. En dat geeft rust. Dus ik ben minder in paniek. Dus ik heb het meer onder controle. Maar het is niet weg.

– extra tijd inplannen als ik ergens op tijd wil zijn; want ik denk nog steeds in de ‘ik fiets daar wel even heen-modus’ en de ‘ik ben heel sportief dus ik heb een goede conditie-modus’. Fietsen kan ik niet en m’n conditie is weg.

– van te voren met mijzelf afspreken hoe lang ik ergens blijf. Om te voorkomen dat ik namelijk de tijd vergeet. ik moet ALTIJD een reserve in moet bouwen voor de terugweg.

– Paracetamol zijn tijdelijke oplossingen voor als het echt niet meer gaat. Als je ze elke keer inneemt voor je kwaaltjes, onderdruk je de symptomen en krijg je hem dubbel en dwars terug.

– Op ‘hoge’hakken lopen is uit den boze vanwege evenwichtsorgaan. Zelfs semi hakken lijken een goed idee maar de regrets komen altijd achteraf. ( wel jammer hoor want ik net een goede collectie schoenen opgebouwd:-))

– Als ik misselijk ben weet ik nu inmiddels dat ik niet ga overgeven. Het is m’n evenwichtsorgaan. Ik kan beter m’n hoofd even horizontaal neerleggen, ogen dicht en m’n spieren proberen te ontspannen.

– Lijstjes maken, prioriteiten stellen, dingen niet proberen te vergeten.. Geen energie in stoppen. Ik vergeet meer dan ik wil. Ben gewoon snel afgeleid. Period. Accepteren, desnoods even excuses aanbieden, desnoods aangeven ik heb hersenletsel en ik opensta voor een vriendelijke reminder, dan weer laten waar het is. Niet het einde van de wereld.

– Vergeten te eten en drinken, happens often. Een rietje nodigt mij uit om te drinken, dus ik drink alles door een rietje. Vraag overal een rietje, heb rietjes in m’n tas. Zo voorkom ik in ieder geval onnodige hoofdpijn door te weinig drinken. En het schijnt zintuigelijk een simpelere prikkel te zijn dan een hele slok. I dont care, it works:-)

Eten, ik zorg altijd dat m’n voorraad aangelegd is in huis. Gezond, makkelijke snacks voor als ik instant honger/trek/energietekort heb. En online bestellen als ik echt geen puf meer heb is in mijn geval altijd toegestaan! ( voorheen deed ik dat echt zelden. Ik vind koken namelijk erg leuk)

– als ik ergens heen ga, hardop mijzelf checken,” sleutels, telefoon, portemonnee” dan kom ik er wel. En altijd mijn spullen op dezelfde plek terug doen. Iedereen in de rij achter mij wacht maar even.

– automatisch opladen van de Ov-chipkaart! Wat een topding. Ik houd mijn pasje altijd in de hand in de bus, anders vergeet ik uit te checken. In de bus opletten op de halte, anders rij ik er langs. En altijd eerst wachten tot de bus stilstaat, dan opstaan en uitstappen! ( evenwichtsorgaan :-))

– Als ik moe ben, kom ik daar snel achter.. Doordat ik somber word en snel huilerig word. Duidelijk teken dat ik gelijk op de rem moet trappen voor mijzelf. De stoĆÆcijnse stand aan en zsm naar huis en geen dingen meer plannen in de aankomende uren. Het beste nog is om dan even te gaan wandelen in m’n eentje. En als dat niet werkt, zielige liedjes luisteren om even flink uit te huilen. Of een vrolijke film of serie en dan accepteren dat de rest van de dag m’n bed even de enige optie is en ik alles uit m’n handen moet laten vallen.

– altijd warme kleding aan, want ik ben sneller moe= sneller koud.

– Accepteren dat ik hulp moet vragen om de zoveel tijd voor boodschappen, koken, schoonmaken, omdat het toch even niet lukt en m’n huis een bende is.

– Ć¼berhaupt accepteren dat ik niets kan plannen, alles is een principe afspraak, ik moet alles uit m’n handen kunnen laten vallen als het nodig is.

– En dan kom je er ook achter dat je helemaal niet tegen chaos kan. Zelfs van in de war raak. Chaos zorgt zelfs voor paniek in mijn brein. En dan reageer ik primair. Yes embarrasing..

Dan weer niet schamen en weer op stoĆÆcijnse stand, want je hebt het al zwaar genoeg.

Mocht het weer eens mis gaan, gewoon om lachen.

En zo went het een beetje.. En merken mensen het minder. En houd ik mijzelf groter en wat beter in stand. Zoals Bas heel mooi op vakantie zei:Ā iedereen heeft recht op z’n eigen portie problemen.

Liefs! Xx


Een reactie plaatsen

Jeanne: Emoties en gevoel bij kaakfysio

Bij je gevoel kunnen. daar blijk ik niet goed in te zijn…het werd me duidelijk tijdens een gesprek met de neuropschygoloog.

Ik had bij hem de vraag neergelegd dat ik mij niet goed kan ontspannen. En vanuit de SI-therapie die ik volg bleek ontspanning de sleutel te zijn naar de oplossing voor mijn fysieke problemen.

Mijn spieren zitten altijd vast, vooral mijn nek, rug en kaakspieren doen elke dag onwijs pijn. Ze zijn compleet verkrampt. Ik kwam hier vorig jaar zomer al achter want toen stuurde de neuropsycholoog mij al door naar een kaakfysio.

Ik wist niet zo goed wat dat inhield en bij haar intake vroeg ze heb je last van dit (knarsetanden in je slaap, stijve nek, overslaande kaak)? heb je last van dat? En die kon ik allemaal met nee beantwoorden.

Toen zei ze: waarom ben je dan hier? Dat wist ik ook niet precies maar ik heb al een aantal jaren dat de chiropractor en een andere fysiotherapeut zeiden, wat is er met jouw kaak gebeurd? die staat niet goed, heb je daar een klap op gehad ofzo? Een ongeluk misschien? Het enige wat ik kon bedenken was een harde hockeybal op m’n kin, waar ik een hersenschudding aan over had gehouden.

Dus na jaren weer mijn kaak onder de loep. Maar ik vond daar niet direct hinder van.. dacht ik. Daar kom ik nu wel echt op terug!

De kaakfysio die zei ga maar even liggen, dan doe ik een routine check. Ik ging liggen en ze drukte met haar duim aan de binnenkant van mijn wang op mijn kaakspier en ik gilde het uit. Van de stekende, intense pijn sprongen de tranen in mijn ogen. En ik schold alles inwendig bij elkaar. Ā De kaakfysio zei gelijk: ” ah ik denk dat we het probleem hebben gevonden” liep weg van de behandeltafel en ging weer achter haar bureau zitten typen.

Ik kroop van de tafel al en vervloekte eigenlijk nog steeds de vrouw die mij zoveel pijn deed maar was benieuwd naar haar uitleg want ik snapte er helemaal niets meer van.

Ook daar werd weer een puzzelstukje bekend gemaakt. Ze gaf aan dat dit ‘ niet normaal was’ en vroeg oprecht geĆÆnteresseerd hoe het zo ver had kunnen komen. Ik gaf aan dat ik geen flauw idee had waarom ik dit had en gelukkig niet elke dag die pijn voelde (alleen als je er op drukt, dus simpelweg, niet op drukken leek mij de kortste oplossing ;))

Volgens haar waren die klachten alleen bij mensen die niet goed zijn behandeld en jarenlang klachten hebben moeten verbijten. En zei ze, naar aanleiding van mijn geschiedenis, hebben ze echt een fout gemaakt door hier niet bij te helpen. Ze was oprecht boos over mijn situatie. Dat was wel emotioneel voor me, omdat ik toen bevestigd kreeg dat ik ook vond dat er maar weinig aandacht was voor mijn klachten. Eindelijk iemand die dat ook zo zag.

Bij haar heb ik oefeningen gekregen maar die waren niet opgewassen tegen al mijn klachten helaas.


Een reactie plaatsen

Jeanne: Nieuwe inzichten

Ik ben even lekker op vakantie geweest en dat heeft me erg goed gedaan! Ik ben lekker ontspannen en even weg van alle problemen thuis.

De dag voor vertrek was die zware hagelbui boven utrecht en ik woon in een mooi oud pand, alleen de regenpijp kon al het water niet verwerken.. Dus liep het langs mijn raam zo hop mijn kamer in.

Met het brandalarm bleek die ochtend al wat mis en daardoor werd ik uit m’n bed gedrild, wat niet goed is voor m’n oren en m’n hoofd. Ik raak dan volledig in de kortsluiting en ben met kleedje omgeslagen verdwaasd naar buiten gekropen. Na de stortbui kwam na een tijdje ook het water langs mijn kroonluchter naar beneden sijpelen, al druppend in mijn koffer.

En vervolgens ging het brandalarm nog 3x af en stond ik weer op m’n terras met de inmiddels volledig rescue team van husgenoten met oordoppen en koptelefoon, stoeltje en paraplu:-) (superlief en waarvoor dank huisgenoten:-)

Alles kostte ontzettend veel energie en twijfelde daardoor of ik Ć¼berhaupt nog wel op vakantie moest gaan.

En toen ben ik maar het huis uit gevlucht naar m’n oude huis waar ik werd opgevangen( wederom superlief en bedankt Willemijn:-)

En de volgende dag vroeg vertrekken om op vakantie te gaan. Terwijl mijn plafond nog lekker nadrupte heb ik de aannemer succes gewenst en vertrokken. Ik wilde alle ellende graag even achter mij laten.

Samen met Roeland en diens vriend zijn we in Marokko beland. Roeland had heel lief alles al geregeld zodat ik overal kon rusten waar nodig. Ik heb een paar momenten gehad dat ik helemaal uit viel helaas, maar ik heb ook echt genoten! Lekker ontspannen en nieuwe inzichten gekregen over mijzelf hoe te ontspannen.

Ik heb zelfs na meer dan 6 maanden weer een boek uit kunnen lezen! Lekker in het zonnetje:-)

Het beste nieuws kwam tijdens de vakantie bij een WiFi spot: ik had de afgelopen tijd hard gewerkt aan een rectificatie van het psychiater rapport van het UMC omdat die vol vreemde assumpties, negatieve oordelen en feitelijke onjuistheden stond over mij. Ik was daar heel bedroefd over en boos en werd er moedeloos van.

Uiteindelijk is het na bijna 3 maanden dus toch gelukt om dit weer recht te breien. Kleine overwinning maar het heeft me belachelijk veel energie gekost, maar was helaas nodig. Nu iig blij dat ik me daar geen zorgen meer over hoef te maken!

Nu weer thuis en rustig de chaos van de lekkage opruimen en de koffer maar eens uitpakken.

Liefs