Ik heb een hersenschudding

en wat nu?


4 reacties

Jeanne: Rouwen om Val

4 jaar geleden, in juli 2012, was ik in ‘in between jobs’, m’n relatie was net over en ik moest een maand overbruggen bij een vriendin in huis omdat ik wachtte op de sleutel van mijn nieuwe huis. Ik zou 1 augustus met mijn nieuwe baan beginnen dus ik zat in een bijzondere maand.

Toen

Ik weet nog dat ik op de kamer van de huisgenoot van mijn vriendin lag en rondkeek in mijn ‘tijdelijke kamer’. De huisgenoot was op vakantie en mijn koffer lag open met al mijn kleding, voor de rest was de kamer mij onbekend. De rest van mijn spullen en meubels had ik een opslag voor gehuurd, wachtend op de nieuwe sleutel. De regen tikte tegen het raam en ik dacht toen, jeetje het is juli, hier zit ik dan met al mijn spullen in de opslag, ik leef uit mijn koffer deze maand, best bijzonder. Ik heb alle rust nu, terwijl mijn vrienden nu of op vakantie, of aan het werk zijn.

Ik was net uitgekocht uit mijn oude huis en besefte mij wel, ik heb nu wel geld, tijd en het regent buiten, dit is eigenlijk wel het ideale moment om even weg te gaan! Ik had nog een week voor de hectiek zou beginnen en dacht na waar ik het liefst nog heen wilde. Dat vrijheidsgevoel was echt heel stimulerend en ik dacht aan Ibiza, waar ik altijd nog heen wilde. Of New York waar ik nog nooit geweest was.

img_4932.jpg

Mijn slaapkamer in de Finca van Val, met de kat Sydney die elke ochtend bij mij kwam liggen

Uiteindelijk werd het Ibiza, dat leek mij rustiger. Het was mijn droom om ooit nog een retreat te doen, dus ik googelde Ibiza Retreats en mailde dat ik vanavond zou vliegen en of er nog ergens plek was voor mij voor 5 dagen, wat volledig last minute was in het hoogseizoen. Mijn tas inpakken was geen probleem,want ik leefde al uit mijn koffer. Die nam ik gewoon helemaal mee.

Toevallig bleek er bij ene ‘Val’ nog een kamer te zijn. Ik vloog ’s nachts met een enorme vertraging. En had een ‘pick up’ geregeld omdat het mij niet fijn leek om midden in de nacht met een huurauto naar de locatie te rijden terwijl ik nog nooit op het eiland was geweest. Door de enorme vertraging hoopte ik dat ik nog opgehaald werd. Om 3 uur ’s nachts kwam ik aan en vroeg een jonge vrouw aan mij met brits accent: “Jean”?

Het bleek Faye te zijn en woonde een tijdje bij Val in huis, ze bracht me naar de locatie, waar we een heel stuk over de onverharde weg reden in het pikke donker, de bomen waren griezelig wit en kaal door alle zand stuivingen en we hobbelden ondertussen ‘off road’ door met de auto. Ik besefte mij en vertelde Faye dat ik dit in mijn eentje wel eng had gevonden, ook noooit had kunnen vinden en heel blij was met mijn keuze mij te laten ophalen.

Daar aangekomen, midden in de nacht, lag een mooie oude Finca en stonden er kaarsjes langs het tuinpad naar mijn huisje, waar ik sliep. Faye excuseerde zich nog dat de kaarsjes bijna op waren door de vertraging. Ik was helemaal overweldigd door de schoonheid en de aandacht voor detail. Het leek wel mijn persoonlijke honeymoon, volgens mij heb ik dat ook letterlijk gezegd :).

img_4935

De tuin

Tevreden viel ik in slaap. De volgende dag ontmoete ik Val (Valerie), een wat oudere dame, de eigenaresse van de Finca. Ze maakte een heerlijk ontbijt voor mij en er hing een heerlijke energie, rustige yoga muziek kwam uit haar woonkamer, ik ging zitten op de veranda. Ik keek mijn ogen uit in de tuin, die was prachtig en haar huis ook. Ik rook de verse vijgen van de bomen, de dennenlucht die op Ibiza hangt en het was heerlijk warm. Haar huis lag in een soort dal, omringt met dennenbomen en je kon best ver het dal inkijken. Af en toe zag je een stuk je wit huis tussen het dorre groen uitpiepen, van een of andere moderne architect.

Haar oog voor detail zag ik niet alleen heel mooi weergegeven in haar tuin en huis, maar ook in haar ontbijt. Alles was zo liefdevol en met aandacht gemaakt.

8ee7c1d7f749a3c02900bcf4721d46a5

Val’s fruit en yoghurt ontbijtjes 🙂

Ze vroeg vrolijk wie ik was en vertelde mij honderduit over Ibiza, dat ik net op tijd was gekomen omdat het de hele week had geregend, vroeg wat mijn plannen waren, vertelde dat ik de enige gast was want ze had even geen zin meer in al die feestende lui, maar voor mij had ze een uitzondering gemaakt. Ik was toch in mijn eentje en ik was een vrouw en ik had duidelijk in mijn mail aangegeven dat ik nog even rust wilde voor ik aan mijn baan zou beginnen.

En Ibiza was een eiland met vrouwelijke energie. Ik moest ook zeker naar Es Vedra gaan, daar kon ik die energie het beste voelen. Ze adviseerde mij echt te reserveren bij La Paloma en had ik al een auto? Ik was helemaal enthousiast door haar persoonlijkheid, haar verhalen en onze match, wat een krachtige en ook gezellige vrouw. Ze gaf aan dat als ik behoefte had aan gezelschap ik altijd mee mocht eten, dat ze mij een healingsessie wilde geven als ik wilde. En ze sloot vaak af met de woorden, ” Indulge Jeanne, indulge” waarbij ze haar armen wijd spreidde naar haar tuin en eigenlijk metaforisch naar het eiland. Ik kende dat woord tot toen nog niet, maar ik snapte wel wat ze bedoelde.

Ik heb een heerlijke tijd gehad bij haar en Faye. Ik kwam een keer ’s avonds thuis en op mijn tafel voor mijn huisje lag een briefje van Val, waarin stond dat ik echt naakt moest gaan zwemmen in het zwembad want het was volle maan. En we hadden toch geen buren er waren hier alleen maar vrouwen. Ik moest grinniken en ik sneakte naar het zwembad met alleen mijn handdoek om. Ze hoorde mij over het grind lopen en kwam naar buiten. “Ah, you are going for a swim naked? Brave Dutch girl! Would you like a nice glass of red wine and Spanish cheese to go with that? Ik knikte. Ik voelde mij helemaal de koning te rijk. Ze zei dat als ik op mijn rug ging liggen middenin het zwembad dan kon ik rustig naar de sterren kijken.

img_4872

Het zwembad van Val

Het was redelijk donker het water (het was zo’n natuurbad) dus ik vond het eng om poedelnaakt in het donkere bad te stappen maar ik heb het wel gedaan. Daar lag ik op mijn rug in het water en keek naar boven. De stilte, de dennengeur, de zwoele nacht, de sterren, de bas van de muziek van feestjes in de verte, de krekels, het warme water, de vijgengeur, alles was perfect die nacht. Ik was daar alleen, vrij, volledig aan het genieten.

Toen ik mij weer had afgedroogd en terug kwam bij mijn huisje stond daar een glaasje wijn met manchego stukjes en een bloemetje erbij.

De laatste dag heb ik met Val een uur een meditatie sessie gedaan in haar woonkamer. Ze wuifde met gebrande salie en maakte een mooie seance. Mijn spieren waren een uur lang pijnlijk en verkrampt, terwijl Val mij door de meditatie leidde met haar woorden. Ik vocht tegen mijn lichamelijke ongemakken tijdens de meditatie en helemaal aan het eind hield ik het niet meer en toen ontspande ik zowaar. Dat is de meest bijzondere lichamelijke ervaring die ik ooit heb gehad. Ik voelde alle stremmingen en pijnlijkheid uit mijn lichaam gaan. Klaarblijkelijk had ik al een uur eerder de strijd op moeten geven. Ik voelde me opeens kiplekker en was helemaal verbouwereerd door deze persoonlijke ontdekking! Op dat moment stopte Val en keek mij aan en zei dat het klaar was. Ze vroeg hoe voel je je?

Ik gaf aan dat ik mij heel lekker voelde (terwijl ik bijna een uur lang had lopen struggelen) en ik had tranen in mijn ogen van de bijzondere ervaring. Ze zag het aan mij, we keken elkaar aan. Ik vond het heel mooi. We hadden allebei niet op de tijd gelet, terwijl ik om 4 uur naar het vliegveld moest vertrekken. Val vroeg me hoe laat het was en instinctief wist ik gewoon dat het precies 4 uur was. Ze keek op de klok en moest lachen. Het was 4 uur.

Daarna vloog ik terug. Ik kreeg nog een potje met verse kruidenthee mee, met die geur kon ik thuis mijn ogen dicht weer even verplaatsen naar die ervaring. Mijn tijd bij haar zal mij altijd bijblijven. 3 weken later kreeg ik de hockeybal tegen mijn slaap. Daarna ben ik in 2013 nog een week bij haar geweest met mijn vriend. Dat was ook heel bijzonder, al merkte ik dat ze wat ouder was geworden. Het ging met ons allebei niet zo goed meer.

img_5801.jpg

Hier zit ik bij Es Vedra, in 2013, ik had toen al veel fysieke klachten, maar wist nog niet goed wat er met mij aan de hand was. Dat was een hele emotionele en onzekere periode. Kort daarna hoorde ik dat ik hersenletsel had.

Toen mijn herstel in 2014 uitbleef en ik echt in een diepe put zat, belde ik haar om naar haar toe te gaan omdat ik naar een plek wilde om op adem te komen. Helaas moesten de dames van Ibiza Retreats mij melden dat Val net een paar maanden daarvoor was overleden. Ik kon het gewoon niet geloven.

Nu

Vanmorgen was ik vroeg opgestaan omdat ik een rustige zondagochtend wilde hebben en had een meditatie muziekje opgezet en deed wat yoga oefeningen. Ik voelde de stremmingen en de verkramptheid in mijn spieren en de meditatiemuziek raakt een gevoelige snaar. Opeens moest ik weer denken aan Val. Mijn tijd met haar, wat zij mij allemaal heeft geleerd en verteld. Mijn tijd in Ibiza en alles wat ik daar heb beleefd. Opeens biggelden de tranen over mijn wangen. Ik heb het door die hele emotionele disregulatie (zie vorige blog) niet goed kunnen verwerken en tijdens mijn hersenschudding heb ik ook zoveel pijn aan mijn spieren gehad. Dat is nu nog elke dag een opluchting dat dit niet meer zo erg is.

Val heeft mij echt het allermooiste woord ooit geleerd. Indulge! Nu kan ik dit ook eindelijk een plekje geven. En op mijn lichaam letten, ik heb afgelopen 4 jaar zo hard gevochten, denkend aan de meditatie met haar. Ik merk dat ik niet telkens in de valkuil moet stappen om dingen vast te houden, maar gewoon los te laten.

valerie.jpg

Val in haar woonkamer. Bron foto

Alle andere foto’s gemaakt door mij.

Ps. Je kan nog steeds slapen in Casa Corazon, vrienden van Val hebben het huis overgenomen en er een Airbnb van gemaakt met respect naar Val haar aandacht en liefde die ze al die jaren in het huis heeft gestopt: www.casacorazonibiza.com

 

 

 

 

 

Advertenties


19 reacties

Jeanne: Vooruitgang in herstel!

De mensen die ik laatst nog heb gesproken weten al dat ik enorme vooruitgang geboekt heb in mijn herstel! En  iedereen vraagt natuurlijk hoe kan dat? Ik doe een poging hieronder 🙂

Ik besef nu in het bijzonder op wat voor manier rust mijn herstel heeft beïnvloed. Zoals je weet wordt bij een hersenschudding altijd geadviseerd om rust te houden. Ik denk dat ik nu pas eindelijk begrijp wat rust betekent en hoe belangrijk het is onderscheid te maken tussen de verschillende soorten om echt rust te ervaren:

(1) lichamelijke (fysieke) rust,

(2) cognitieve rust (denken, ratio) en

(3) emotionele rust (gevoelens en emoties).

Elke hersenschudding is anders en elke persoon ook. Maar wellicht heb je wat aan mijn verhaal. In deze blog zoom ik in op de emotionele rust, dat komt omdat ik vind dat die onderbelicht is ten opzichte van de cognitieve en fysieke rust (en anders wordt deze blog echt te lang ;). De laatste twee komen veel meer in de conventionele behandelingen van hersenschudding aan bod.

De vicieuze cirkel

Ik heb het altijd belangrijk gevonden om de effecten van een hersenschudding op én lichaam én geest én emoties te zien, want door de klap kreeg ik zowel fysieke-, cognitieve- als emotionele klachten.

Ik leerde bij revalidatie over ‘vermoeidheid bij hersenletsel’ hoe de verschillende klachten elkaar beïnvloeden: door de hersenschudding had ik meer moeite met verwerken van informatie en was ik dus sneller moe. Daardoor werd ik weer sneller labiel en kon ik minder aan, raakte ik eerder geïrriteerd, waardoor mijn hoofd overbelast raakte, waardoor ik weer overprikkeld werd en mij daardoor niet meer kon concentreren en moe was. De bekende vicieuze cirkel. Deze wilde ik graag kunnen doorbreken maar dat ging helaas niet vanzelf.

De revalidatie en therapie die ik heb gehad zijn gericht geweest op of alleen cognitie, of alleen psychisch, of alleen puur lichamelijk. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er veel van geleerd en aan gehad. Ik werkte gretig aan cognitieve rust en lichamelijke rust en maakte wat vorderingen. Maar met één aspect werd niets gedaan: door de tegenslagen met het UWV, tegenstrijdige adviezen van behandelaars (of onkunde), de medische discussies die uitliepen op onbegrip, etc. werd de berg van emoties steeds groter.

De focus bleef vooral op lichamelijk en cognitieve rust liggen, zoals de ontregelde aandacht in de vorm van concentratie- en geheugen problemen, terwijl ik juist behoefte had aan het omgaan met alle veranderingen en emoties die daarbij hoorden. Ook kreeg ik verschillende diagnoses en dat vertaalde zich ook naar cognitieve onrust en daardoor weer emotionele onrust. Na mijn hersenschudding spookten er vele gedachten (= cognities)in mijn hoofd waar een duidelijk antwoord op moest komen. Duidelijkheid betekent cognitieve rust. Om überhaupt te herstellen, realiseerde ik dat alleen het creëren van cognitieve en lichamelijke rust niet genoeg is. Het werd tijd om meer aandacht te besteden aan emoties en gevoel!

Limbisch systeem

Dus dat heb ik dit voorjaar gedaan. Ik las een artikel van een voormalig neuroloog, die al deze factoren vanuit een neurobiologisch perspectief samen ziet komen in het limbisch systeem van je hersenen. Logisch, want naast de cognitie worden ook de emoties in de hersenen gereguleerd. Zijn limbische verklaring stelt dat door de emotionele reactie op zoiets als een hersenschudding (of whiplash, etc.) er emotionele disregulatie kan optreden. De emotionele reactie kan ervoor zorgen dat onze oude verdrongen emoties actief worden. Samen kunnen ze zo de klachten van bijvoorbeeld een hersenschudding vasthouden en later door de onrust nieuwe lichamelijke klachten toevoegen[1].

Om die reden ben ik de afgelopen maanden intens in mijn emoties en gevoelens gedoken. Ik kon hierdoor emoties bekijken en verwerken, waardoor ik rust kreeg in mijn hoofd en ik meer energie kreeg. Maar toch stagneerde het succes, klaarblijkelijk waren die verdrongen emoties nog niet helder genoeg. Volgens de theorie lag de oplossing in het vinden van de belangrijkste persoonlijke emotie, de stressor. Maar hoe kwam ik daar? Daar neem ik je in mee.

Verdrongen emoties vinden

In het boek van de voormalig neuroloog staat op pagina 146 een mooi patroon beschreven die ik heb gebruikt om bij mijn verdrongen emoties te komen, namelijk via je kindemoties. Om kindemoties aan te wakkeren haalde ik herinneringen op van mijn kindertijd wat ik als kwetsend heb ervaren en indruk heeft gemaakt. Dat is voor iedereen verschillend, maar bijvoorbeeld die keer dat je gepest werd, of iemand je uitlachte.

Ik begreep van hem dat kindemoties als eeuwig en enorm ervaren worden, want als kind heb je nog geen relativerend vermogen zoals volwassenen. Zo kon ik mijn kelder aan verdrongen emoties eens van binnen bekijken. Bij mij bleek het gevoel van afwijzing de stressor te zijn, dat gaf zoveel emotionele onrust in mijn hoofd.. Dat sloot aan op o.a. mijn ervaringen van nu met bijvoorbeeld het UWV of het onbegrip van een arts.

Een belangrijke versterker van mijn gevoel van afwijzing is de iatrogene invloed van de artsen geweest, die de emotionele onrust niet wegnamen maar juist aanwakkerden. Ik had bij de ene therapie geleerd om juist een beetje over mijn grenzen te gaan, want dat was belangrijk om vooruit te komen. Bij andere therapie zei men vooral: luister naar je klachten en ga niet over je grenzen heen! Het was tegenstrijdig.

Afwijzing neutraliseren

Als je het gevoel van afwijzing (pijn) wilt voorkomen, ben je als mens geneigd te gaan pleasen of flink te zijn. Je eigen wil en verlangens willen gevoed worden, dat zijn hele basale behoeften. Pleasen en flink houden kan soms heel nuttig zijn, waarbij je je richt op voldoen aan de verwachting van een ander (normgedrag). Teveel van dit gedrag kan destructief zijn omdat je je eigen grenzen/gevoel overschrijdt dan wel negeert om maar te voorkomen dat je dat gevoel van afwijzing ervaart. En het fascineerde mij in hoeverre die emoties in deze tijd nog steeds spelen in een bepaald gedragspatroon zoals pleasen en perfectionisme.

Dat kost energie en kan je zien als een energielek. Doordat ik me bewust werd van deze patronen kon ik mijn energielekken ontdekken en als volwassene nu zelf kiezen: of ik ga pleasen (kost energie en negeer ik mijn eigen gevoel) of ik handel naar mijn ‘Eigen Wil’ en kan ik het gevoel van afwijzing opzijleggen.

Hier heb ik veel mee geoefend, want ik heb aan het begin moeite gehad om mijn eigen patronen hierin te herkennen. Het was gemakkelijker mijn angst voor afwijzing door pleasen niet te voelen. Ik deed dit automatisch en was mij er niet van bewust. Ook moest ik leren het afwijzingsgevoel niet uit de weg te gaan en beseffen dat het een kindgevoel was dat toen geldig was, maar nu niet meer.

Een klein voorbeeld: Iemand vraagt of ik hem kan helpen. Automatisch zeg ik ja en laat alles uit mijn handen vallen. Als ik klaar ben voel ik mij niet prettig, moe geïrriteerd (negatieve emoties). Ik loop mijn keuken in en zie dat ik bezig was met koken. Ik realiseer mij op dat moment, dat ik automatisch ja zeg. In het vervolg probeerde ik er op te letten en de volgende strategie te hanteren:

Iemand vraagt om hulp.

Stap 1: Wat wil ik? (i.p.v. automatisch antwoorden) ‘Jà, ik wil helpen maar niet gelijk’.

Stap 2: Ok, of ik bied de ander aan straks te helpen en anders kan ik nu niet helpen.

Stap 3: het antwoord is ‘Ja, straks’, of anders ‘Nee’.

Dit is een klein voorbeeld, maar heel nuttig omdat ik op dit niveau goed kon oefenen. Ik zag wel hoe het automatisme hier ‘Ja’ had geantwoord, terwijl toen ik naar mijn gevoel keek, mijn antwoord ‘straks of nee’ zou zijn. Dat was mijn patroon, automatisch ja zeggen (en dus de afwijzing van de ander voorkomen).

Vóór de hersenschudding kon ik ook ‘Ja’ zeggen, want ik had veel energie. Maar na de hersenschudding niet, ik had te weinig energie. Ik had al mijn energie en aandacht nodig voor koken en herstellen. Wel realiseerde ik mij dat ik voor mijn hersenschudding ook makkelijk klaarstond voor anderen. Daar werd ik niet ziek van, want ik was stabiel genoeg qua cognitie, lichaam en emoties, maar het kostte ook energie. En bij teveel ging dat natuurlijk ook opspelen, dus altijd handig om bewust van te blijven. Maar toen kreeg ik er geen heftige klachten van zoals na mijn hersenschudding (en dus de emotionele disregulatie) wel het geval was.

De behandeling gaf mij duidelijkheid, cognitieve en emotionele rust. Het voelde wel heel prettig en rustgevend dat ik nu ook tools had waarbij ik zelf de uitslag kon beïnvloeden. Uit de behandeling kwam een enorme boost aan emotieve rust waardoor mijn klachten van vermoeidheid snel slonken. Waardoor ik merkte dat ik cognitief meer aankon en ook de overprikkeling minder werd. Dat maakte mij weer krachtig en kreeg ik vertrouwen terug in mijzelf. Een hele nieuwe dimensie aan het woord ‘zelfvertrouwen’!

Laat ik voorop stellen dat dit niet makkelijk was, ik heb er maanden, soms 7 dagen per week, intensief aan gewerkt om de stressor helder te krijgen. Door de automatismen (patronen) heeft het maanden geduurd voordat we deze ontfutselt hadden.

Ik leerde opnieuw dat mijn emoties en grenzen mijn belangrijkste goed zijn. Het klinkt zo logisch nu, maar dat was het niet. Ik was zo vast gelopen en door de hersenschuddingsklachten en tegenslagen was ik op mijn kwetsbaarst.

Toen ik dit patroon ging leren doorbreken, probeerde ik mild te worden voor mijzelf en anderen. Want jezelf en anderen afwijzen in dit proces is ook heel makkelijk 😉 Ik realiseerde mij dat iedereen in bepaalde mate te maken heeft met afwijzing. De een worstelt hiermee zoals ik en de andere nauwelijks. Ik vind het een extra geschenk dat ik die patronen bij anderen nu ook snel doorzie.

Soms word ik nog overmand door emoties. Ik kreeg op 19 augustus 2012 die hockeybal tegen mijn slaap, dat is nu 4 jaar geleden. Ik merk dat ik tijd nodig heb om deze periode van ziekte te verwerken.

Maar er gaat nu weer een wereld voor mij open. Zoals staan in de tram, zonder last te hebben van mijn evenwicht. Na zoveel tijd heel emotioneel en bizar om te ontdekken dat het weer kan! Zo herontdek ik de wereld weer en neem ik een momentje om alles te laten bezinken. Ik heb geen spraak en motorische problemen meer gehad sindsdien. Soms voel ik nog iets opkomen, zodra ik weer over mijn emotionele, lichamelijk en fysieke grenzen wil gaan. Maar ik heb inmiddels aan mijzelf bewezen dat ik die controle heb en kan houden!

[1] Hij licht dit verder toe in zijn boek ‘Zakendoen met emoties’ (2015) M. Klaver.

bron:asoftwrongness en met dank aan mijn huisgenoot Kiki 🙂 img_3932