Ik heb een hersenschudding

en wat nu?

Jeanne: overgevoelig voor geluid

17 reacties

Ik was van de zomer een weekje op vakantie in een Bed & Breakfast in the middle of nowhere in Italië. Weinig prikkels behalve lekker weer en natuur. Ik heb daar geoefend met luisteren naar mijn lichaam. Ik weet nu al 2 jaar dat ik geen goede prikkel/informatieverwerking heb van mijn zintuigen naar mijn zenuwstelsel/hersenen.

Als ik klachten voelde opkomen dan ging ik zitten in een stoel in de tuin en moest ik van mijzelf dagdromen. Niets doen. gewoon voor mij uit staren. Ik had dit gelezen in Flow Magazine  en zag ook weer in het Artikel van Erik Scherder. Beiden schrijven dat Dagdromen essentieel is voor ons brein. We kunnen niet de hele dag op ‘scherp’ staan, we moeten af en toe lekker ‘uit’.

Ik moet zeggen, deze plek was ook de beste plek om voor je uit te staren en lekker weg te dromen.

Screen Shot 2016-03-08 at 13.49.09.png

het uitzicht vanuit mijn stoel in de tuin van de B&B

Daar zat ik dan in een stoeltje en ik keek voor mij uit en liet mijn gedachten dwalen. Ik hoefde niets. Dat dagdromen maakte mijn hoofd heel fijn leeg. Op het moment dat ik weer wat afgeleid werd, voelde ik opnieuw of ik nog klachten had. Had ik dat niet dan ging ik weer wat ontspannends lezen (ik las de donald duck). En zo probeerde ik dat de hele dag door te doen. Te luisteren naar mijn lichaam, te stoppen en te dromen als het nodig was. Gewoon te ontspannen. Ik hield mijn eigen tempo aan, die normaliter veel slomer is dan mijn omgeving, maar op deze plek kon dit allemaal.

Verder ging ik elke keer uit eten (wat wil je met al dat heerlijke Italiaanse eten) en ik liet mij volledig bedienen. Mijn vriend reed mij overal heen met de auto en ik hing onderuit naast hem en lette op mijn spieren en klachten. Af en toe gingen we wandelen en we gingen lekker genieten van de omgeving. We liepen hele stukken met de hond van de eigenaresse. Af en toe bezochten we een wijnproeverij en de wijn maakte mij heerlijk rozig. Mn spieren ontspanden ook lekker van een beetje wijn. Omdat ik nergens over na hoefde te denken, kon ik nog meer ontspannen.

En zo merkte ik langzamerhand dat ik ontspande en mij soms weer even heel lekker voelde en energiek. Geen sluier aan vermoeidheid en mist in mijn hoofd.

Aan het einde van de week reden we onze huurauto terug naar het vliegveld en ik voelde mij kiplekker. Op het vliegveld aangekomen liep ik enthousiast de vertrekhal in en ik besefte mij ineens, dat ik in een drukke ruimte stond waar alle geluiden galmden, dingen werden omgeroepen over de speaker, maar ik voelde mij heel rustig. Ik schrok niet van alle geluiden.

En daar op die plek, liet ik mijn oordoppen in mijn broekzak en genoot ik van het feit dat ik die niet nodig had 🙂 Voor het eerst merkte ik het enorme verschil tussen de storende geluiden en mijn hoofd die het niet erg vond. Ik heb sindsdien veel minder last van geluid en mijn oordoppen blijven eigenlijk heel vaak thuis. Tenzij ik weer vermoeid raak, dan merk ik dat ik een enkele keer weer naar mijn oordoppen grijp om mijzelf te helpen.

 

 

 

Advertenties

17 thoughts on “Jeanne: overgevoelig voor geluid

  1. Wat fijn voor je! Ziet er mooi uit. Zo’n vakantie wil ik ook wel. Inclusief het-niet-meer-hoeven-gebruiken-van-je-oordoppen volentieri (graag) 😉

    • Dank je! Jaa is zo fijn, nu ik ze nauwelijks meer gebruik kom ik overal nog doosjes tegen in mijn huis. Ik besef me ook wel hierdoor hoe afhankelijk ik hier eerst van was geworden.. En ik gun je zeker zo’n vakantie! 🙂

  2. Klinkt heerlijk, dat weekje. Een boost in je herstel. Super voor je!

    • Dank je Renee! Ja dat had ik wel even nodig die boost. Soms lijkt het allemaal niet meer te veranderen, maar toch gelukkig heel langzaam wat verbeteringen nog steeds!

  3. Zo zie je maar hoe belangrijk ontspanning is voor mensen met NAH, dit verhaal illustreert dat perfect.

  4. Wat goed om te lezen Jeanne!! Fijn dat dit je zo geholpen heeft!! En mooi geschreven weer!!
    Zo’n soort tripje staat hier ook nog in de planning (al zal het geen Italië worden) 😉
    Take care!!
    xc

  5. Kan je nagaan wat ontspanning doet met je, vooral voor mensen met NAH.

  6. Wat fijn dat je toen zo’n sprong maakte.
    Je beschrijft het zitten en dagdromen in de tuinstoel alsof je toen gemediteerd hebt.
    Ik heb soortgelijke ervaringen sinds ik aan zen meditatie doe.

    • Hi Marc, ja het is denk ik een vorm van mediteren omdat ik bewust probeerde mijn hoofd leeg te houden van voornamelijk niet ontspannen gedachten en gewoon alles laten wat voorbij kwam. Wat fijn dat jij zo’n ervaring ook hebt! Heb je dan ook nu minder last van geluid doordat je makkelijker naar dat zen moment kan?

      • Door de meditatie merk ik dat ik mijn veranderde karakter (korter lontje) beter kan herkennen en daardoor beheersen.
        Bij geluid stoort mij voornamelijk één soort geluid: het kraken van plastic verpakkingen zoals bijvoorbeeld chipszakken.

  7. Hoi Jeanne,

    Was jij vanaf de eerste dag na het oplopen van de hersenschuddingklachten overgevoelig aan geluid? Ik ben het ineens, anderhalf week na oplopen nieuwe klap, geworden en het wordt elke dag erger. Kan echt geen enkel geluid verdragen en dat maakt me in paniek en zo is de cirkel natuurlijk rond. Ik hou me juistcweg van oordopjes omdat ik bang ben dat het dan helemaal nooit meer overgaat maar blijkbaar gaat het zo uit zichzelf ook niet over. Heb jij nog tips?

    • Hi Inge,

      Ik had het niet altijd direct door (bij alle vier de hersenschuddingen) maar bij de laatste wel. Ik spreek meer lotgenoten die ook later klachten krijgen bij nieuwe klap. Kan zijn dat je geschrokken bent, o jee niet weer een hersenschudding en dat je aan jezelf gaat twijfelen of je wel goed oplet (in de zin van zelfkritiek “O heb ik weer!!)

      Wat mij heeft geholpen om er van af te komen is om naar die paniek te kijken, ze zeggen dat je alarmsysteem op zintuigen (prikkels) te sterk staat afgesteld. Dat doet je zenuwstelsel dan onbewust omdat je in die zin jezelf wilt beschermen. of onbewuste strenge gedachten als ” beter opletten”
      “oh nee dit gaat nooit meer over”

      Ik bleek onbewust ook veel spierspanning te hebben en met die paniek zette ik mij onbewust schrap. Het kan best wel eng zijn idd dat je dan helemaal niets meer kan verdragen.

      Je zou bij een behandelaar kunnen kijken die je een handje helpt met je zenuwstelsel en ontspanning van lichaam en geest. Die gaat samen. Bijvoorbeeld een psychosomatische oefentherapeut;
      psycholoog (meer mentaal natuurlijk op de onbewuste paniek),
      sensorische integratie therapie,
      ontspanningsmassages,
      body stress release,
      haptotherapie, etc.
      (er is best veel en iedereen doet het net weer anders, dus kijk of je zelf ergens een klik hebt met een behandelaar, dat is ook heel belangrijk om je vertrouwen in je lichaam terug te krijgen is mijn ervaring :))

      Mocht je toch het niet vertrouwen, ga zeker terug naar je huisarts! En bespreek het met hem. Hij kan je eventueel doorverwijzen naar een specialist.

      Sterkte!

      Jeanne

      • Hoi Jeanne,

        Dank voor je reactie. Ik probeer echt elke dag te kijken van: waarom schiet ik zo in paniek bij geluid (misselijk, zweten, spierspanning) maar kom er zelf echt niet uit. Het zijn namelijk geen harde geluiden die me al in paniek doen schieten maar het lijkt wel sof mijn lijf geen enkele prikkel accepteert. Probeer nu al een hele dag in een vrij donkere kamer te liggen maar dat is dan weer voor mijn mentale gezondheid absoluut niet goed. Heb namelijk ook constant een piep in mijn oor en ook dat fokt me op. Ik heb echt al 100x door mijn tandvlees gezeten en toch moet ik steeds maar door (werk ook allang verloren, ben op geen enkel vlak nog de vrouw die ik ooit was). Vorige week geprobeerd ontspanning te zoeken on een saunacomplex want dat heeft in het verleden goed geholpen maar zelfs daar nam de hoofdpijn toe. Mijn zoektocht is sowieso zeer complex omdat ik volgens mij al half tegen een burn out aanzat toen ik de hersenschudding opliep.

        Gedragstherapie heb ik al dus misschien dan inderdaad nog maar wat erbij doen aan therapie.

        Hopelijk verandert er op korte termijn iets bij mij want dit is niet te doen.

      • Ohja wat ik nog wou vragen: jij schrijft dat je na 9 maanden fulltime werken bent “ingestort”. Hoelang heb je 100% aan je klachten gewerkt (Dus echt enkel de periode waarin je op geen enkele manier nog werkte?). En waaraan merkte je in die 9 maanden dat het eigenlijk niet goed met je ging?

      • Hi Inge,

        Na het instorten heeft het nog 3 jaar geduurd voor ik helemaal hersteld was. In de tussentijd heb ik nog 1x 2 maanden geprobeerd te werken voor 2 uur per dag/10 uur per week. Daarbij stortte ik na 2 maanden ook weer in..

        Ik merkte in die 9 maanden dat het niet goed met mij ging omdat ik snel geïrriteerd was, weer steeds meer tussenslaapjes nodig had. Ik was onrustig, ik kon niet sporten, werd bij elke sport duizelig, zelfs yoga. Ik vergat dingen en tijdens mijn werk merkte ik dat als ik naar andere mensen keek in hun ogen tijdens het gesprek, dat de achtergrond de hele tijd deinde. Er was dus iets met mijn ogen dacht ik.

        Ik was snel labiel, snel van slag, tijdens uitgaan en dansen hield ik het niet lang vol. Ik kon niet goed tegen alcohol..er waren steeds meer signalen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s