Ik heb een hersenschudding

en wat nu?


Een reactie plaatsen

Jeanne:’S nachtZzz

Altijd lastig om uit te leggen.. Want meestal ben ik vermoeid, moe, traag, trager, etc. En heb ik weinig energie voor m’n gevoel. Maar er zijn dus ook momenten dat ik juist heel veel energie heb!Na een lange periode rot voelen of overbelasting, moet ik altijd een stapje(s) terug doen. Als ik dan die terugslag verwerk, verslonst alles. M’n huishouden, koken, goed eten, etc. En dan na lang genoeg ‘rust’ en afwisseling, mentaal / fysiek, krijg ik juist weer meer energie! ( Beetje zoals dat je griep over aan het gaan is en je denkt, hey, ik kan weer m’n activiteiten uitbreiden!)

Dan voel ik mij altijd weer even de koning te rijk en lig ik vanaf 4 uur ’s nachts opeens klaarwakker in m’n bed en wil ik helemaal los! De wildste ideeën borrelen naar boven en ik heb echt zin in alles wat ik heb gemist! Dan voel ik de oude Jeanne weer terug 🙂

Na 2 jaar weet ik alleen wel dat ik dan een vette terugslag krijg en begint het riedeltje weer opnieuw. Soms geef ik er aan toe (echt top, daar kan ik dan weken op teren) en soms blijf ik netjes beheerst en probeer eerst m’n energie te gebruiken om de boel eens goed op te ruimen, schoon te maken, etc. Ik weet dat ik dan ipv een paar uur, een paar dagen profijt van heb. Wel heel lastig hoor, om dan gedoseerd met m’n energie om te gaan om een terugval te voorkomen. En op dat moment voelt het zo onlogisch om ‘rustig’ aan te doen😆( In m’n hoofd hoor ik de therapeut roepen “Balans! Denk aan de balans!”)

Hier een mooie link over energie en hersenletsel: http://www.how-psychology-tests-brain-injury.com/vermoeidheid-na-hersenletsel.html

Maar wel fijn om te blijven merken dat die energie ergens nog in mij zit!

Advertenties


3 reacties

Jeanne: Wat een week

maandag voelde ik me heerlijk ontspannen, toen werd ik gebeld door het UWV. Mijn ingebrekestelling werd niet in behandeling genomen want ik had het ‘verkeerde formulier’ ingevuld.

Nou anderhalf uur later heb ik ze zover gekregen dat ik nu een brief thuis heb waarin staat dat ze hem wel in behandeling nemen.

Dat kostte mij behoorlijk wat energie en dinsdag kwam ik bij. Savonds laat begreep ik dat m’n vader terug was van het ziekenhuis. Vermeende hartklachten. Ik schrok, toen ik 17 was heb ik in de auto gezeten met de buurman, op weg naar het Antonius ziekenhuis. Niet wetende of mijn vader nog leefde, na een hartinfarct. Nu ik 31 ben, is de schrik reactie groot. Gelukkig mocht hij weer naar huis omdat het mee leek te vallen.

Woensdag stond een hoorzitting op het programma. Met een vooringenomen neuropschygoloog die destijds was ingehuurd door het UWV om bij mij een neuropsychologisch onderzoek (npo) af te nemen. Ik heb een klacht tegen de beste man ingediend. Hij luisterde niet, was vooringenomen as I said, nu had ie ook z’n mening in een objectief omderzoek verwerkt. En dat ging weer rechtstreeks naar het UWV.

Na die inspannende dag heb ik donderdag geprobeerd om mijzelf weer op te rails te krijgen. Dit kost mij veel energie. Ik fietste naar een huis van vrienden, die ik had beloofd om voor hun lieftallige katjes te zorgen. Veel dutjes en bijslapen zorgde ervoor dat ik vrijdag weer opgewekt langsging bij deze gezellige huisdieren. En toen belde de verzekeringsarts van het UWV. Over mijn bezwaar.

Een aardige mevrouw, 1 uur en 19 minuten mee gesproken. Zag ik achteraf. Zij beoordeeld oa mijn bezwaar als arts. En had wat vragen. Ze gaf toe dat ze het kort had gelezen en niet dacht dat ik recht had op een uitkering vanwege de wet. Ik moet medisch objectiveerbaar kunnen aantonen dat ik ziek ben. Aan de hand Van een Npo of mri scan. Er moet een consistentie blijken uit mijn klachten.

Ze ging er nog goed naar kijken. Maar gaf wel aan dat het lastig zou worden. Ze complimenteerde mij voor m’n bezwaar, wel slim opgeschreven. Ze betreurde mijn situatie en zei ook eigenlijk natuurlijk goed nieuws dat er niets te vinden is, totally agree. Maar ze gaf ook aan, je hebt klachten dat blijkt, maar dat kan je niet bewijzen. 6 uur per week werken, is niet genoeg om te bewijzen dat ik niet kan werken. Mijn spraakproblemen en mijn motorische problemen zijn niet genoeg om te bewijzen dat het niet met mij gaat. Een NPO van 4,5 uur in 3 weken maken, is niet voldoende om te bewijzen dat het niet met mij gaat.

Genoeg voor deze week. En ik maar denken dat het komkommertijd is! Ik ga alles verwerken en mijn emoties uiten. Als ik iets heb geleerd, dont hide the emotions!


Een reactie plaatsen

Jeanne: Komkommertijd

voor mij ook even komkommertijd. Ik heb even geen zin meer in (revalidatie) therapie. M’n nieuwe huisarts  noemde het mooi ‘je bent therapiemoe’. ( ook dat was iets waar ik moe van werd, van m’n oude huisarts)

Na 2 jaar onderzoeken en therapie wil ik even geen gezondheidsvragen en polonaise aan mijn lichaam, danwel geest! Die vindt dit, die vindt zo.. Het UWV kost al genoeg energie en ik blijf met m’n neus in de boter vallen qua misstanden en bureaucratie.

Dus zei de huisarts, ‘richt je maar even op de dingen die wel goed gaan’. Dat vond ik een goede quote en is m’n lijfspreuk voor de aankomende weken!

Lekker sporten, gaat wel goed, genieten van de zomer, gaat heel goed, tuinieren, gaat goed, m’n huisje schoonhouden, gaat goed, gezond eten en puur eten, gaat goed en voelt goed en lekker bezig zijn met creatieve dingen en m’n interieur krijgt elke dag wel een make-over.

ik haal mn groenten bij een lokaal afhaalpunt , dop mn eigen boontjes en fotografeer dan graag de mooie kleuren

 

M’n hele agenda is bijna leeg, ik kan lekker fladderen en daar blijk ik nu toch echt het beste in te zijn! Het pakt gewoon goed uit dat ik op elk moment even een dutje kan doen als ik dat wil en nu ik zo ontspannen ben, merk ik ook dat ik minder heftig wakker word als ik een dutje heb gedaan. Ook het sporten heeft me lekkere energie gegeven en ik merk dat ik iets meer tolerantie heb als er iets mis gaat. Ik heb geen andere dringende afspraken en heb dus ook de ruimte dat dingen mis gaan. Zo kan ik ongestoord proberen wat ik wil.

Om mijzelf iets positief uit te dagen heb ik mij ingeschreven voor een wekelijkse yogales. Na al een maand thuis te hebben geoefend met yoga in m’n kamer met youtube, merkte ik dat ik het een half uur vol hield. Dat was al beter dan vorig jaar ( nog geen 5 minuten hield ik het toen vol). Ik heb toen een les ‘restorative yoga’ geboekt voor mensen met ‘chronische klachten’ (“hoi”) en hield het zowaar een uur vol! Ik ga nu elke week.

Kleine stapjes en ik ben eindelijk gewoon ontspannen. Sinds 2 jaar voel ik me door dit fladderen eindelijk ontspannen. Moeilijke dingen van UWV of emotionele dingen doe ik even niet alleen en vraag gelijk om hulp. Zo behoud ik mijn energie. Ik zie ook hierdoor dat ik iets waardevols onder de knie heb gekregen, namelijk acceptatie ipv frustratie dat ik niet zo zelfstandig meer ben.

Ik merkte dit weekend en vorig weekend, ik ben gelukkig zo.

Fijne zomer!


2 reacties

Jeanne: Onbetaalbaar

*Plop*

Zo herinner ik in mijn hoofd het gevoel  dat er iets veranderde. Een klein gevoel, maar achteraf gezien een heel magisch moment.

Ik wil graag beschrijven wat inmiddels tot 3x toe mij intens gelukkig heeft gemaakt! Als ik er aan denk krijg ik tranen in m’n ogen: het gevoel van verdriet, blijdschap en opluchting tegelijk. Als je huisdier vermist is en je hem weer terugvindt. Zo intens ongeveer.

Tijdens mijn hersenschuddingen (2005, 2008, 2010) heb ik al 3x ervaren hoe het voelt om constant in een soort waas te leven. Je leeft met je hoofd in een bubbel, voelt alsof je hoofd gevuld is met watten en dat duurde zo’n 6 maanden. Je kan je wel voorstellen dat na een aantal maanden je er aan gewend raakt. Het is overigens heel onprettig gevoel, vooral aan het begin is het juist heel erg wennen.

Bij veel lotgenoten die ik spreek omschrijven dit aan het begin en zijn in paniek, maken zich heel veel zorgen en zijn angstig en leren dat andere mensen dit niet hebben. Dan realiseren ze zich dat er iets ‘anders’ is. De meesten linken dit ook aan de hersenschudding, en zo geef je het langzaam aan een plekje en leer je er mee omgaan.

Meestal kwam ik na een maand of 4 op dat punt. In plaats van verbazing en angst, kreeg het gewoon een plekje in je dagelijkse ritme en omdat het ook niet weg gaat, leer je er mee omgaan.

Maar het mooiste is wel dat ik na een maand of 6, van de ene op de andere dag, een soort ‘plop’ voelde. Nu al 3x.

Wat bleek, mijn ‘bubbel’ ontpopte zich.  En hij bleek dan ook opgelost! Heel vreemde gewaarwording!! Zo maar random op de dag/avond, totaal onwillekeurig!

Ik weet dat ik toen dacht, huh, er lijkt wel iets veranderd.. Maar het is zo subtiel, dat je denkt, hmm vreemd, maar je besteed er geen aandacht meer aan. Totdat je gewoon verder gaat met je dagelijkse dingen en je heel langzaam bewust wordt van je omgeving. Je omgeving waarbij je dwars door de stad loopt en je niet meer stoort aan geluid. Je schoonmaakt in huis en geen duizeligheid meer voelt, zelfs niet als je hevig hard boent. Je een telefoongesprek voert en niet daarna moe bent. Je beter herinnert wat je daarvoor hebt gezegd en je gelijk je afspraken noteert die je maakt aan de telefoon.  Het zijn de kleine dingen!! En dan denk je “huh, kan ik dit opeens wel?!” En schrik je van jezelf! Je hebt net zonder blikken of blozen naar de Albert Heijn gefietst, boodschappen gedaan in de spits en staat nu vol energie aan een stuk door te koken.

En dan dringt het tot je door.. Het lijkt wel beter te gaan! Zou dat kunnen? Je voelt heel veel twijfel en wantrouwen want je lichaam en je hoofd hebben je al maanden in de steek gelaten. Je bent net gewend aan je nieuwe maniertjes en hebt het eigenlijk net je nieuwe grenzen geaccepteerd 😳.. Niet nog meer veranderingen!! Wanneer stopt dit nou eens!

Wat ik dan ging doen, was het uittesten van mijn grenzen. En dan dacht ik, ik zal vast wel weer mijzelf voor de gek houden. Ik ga nu heel hard muziek luisteren en een boek lezen, want dat kan ik toch niet! Maar dat kon ik dan wel! Huh?? M’n emoties vlogen dan alle kanten op; “dit kan niet! Ik ga nu 10x de trap op en af rennen, dan komt die hoofdpijn wel!” En dan kwam geen hoofdpijn, alleen wel een conditie probleem naar boven ( 😅) maar die mist in je hoofd, die is weg.

Doordat ik dit nu 3x heb meegemaakt was ik de 2e keer, euforisch en emotioneel, tranen met tuiten van geluk En opluchting! Want ik wist wat het betekende, het mistige gevoel is over. Over!! Oo-V-ee-Rrrrrrr!!!! Whoaaah!!!

Intens gelukkig. Niet uit te leggen. 😌😃Dit gevoel houdt mij op de been. Je dankt de wereld op je knietjes dat je je weer ‘normaal’ voelt. Fietsen is opeens weer leuk, mijn reactievermogen was weer normaal en ik kon zo oversteken terwijl ik over mijn schouder keek! Het is een cliché, maar waar, je gaat het leven weer waarderen als een kind in een snoepwinkel. Alles moet weer uitgeprobeerd worden; ” kan ik dit dan ook weer? En dit, en dit?” Ik sloeg altijd door in mijn enthousiasme en had binnen een paar weken een goede griep te pakken, maar he, I’m alive! En een griep/koorts, is half niet zo zwaar als een hersenschudding! En je weet tenminste dat je wel film kan kijken en op de bank kan liggen. En gewoon lekker veel slaapt en je daarna weer beter voelt :).

Het was ook een hele emotionele fase, want mensen begrepen mijn ‘snoepwinkel gevoel’ niet helemaal en dan ga je pas realiseren wat je de afgelopen maanden allemaal hebt meegemaakt. En kijk je terug. Ik ben de eerste 3x uiteindelijk naar een psychotherapeut geweest omdat het dan een periode komt van reflectie, verwerking en weer opbouwen. Terug naar je oude leven met deze nieuwe ervaring.

Het is een geluk bij 4 ongelukken dat ik  dit hopelijk weer mag gaan meemaken. Ik wacht hier stiekem na 2 jaar nog steeds op. Als het niet meer komt weet ik hoe priceless het is om weer chill door het leven te mogen gaan. Ik waardeer het sowieso elke dag sinds mijn hersenschudding. Vraag me af of meer lotgenoten dit herkennen!

Mocht je een hersenschudding hebben, dan wens ik je deze ‘ontmisting’ echt toe!