Ik heb een hersenschudding

en wat nu?


2 reacties

Marjolein: Blog numero uno

Ik ben Marjolein en ik heb NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel). Al gebruik ik die term niet zo vaak. Meestal heb ik het over ‘de nasleep van een hersenschudding’. Dat klinkt gevoelsmatig toch minder heftig: een hersenschudding. Die heb ik namelijk wel eens eerder gehad. En dat “stelt eigenlijk niet zoveel voor.” Tja. Dat dacht ik echt. Maar feit is, dat ik een jaar en twee maanden na de val op m’n hoofd, nog steeds iedere dag wordt geconfronteerd met die nasleep.

Nog steeds heb ik continu hoofdpijn. Nog steeds moet ik na iedere sociale aangelegenheid (ja, ook na dat gezellige ‘bakkie’ tussendoor) een herstelperiode inplannen. Nog steeds kan ik niet zonder hulpmiddelen (daarover later meer) de deur uit. Nog steeds kan ik mijn vak niet uitoefen, of welk vak dan ook. Nog steeds weet ik niet of het ooit nog beter wordt.. Heftig? Ja. Als ik het zo opsom eigenlijk wel. Gelukkig doe ik dat niet zo vaak, en kijk ik doorgaans liever naar alles wat ik nog wél kan. Mijn verhaal delen bijvoorbeeld. En dat doe ik vanaf nu niet alleen op mijn eigen pagina*, maar ook hier!

Ik heb er zin in!

Marjolein

*

Website: http://www.shkd.nl

Instagram: @shkd.nl

Advertenties


Een reactie plaatsen

UWV tips

Lieve mensen,

We krijgen veel vragen over het UWV, voor meer persoonlijke vragen kun je terecht in onze Facebook groepen.

Het leek mij een goed idee om alle tips en tricks online te delen voor de mensen die in dit traject zitten.

Tips voor besluit van UWV:

  • neem altijd een advocaat of jurist aan de hand vanaf het moment dat je het niet eens bent met het besluit van het UWV (zodat je niet overbelast raakt),
  • check je verzekeringen en/of vakbond of je recht hebt op rechtsbijstand,
  • er is ook een gesubsidieerde rechtsbijstand voor als je financieel al krap zit: website ministerie over rechtsbijstand,
  • gesubsidieerde rechtsbijstand kan ook aangevraagd worden door je advocaat (maar check eerst even of je in aanmerking komt voor deze subsidie over de hoogte van je inkomen).

Zelf check:

  • let op! Krijg je een brief met een besluit van het UWV? Check altijd op de UWV brief of er aan het eind vermeld staat wanneer, waar en hoe je bezwaar in kan dienen op het besluit dat is genomen. Soms wordt deze zin (per ongeluk) weggelaten “Niet eens met deze beslissing?”
  • neem dan altijd contact op met het UWV en vraag om een nieuwe brief. Doe dat wel zo snel mogelijk, want wettelijk zijn er deadlines (termijnen) vastgesteld waarbinnen je bezwaar moet maken.

Tips voor gesprek met verzekeringsarts:

  • neem altijd iemand mee naar het gesprek,
  • maak een medische tijdlijn voor jezelf als je al wat behandelaars hebt gehad,
  • maak een weekoverzicht van je activiteiten en symptomen, zo laat je je belastbaarheid zien en wat dit betekent voor je dagelijks leven, zowel op werk als thuis.

Reageer ook zeker hieronder als je aanvullingen hebt! Dan kunnen we deze tips ook toevoegen.

Als er mensen zijn die hierbij willen helpen met het verwerken van alle tips, graag! Mail ons –>  ikhebeenhersenschudding@gmail.com.


3 reacties

Yoga is goed voor je hersenen!

Een paar maanden geleden nam ik deel aan een yogales, speciaal voor mensen met NAH (niet aangeboren hersenletsel). Hoewel het in Utrecht was (wel even een reis vanuit Haarlem) wilde ik er toch graag eens heen. Ik doe al jaren aan yoga en sinds de hersenschudding doe ik dat nog steeds, meestal thuis en zonder begeleiding – soms m.b.v. online instructies. Vrijwel dagelijks beoefen ik yoga nidra, dat mij erg goed helpt om tot rust te komen.

Bepaalde oefeningen kan ik niet goed meer doen, omdat ik er duizelig van wordt of hoofdpijn krijg. In oktober was ik op een yogaweekend en de lerares daar vertelde mij over een yogadocent in Utrecht, die zelf NAH heeft en lessen geeft voor mensen met hersenletsel. Dat wilde ik graag een keer ervaren.

De les was erg fijn. De docent besteedde individuele aandacht aan iedereen, ze hielp mij en de anderen om houdingen zo te uit te voeren dat het geen problemen gaf of een andere houding te vinden, die wel ging. De les ging in een rustig tempo en was vooral ontspannend. Voor de kenners, het was een combinatie van restorative yoga en yoga nidra.

De docent raadde mij aan om ook mijn licht eens op te steken in Amsterdam, waar ook een yogadocent actief is op dat gebied onder de titel “Mind your brain yoga”. Via facebook heb ik contact gehad met de docent in Amsterdam. Zij maakte mij erop attent dat er een website is waar je online yogalessen kan volgen voor mensen met NAH, onder de titel “Love your brain yoga”. Door een bericht op haar facebook ontdekte ik dat er in Tilburg ook een docent op dit gebied actief is.

Ook een les volgen?
Dus lieve mensen, ben je geïnteresseerd en woon je in de buurt van, Utrecht, Amsterdam, Tilburg – dan zou je kunnen overwegen om eens een les live te volgen. Zie hieronder diverse links!

Voor mensen in regio Utrecht

Voor de Amsterdammers

In omgeving Tilburg

Omgeving Den Haag

Andere mogelijkheden voor yoga:

Als dit niet in jouw omgeving is dan zou je eens een proefles kunnen doen met de volgende yoga vormen:

  • Yoga Nidra
  • Restorative yoga
  • Yin yoga

Sommige leraren gebruiken ook termen als easy yoga of slow flow yoga. Google even in jouw omgeving en neem contact op met de betreffende leraar.

Thuis oefenen:

Dit kan bijvoorbeeld met online instructies: http://www.loveyourbrain.com/yoga-videosof via youtube:  https://www.youtube.com/watch?v=WFu88O0sX6Y&t=13s

Meer weten? Kijk dan hier:

https://www.psychologiemagazine.nl/artikel/wat-yoga-doet-in-je-brein/#

http://www.loveyourbrain.com/about/

Belangrijke tips:

  • Neem vooraf contact op met de yogadocent en vertel je situatie.
  • Neem altijd eerst een of twee proeflessen.
  • Geef vóór, tijdens én na de les aan hoe je je voelt, wat wel gaat en wat niet.
  • Luister altijd goed naar je lichaam, krijg je van een oefening hoofdpijn of andere klachten, stop dan met de oefening en vraag advies aan de docent.
  • Als de stijl of persoon van de docent je niet bevalt, probeer het dan eens ergens anders.

Succes! En deel svp je ervaring 🙂

Elly D.

Designed by Freepik


Een reactie plaatsen

Annemieke: de dag dat alles veranderde

27 Februari 2011

De dag begint net als andere dagen, na een week vakantie heb ik weer zin om te beginnen. Nadat we weer even de vakantieverhalen uitgewisseld hebben, loop ik met mijn klas kleuters naar buiten.

Bij de grote trap probeer ik een nieuwe kleuter tegen te houden, stap mis en val ruggelings met mijn hoofd naar beneden. Vijftien treden lager beland ik met mijn hoofd tegen de muur. Ik kijk versuft naar boven en zie mijn kleuters geschrokken staan. Een collega komt aangerend. Een andere collega neemt mijn klas mee naar buiten.

Ik blijf liggen, voel niks, maar weet namen opeens niet meer.

Tegen mijn collega’s zeg ik niks, het gaat goed, ik voel geen pijn en MOET nu toch echt naar buiten, naar mijn kinderen. Ik werk door alsof er niks aan de hand is. In de middagpauze vertel ik wat er gebeurd is en zie ik dat ik onder de blauwe plekken zit. Ik voel me moe, maar voel verder nog steeds helemaal niks.

Dan is de schooldag voorbij. Ik loop naar buiten en kan opeens niet meer op mijn voet staan, heftige pijn.

’s Avonds ga ik naar de SEH in het ziekenhuis, er is niks te vinden en niks te zien, ik heb alleen zo’n pijn. Op krukken en met een dik verband ga ik naar huis.

De volgende dag ga ik gewoon aan het werk. Op krukken in een klas van 30 kleuters. Iedereen is bezorgd. Ik wuif het weg. Een stagiaire komt me helpen.

Dit houd ik twee weken vol, mijn voet blijft een raadsel. Ik ben moe, zo moe. Daarbij heb ik geregeld hoofdpijn, voel me raar, heb migraine klachten en toch blijf ik doorgaan.
Voor iedereen met een hersenschudding: ga niet door! Luister naar je lichaam voordat het gaat schreeuwen!
Dan gaat het op maandag 13 maart echt mis. Mijn lijf schreeuwt!

Met moeite meld ik me ziek. Voor de klas staan gaat zo echt niet meer. Maar ik ga wel even naar mijn werk voor een begeleidingsgesprek in mijn functie als intern begeleider.

Ik voel me moe, raar, alles komt van ver, ik heb pijn en toch ga ik. Op het schoolplein heb ik het gevoel dat ik flauw ga vallen en denk: “Niet hier bij al die mensen”.

Ik strompel naar binnen en ga bij mijn collega in de klas zitten. Zij haalt de directie. “Dit kan niet langer, je moet naar je huisarts”, hoor ik zeggen.

En dan zak ik weg. Heel ver weg hoor ik mensen praten. Ik voel dat ze me in de stabiele zijligging leggen. Er wordt een ambulance gebeld, ik hoor alles in flarden maar kan niet reageren. Ze horen me niet, zien niet dat ik probeer te bewegen. Ik voel me gevangen, het zweet breekt me uit, angst, paniek.

Uit het niets hoor ik een stem zeggen: “Ademt ze nog?” Ik hoor de sirene van de ambulance dichter bij komen.

Ze nemen me mee, ik zak steeds weer weg, kan mijn ogen niet openhouden, dat licht, dat geluid, ik ben misselijk en zo beroerd.

In het ziekenhuis volgen er onderzoeken, maar geen MRI. Ik word gewoon naar huis gestuurd met de conclusie hersenschudding, voor mijn voet wordt een nieuwe afspraak gemaakt.

Ik voel me zo beroerd, hoe kan ik naar huis?Ik kan niet eens rechtop zitten, zelfs met m’n ogen dicht draait alles. Wat nu?

Dan begint een lange weg van onzekerheid, ik voel me zo beroerd, kan niks. Zelfs niet rechtop zitten of een reclamefolder doorbladeren, ik ben zo misselijk en ook zo bang om weer flauw te vallen.

Ondertussen wordt mijn voet in het gips gezet, niemand weet wat het is, ik blijf pijn houden en kan er niet op staan. Iemand oppert of het misschien iets neurologisch is?

De vele sessies fysio zorgen ervoor dat ik weer voorzichtig kan lopen maar ze werken averechts voor mijn hoofd en nek. Ik stop ermee. Ondertussen heb ik dagelijks hoofdpijn, migraine en kan na een half uur echt niks meer

Een bezoek aan de neuroloog haalt niks uit, MRI is goed. Hij noemt het  post commotioneel syndroom en zegt dat de huisarts me wel verder kan begeleiden

Een lange weg met een lijst van behandelaars volgt. De huisarts zegt na het zoveelste bezoek: “Op een dag wordt je wakker en dan is alles voorbij”. Boos en gefrustreerd verlaat ik het gebouw voor de zoveelste keer. Hoe moet dit verder? Gaat dit ooit nog over?

Ik word steeds depressiever, ik wil zo graag! Waarom lukt het niet?!De angst neemt toe.

Ik voel me machteloos, het gezinsleven gaat door, maar ik kan zoveel niet. Mijn kinderen naar school brengen, eten koken en het gezinsleven draaiende houden, het lukt me nauwelijks. En dan de druk voelen van de termijnen van de wet poortwachter, mijn werkgever en mijn eigen gevoel van ‘moeten’.

Als ik weer probeer te gaan werken, de bedrijfsarts heeft zoiets van probeer het, kom ik tot de conclusie dat het echt niet gaat!

Dan krijg ik een advies wat me later zoveel brengt. Een ouder, die revalidatiearts is, ziet me ’s morgens staan en ziet dat ik mijn best doe maar dat het helemaal niet gaat. Ik heb meerdere kinderen van haar in de klas gehad en we kennen elkaar dan ook al een tijdje. Ze zegt dat ik haar mag bellen als ik hulp nodig heb dat ik echt niet de enige ben!

Ik meld me na een dag weer ziek en voel me zo verschrikkelijk machteloos en onbegrepen.

Op een gegeven moment bel ik de revalidatiearts op en vertel haar waar ik tegenaan loop en hoe het gaat. Ze geeft aan dat ik bij de huisarts een verwijzing moet vragen. ’De beste man‘ wil eerst niet meewerken en stelt een nieuw traject fysio voor. Ik reageer wanhopig en uiteindelijk verlaten we de spreekkamer met een verwijzing.

Als ik na 6 weken een intake heb bij het LUMC, word ik eindelijk serieus genomen. Ik kan wel huilen. Dan is het wachten op een plekje bij het RRC in Leiden. Eerst een gesprek met de revalidatie arts. Ook hier ga ik weg met een gevoel van opluchting. Ze gaan me helpen. Eindelijk krijg ik na één jaar de begeleiding die ik nodig heb en wordt er naar MIJ geluisterd.

Er wordt een revalidatieplan gemaakt met alle disciplines: fysio, ergotherapie, maatschappelijk werk, neuropsycholoog en na iedere 6 weken een gesprek met de revalidatiearts. En eindelijk één advies, één visie van alle behandelaars samen.

Ik loop daar rond en zie mensen met allerlei beperkingen en iedere keer denk ik: “ik hoor hier eigenlijk niet, het valt allemaal wel mee”

Tijdens de revalidatie komt langzaam het besef dat ik een van hen ben. Ik heb beperkingen en heb deze begeleiding echt nodig. Mijn klachten zijn echt en niet raar. De overprikkeling voor licht en geluid is heftig en beperkt me dagelijks, mijn belastbaarheid is laag. Ik heb weinig energie. Veel migraine hoofdpijn. Als ik te moe ben krijg ik spraakproblemen en black outs. De meest basale dingen kan ik dan vergeten zijn. Ik kan moeilijk omgaan met stress, nieuwe dingen maken meteen onzeker. Drukke situaties zijn funest. Ik heb meer moeite met spelling en hoofdrekenen. Moet na een half uur stoppen en rusten. Ik kan me moeilijk ontspannen en heb veel last van een hoge spierspanning. Mijn pijnbeleving is verstoord. Ook heb ik paniekaanvallen.

Hoe graag ik ook wil en mijn best doe, het lukt niet. Na het NPO besef ik me dat er wel degelijk iets beschadigd is en dat dit blijvend is. Het rouwproces begint.

Het traject zou ongeveer 3 maanden duren. Met mijn idee dat dan alles weer normaal is en ik ook weer zou kunnen werken! Steeds denk ik: “Nog 2 maanden, over 6 weken is het klaar”. Maar uiteindelijk duurt mijn traject daar anderhalf jaar en ga ik weg met duidelijkheid, handvaten en een nieuwe ik.

Helaas begint dan ook het getouwtrek met het UWV, het ontslag, re-integratie trajecten ect; een nieuw rouwproces.

Gelukkig was mijn gezin daar. Mijn man en kinderen die er tijdens de moeilijke momenten altijd voor mij zijn en waren. Zonder hun onvoorwaardelijke steun was ik niet zover gekomen.

Na zes jaar is mijn leven volledig veranderd. Mijn beperkingen zijn er nog steeds. Met rust en regelmaat kan ik mijn leven zo inrichten dat ik er beter mee om kan gaan. Het heeft me veel gekost, mijn baan, vrienden en een actief leven. Daarnaast zie je aan mij niet dat ik beperkt ben, sommige mensen vinden het nodig om je daarop te beoordelen en dat blijf ik lastig vinden.

Het heeft me echter ook veel gebracht, hoe raar dat ook klinkt. Ik werk nu als vrijwilliger voor twee uurtjes per week in een spelotheek. Daarnaast help ik mee bij het beheer van de lotgenotengroep. De mensen die ik nu nog vriend kan noemen zijn echte vrienden.

Een echte vriend heeft me geweldig geholpen. Spike kwam als pup bij ons net na mijn revalidatie traject, een vrolijke Golden retriever, een maatje voor het leven. Ondertussen hebben we een tweede maatje, Buddy. Als ik me een dag niet lekker voel en iedereen is de deur uit zorgen zij samen voor vrolijkheid, een dagritme en regelmaat.

Ik ben me bewuster van wat ik wil en wat belangrijk is. Mijn energie is beperkt, dus keuzes worden er dagelijks gemaakt. Er is meer rust en regelmaat. Ik heb geleerd naar mijn lichaam te luisteren voordat het gaat schreeuwen!

Mijn gezin is hechter dan ooit. Ook zij hebben moeten leren omgaan met een nieuwe partner en moeder.

Dit jaar heb ik de diagnose fybromyalgie erbij gekregen, dit is lastig. Maar door mijn leven met hersenletsel kan ik ook hier mijn weg in vinden. Het gaat me lukken!

Ik ben trots op waar ik nu sta, trots op mijn gezin dat me steunt en waarin er in een open sfeer met elkaar over moeilijke zaken gepraat kan worden.

En weet: de meeste mensen herstellen van een hersenschudding…

Annemieke Wijtzes

 


Een reactie plaatsen

Gastblog van Judith

22 maart 2015 stond er een hek met een stuk kippengaas op de fietsstrook waar ik overheen reedt. Ik zag dit te laat, kneep in mijn remmen en botste met mijn hoofd inclusief helm tegen een paal en viel terug op mijn rug. Een kop-staart botsing met mijn lijf was het gevolg waarmee ik werd afgevoerd naar het UMC in de buurt. Na een paar uur kwam ik weer bij en bleek al uren wartaal uit te slaan. Ik was intussen door allerlei scans geweest en daar was geen hersenschade op te zien. Ik bleek een gebroken ruggenwervel, een verlengd hartritme en een verdraaide nek te hebben en een flinke hersenschudding. Maar omdat ik vijf vragen goed kon beantwoorden (hoe oud ben je, hoe heten je kinderen, wat heb je gisteren gedaan? etc) werd er aan de hersenschudding weinig aandacht meer besteed.

Ik ben Judith Bootsman-Wagemaker, 46 jaar en getrouwd met Reinout. Samen hebben we twee kinderen Femke van 12 en Jurriaan van 9 jaar. Ten tijde van het ongeluk waren zij 7 en 10 jaar. Dat de impact van deze crash groot is bleek na een maand omdat ik me steeds beroerder ging voelen en alle signalen van mijn lijf kreeg dat nog meer RUST noodzaak was. En ik lag al vier weken op mijn rug…

Na drie maanden voelde ik me nog steeds zo beroerd dat ik naar de huisarts ben gegaan en zij stuurde mij terug naar het UMC afdeling neurologie. Omdat er op scans niks te zien was werd ik doorverwezen naar de afdeling revalidatie en sport geneeskunde om een traject in te gaan rondom post commotioneel syndroom. Dat startte een half jaar na de crash en bood naast ergotherapie en gesprekken met de psycholoog ook fysieke training, bestaande uit lichte sportoefeningen met als belangrijkste aandachtspunt oog-hand coördinatie en concentratie.
Dit werd afgerond na drie maanden en mij werd gezegd dat ik er maar mee moest leren leven. Ik moest in een stand-by stand gaan staan. Oftewel, alles wat je nu niet aankan is gewoon te veel dus hoe minder je op je nek neemt hoe beter het is. Dat kon ik niet accepteren als moeder van jonge kinderen en als zelfstandig ondernemer met een financiële planning & mediation praktijk.

Via mijn letselschade adviseur kwam ik terecht bij DBC (Documented based care) waar ik twee keer per week een uur ging trainen om mijn hoofd-, nek- en schouderletsel aan te pakken en ik had gesprekken met een psycholoog. Daar ben ik echt heel diep gegaan en heb ik vooruitgang geboekt op fysieke en mentale belastbaarheid. Ik ben naar een acupunctuur therapeut geweest, naar een orthomoleculair huisarts, manueel therapeut en ben Chi neng Qigong gaan doen, de chinese bewegingsleer. Dat doe ik dagelijks om in mijn lijf te voelen wat ik nodig heb en rustig te worden.

Nu ben ik 2,5 jaar verder en maak ik de voorlopige balans op. Mijn belastbaarheid is nog 50% van wat die was voor de crash maar ik werk weer en ik ben weer onderdeel van het gezin aan het worden in plaats van patiënt.
Het lastigst vind ik dat de grens van mijn belastbaarheid nog elke dag eerder bereikt is dan voorheen. Elke dag moet ik mezelf zes keer per dag rust gunnen om datgene wat er rondom mijn gezin en werk speelt op een fijne manier te kunnen oppakken.  En dan blijft er niet zo heel veel tijd over!
Vooral ontspanning zoeken in de dagelijkse dingen, een korte powernap, muziek luisteren, lekker en gezond eten koken, een boek lezen, een wandeling maken/de natuur in. Net wat ik op dat moment nodig heb. En soms ook even helemaal niets doen en gewoon op de bank zitten met een kop thee, lummeltijd!

Wil je meer lezen over Judith haar ervaringen? Dat kan! Ze schrijft hierover op haar eigen blog: https://judithbootsman.wordpress.com


2 reacties

23 juni Dag van Overprikkeling

Op vrijdag 23 juni 2017 lanceert Hersenletsel-uitleg voor het eerst de Dag van Overprikkeling. Hiermee tracht de stichting achter de website meer bewustwording en kennis over overprikkeling als gevolg van hersenletsel te realiseren.

Toen ik mijn eerste neuropsychologisch onderzoek deed om te kijken of ik cognitieve stoornissen had overgehouden aan een hockeybal tegen mijn slaap, werd ik binnen 1,5 uur ontzettend labiel van het onderzoek.
Ik begon te huilen, kwam niet uit m’n woorden, was zo vermoeid dat ik met mijn hoofd op de tafel ben gaan liggen. Ik voelde mij heel raar, foggy en vond het ook wel beetje eng.
De assistent-onderzoeker zei, “Oh je bent gewoon overprikkeld! Plannen we toch gewoon een nieuwe afspraak in:)” Ik snapte daar niets van. Overprikkeld, wat is dat?
Ik werd ontzettend onzeker van symptomen van overprikkeling, ik had er geen controle over. Het was erg angstig om in die onzekerheid te leven dat ik geen controle leek te hebben over mijn lichaam.
Later leerde ik door lotgenoten, bij revalidatie en bij sensorische integratie therapie over overprikkeling. En was heel blij omdat ik eindelijk woorden kon geven aan wat ik voelde:
  • Waarom ik zo irrationeel kwaad werd als ik buiten bladblazers hoorde;
  • Waarom ik niet in de bus kon reizen zonder kotsmisselijk te worden (normaal geen last van wagenziekte);
  • Waarom ik zo moe was na een kort telefoongesprek;
Het was een heel nieuw inzicht. Door er woorden aan te kunnen geven, kon ik mij uitten. Dat maakte mijn wereld weer beter, zo kon ik er rekening mee houden.
De belangrijkste lessen die ik hieruit heb geleerd, zijn: als je woorden hebt voor wat je voelt, kun je opkomen voor jezelf. Dat geeft controle en zekerheid.
Ik leerde dat ik niet kan verwachten dat anderen overprikkeling zomaar begrijpen, want het was al heel vaag voor mijzelf. Ik mocht zelf mijn grenzen en gevoel met woorden aangeven:
  • “Ik wil nu naar huis, want ik kan niet meer tegen de herrie”
  • “Mag de radio wat zachter (of uit), dan kan ik je beter volgen in het gesprek”
  • “Ik spreek liever op een rustig plekje af, wat vind je van afspreken bij mij thuis?”
Door dit te verwoorden aan anderen, hielp ik mijzelf en konden anderen mij helpen.
Zo leerde ik door schade en schande assertief te zijn en naar mijn gevoel te luisteren, waar ik voorheen vaak meegaand en flexibel was.
Nu mocht ik vooral rekening houden met mijzelf, ik leerde mijn grenzen aan te geven. Mijn lichaam gaf de grenzen anders aan voor mij, want dan werden mijn klachten steeds erger. Zelfs soms zo erg dat ik niet meer kon praten en lopen.

Heb jij ook last van overprikkeling en hoe ga jij er mee om? (Kortom, wat zijn jouw woorden :))

Liefs,

Jeanne


5 reacties

1. Grenzen en vermoeidheid

Ik ben ongeveer een jaar klachtenvrij!

Wat heb ik geleerd als ik terugkijk?

Ik neem je graag mee in mijn herstelproces en ervaringen. Lees hier deel 1 – Grenzen en vermoeidheid

Vermoeidheid 

Waar ik vooral lang en veel last van had was de vermoeidheid. Aan het begin kon ik niet eens m’n haren zelf wassen, of eten maken, omdat ik alleen maar op bed kon liggen, ook vanwege andere klachten. Ik kreeg gelukkig bij revalidatie een module over vermoeidheid en hoe je daar het beste mee om kan gaan.

Ik was gewend om fulltime bezig te zijn. Ik ging van fulltime naar nul, van zwart naar wit. De grijswaarde vond ik het moeilijkst om te vinden. Langzaam aan probeerde ik het op bed liggen weer wat uit te bouwen naar een dagelijks ritme. Ik ben zo vaak teruggevallen en het opbouwen ging zo langzaam. Een ritme opbouwen is lastig als je niet weet waar de grens ligt. Dat vond ik het pittigst!

Grenzen

Hoe ver kan je gaan? Je klachten zijn een goede indicatie. Des te meer hoofdpijn, des te harder je over je grenzen bent gegaan. Vermoeidheid is ook een indicatie van een grens. Vermoeidheid is niet perse een grens waarbij je moet gaan liggen. Soms kan het tegenovergestelde, buiten even wandelen bijvoorbeeld, juist wonderen doen. Het kan handig zijn om daarbij hulp te vragen van een ergotherapeut bijvoorbeeld om je dagritme af te wisselen met cognitieve en fysieke activiteiten.

Grenzen vs vermoeidheid

Wie was er eerst, het kip of het ei? Datzelfde leerde ik met grenzen en vermoeidheid, het was bij mij een vicieuze cirkel:

Als ik moe was, ging ik eerder over mijn grenzen, als ik over mijn grenzen ging werd ik moe. Kom daar maar eens uit.

Mijn oplossing 

Achteraf gezien bleek ik al voor de hersenschudding niet zo goed te zijn in het aangeven van sommige belangrijke grenzen. Ik had altijd tomeloze energie, dus mijn grenzen waren een rekbaar begrip. Ik kon heel makkelijk compenseren met energie. Die compensatie viel weg toen ik een klap tegen mijn hoofd kreeg. Mijn compensatie werkte niet meer. En het frustreerde mij ook enorm. Want nu liep ik tegen grenzen aan die ik niet kon compenseren.

Nu zie ik heel helder dat daar een onderliggend probleem lag. Daardoor stagneerde o.a. mijn herstel van de vermoeidheid.

Herkenbaar?

Dan kan ik je aanraden om hulp te vragen om de vicieuze cirkel te doorbreken. Focus je niet alleen op de klacht van vermoeidheid, maar kijk juist naar je grenzen voor én tijdens de hersenschudding. Wie weet blokkeert dat nu je herstel van vermoeidheid?

Liefs Jeanne

In deel 2 vertel ik je meer over wat ik leerde over grenzen 


Een reactie plaatsen

Jeanne: The beauty of fear

chibird.com

I can now say that over the past years I have often lived in fear. In the eyes of some clinicians it was even an anxiety / panic disorder as a result of my concussions. At the start I did not really recognise myself in this description, I’m not afraid of spiders and I’m not scared to present to large groups, for example. An anxiety disorder, me? I had to laugh about it. Mentally I was doing fine despite everything, only physically there was a lot wrong with me.

But years later I realised that there had been a lot things that worried me since the last concussion. Unsurprising, as due to the continued symptoms I lost my job, my welfare grants, a large part of my social life and even keeping up with daily routines was difficult. In addition I was in a lot of pain. So many things were happening at the same time. And they wouldn’t go away. A lot of questions remained unanswered.

OK, so that is a pretty scary scenario.


 

Over-stimulation

And physically my body sometimes responded in a panicked way since my last concussion. So in that sense I did concede to my neurologist that I had become more anxious. In any case in a physical sense, like over-stimulation. Over-stimulation is scary, as there are so many external factors can lead to you being over-stimulated. It is almost completely outside of your control. The only thing you can do at that moment is get out of such a situation. However, in my thoughts I wasn’t anxious at those moments, only my body responded in a panicked way. A strange phenomenon.

Over-stimulation in the case of brain injury is often a consequence of tiredness. And as a result of that tiredness the impact of over-stimulation can quickly get out of hand. So for example I boarded the wrong train one time as a result of the noise at the train station. Crying and shaking I subsequently had to explain to the train staff that I did not have a ticket for that train. De muscle tension in my body was horrible and as a result I just wanted to go home. To calm myself, to protect myself and to be safe. I really did not get it, I was fully aware that my physical reactions were not normal, however, I had no control over them whatsoever.


 

Time to stop. The limit

I did not take this overloading well. In some sense it was a sort of panic mode of my body, in case I did not respect my boundaries. Usually I wasn’t even aware of that and my body stopped me by making it nearly impossible for me to speak or move. Like my battery was suddenly completely drained. It turned out to be a signal from my body: “Time to stop”. My head still wanted to go on, but my body did not. And therefore I could not continue even if I wanted to.

Where there’s a will, there’s a way

In the beginning this frustrated me greatly and I fought against it. I really did have the spirit to continue! But my body just doesn’t want to go on! And I hoped that doctors and therapists had a solution for this, mainly from a neurological perspective. Since my last concussion there was something wrong with me. And at some point I started to get angry when people said that it might be [psychological/mental] instead. What do you mean [psychological/mental]? I wanted to, but my body just didn’t cooperate. It seemed so sensible that the problem was physical, not my thoughts/my will. I also wasn’t depressed or anything. The concussion was by the way also the result of external factors, so it did not seem logical to me to focus on internal factors (maybe only as a way of coping). Before the concussion I had a life without symptoms. So my subsequent complaints had to be the result of that physical event.


 

Uncertainty

I’ve had a lot of therapy on the physical and mental front, but the symptoms did not go away. Worse, my frustration kept increasing. As a result my confidence collapsed (the confidence that I was self-aware enough to be able to protect myself) and I became increasingly anxious. I was losing control, it even seemed stupid to go outside anymore. Like a deer in a wildlife park in Africa. Why did that doctor send me back into that wildlife park without a second thought? In other words, how come he thought I was able to work 40 hours per week? My fear of going back to work was also justified, if I look at what I’ve been through. Because my body was giving me plenty of signals. In some sense that’s actually really good. When my head wasn’t able to fully grasp a situation my body did give signals. But that doctor didn’t agree.


 

Fighting

The doctor did not acknowledge my symptoms, only if I could ‘prove’ them. In addition to the hockey ball that caused my concussion, that doctor also became an external factor I had to protect myself against. He clearly did not have my best interests at heart. Was I finally listening to my symptoms, I now also had to protect myself against outside parties. As a result my external focus became even bigger. I tried at all costs to control these external factors. It was exhausting.

I noticed that I was now also losing this fight mentally, in addition to physically. I increasingly got stuck and I became increasingly emotional. The lack of understanding of doctors and their inability to deal with this was killing me. Financially, for example, because my welfare was being cut. I was now properly starting to panic.

My theory: where there’s a will, there’s a way, wasn’t working. I continued to look for clues, for new ideas. Unfortunately there weren’t many options left that I hadn’t tried. So maybe we should give this ‘anxiety / panic disorder’ a chance, as one neurologist had called it? Who knows that leads to some progress.


 

Protection

Today I am so glad that I had the courage to change approach. People say that fear is a bad counsellor. And I agree with that, in the situation where you make a choice purely out of and are not aware of that.

But in the end I learned that fear in your body can give a lot of physical reactions, such as palpitations, sweating, muscular tension, stomach aches, rapid breathing, uneasiness, irritability, vertigo, even motor disorders, etc. Physical reactions which are trying to tell me something and which are trying to protect me from something.

In essence fear is of course a way to protect yourself. Back in the days it protected us against sabre-toothed tigers, in 2017 against a car which is speeding while you are trying to cross the street. Your body responds by before your mind is able to consciously process the fact that it needs to take action. Which is great, right? That’s how you stay alive and how your body stays whole, experiences no pain, etc. Only a brief moment of shock.

But also in the case of less tangible situations, such as, ‘will I get that promotion?’ Or ‘what does that other person think of my response to his message?’ These kinds of situations can also lead to physical reactions (albeit small ones, usually) because you are experiencing some anxiety. And that anxiety is not always based on real danger, but it does say something about your emotions.

For me there was no tiger against which I wanted to subconsciously protect myself, but a hockey ball which came out of nowhere and hit my head. It’s quite something when outside of your control comes this ball which hits your head and hurts you so much. I could have been worse off, and even have died! External focus was needed in order not to let that happen again. But in total it happened to me 4 times (4 concussions).


 

unknown source

Blind spot

Still, this did teach me something valuable. My body has for a long time responded before my head could consciously think about a situation. I did not see or understand that ad hence I call it my blind spot. My subconscious fears triggered me. All my symptoms are expressions of this protection mechanism. And that’s really kind, without me noticing it I’m being protected by my own body. Whether I want to or not, I can rely on that.

In the end I learned that I am not consciously aware of some of my fears and anxieties and that therefore I should be looking closely at my physical signals. If I’m experiencing pain somewhere, I can look at whether there is a certain anxiety behind that, or another issue which needs my attention.

By looking at those anxieties and by discovering the subconscious origins of it I was able to dissect and subsequently neutralise them. When dissecting my subconscious fears, it often turned out that I did not believe it still served a purpose. As I became increasingly aware of a particular fear I was better able to make a choice on whether to keep it. It cleaned matters up and that provided rest, relaxation. So back to my internal focus.


 

4 concussions = 1 sabre-toothed tiger

Perhaps it sounds like a platitude, but I learned to trust my body again and therefore myself. I understood that 4 concussions = 1 sabre-toothed tiger. My tip: acknowledge your symptoms (of anxiety) and see what they are trying to tell you. If that does not work, listen to your body and see what it is trying to tell your mind. They work great together!

Love,

Jeanne

Ps. After 4 concussions I managed to recover fully. You can read more here on how I accomplished that. 


8 reacties

Jeanne: De schoonheid van angst

jackpumpkinqueen.tumblr.com

Ik kan wel stellen dat ik de afgelopen jaren in veel angst heb geleefd. In de ogen van clinici werd het zelfs een angst/ paniekstoornis genoemd als gevolg van mijn hersenschudding. Aan het begin herkende ik mij hier niet zo in, ik was niet bang voor spinnen en vond het bijvoorbeeld niet heel spannend om voor een groep mensen een presentatie te houden. Ik, een angststoornis? Ik moest er een beetje om lachen, mentaal zat ik wel prima in mijn vel hoor ondanks alles, fysiek niet nee.

Maar jaren later realiseerde ik mij dat ik ontzettend veel zorgen had gekregen na de hersenschudding. Logisch, want door de aanhoudende klachten verloor ik mijn baan, mijn uitkering, mijn sociale leven werd kleiner en dagelijkse dingen doen was moeilijk. Daarnaast had ik veel pijn. Een beetje teveel allemaal tegelijk. En het ging maar niet over. Veel vragen bleven onbeantwoord. Ok, dat is een redelijk eng scenario.

Overprikkeling

En lichamelijk gezien reageerde mijn lichaam sinds de hersenschudding soms ontzettend paniekerig. Dus daarin gaf ik ook toe aan de neuroloog dat ik voor mijn gevoel wel angstiger was geworden. In ieder geval in lichamelijke reacties, zoals overprikkeling. Overprikkeling is pas eng, want alle externe factoren zorgen er voor dat jij overprikkeld raakt. Daar heb je totaal geen controle over, behalve door uit zo’n situatie te stappen. In mijn gedachten was ik dan helemaal niet angstig, maar mijn lichaam reageerde angstig. Een heel vreemd fenomeen.

Overprikkeling bij hersenletsel ontstaat door de vermoeidheid. En door die vermoeidheid werden de klachten van overprikkeling weer groter. Ik kon in paniek de verkeerde trein instappen door de herrie op het station. Huilend en bibberend aan de conducteur vervolgens uitleggen dat ik ook vergeten was in te checken. De spierspanning in mijn lichaam was afgrijselijk, waardoor ik het liefst naar huis wilde. Om mijzelf te kalmeren, te beschermen en veilig stellen. Ik snapte er in mijn hoofd niets van, ik wist prima dat ik niet normaal reageerde, maar had geen controle over mijn lichaamsreacties.

orgyoverdose.tumblr.com

Ho stop. De grens

Ik kon slecht tegen overbelasting. Eigenlijk ook een soort van paniekstand van mijn lichaam, als ik over mijn grenzen ging. Vaak was ik mij daar niet eens van bewust en stopte mijn lichaam mij doordat ik dan nog moeilijk kon praten/bewegen. Alsof letterlijk mijn batterij leegliep. Het leek uiteindelijk een seintje van mijn lichaam, “Ho Stop”. Mijn hoofd wilde nog wel, maar mijn lichaam niet. En daardoor kon ik ook niet verder.

Waar een wil is, is een weg

Aan het begin heeft mij dit heel lang gefrustreerd en vocht ik hiertegen. Ik wilde echt nog wel hoor! Maar mijn lichaam wil niet! En ik hoopte dat artsen en therapeuten hier een oplossing voor hadden, met name vanuit neurologie. Er was sinds de hersenschudding iets mis met mij. En ik werd langzamerhand boos als men zei dat het wellicht ook psychisch kon zijn. Hoezo psychisch, ik wilde wel, maar mijn lichaam deed niet mee. Het leek zo logisch, dat het aan mijn lichaam lag, niet aan mijn gedachten/mijn wil en ik was ook niet depressief. De hersenschudding kwam overigens ook door externe factoren, dus het leek mij ook niet logisch om op interne factoren te gaan focussen, hoogstens om er mee te leren omgaan. Voor de hersenschudding had ik een leven zonder klachten. Dus dat klopt niet.

Onzekerheid

Ik heb heel wat therapie gevolgd op het fysieke en psychische vlak, maar het ging niet weg. Erger nog, de frustratie werd groter. Daardoor kelderde mijn zelfvertrouwen (vertrouwen dat ik zelf bewust genoeg was om mijzelf te beschermen) en werd ik steeds angstiger. Ik had geen controle meer, het leek zelfs dom om naar buiten te lopen in mijn hoedanigheid, als een hertje in een wildlife park in Zuid-Afrika. Waarom stuurde een arts mij zonder twijfel het wildlife park in? Lees, waarom dacht hij dat ik geen uitkering nodig had en wel weer 40 uur per week kon gaan werken?

Mijn angst om te moeten werken was ook terecht, als ik kijk naar wat ik heb meegemaakt. Want mijn lichaam gaf onwijs veel signalen. Eigenlijk heel fijn dus, dat waar ik met mijn hoofd niet altijd bij kon, mijn lichaam mij wel signalen kon geven. Maar ja dat vond die arts niet. Hij erkende mijn klachten niet, alleen als ik ze kon ‘bewijzen’. Naast de hockeybal, werd de arts ook iets waar ik mij extern tegen wilde gaan beschermen. Hij had duidelijk niet het beste met mij voor. Luisterde ik eindelijk naar mijn klachten, moest ik mij ook nog gaan beschermen tegen externe partijen. En zo werd mijn externe focus groter, ik probeerde koste wat kost de externe zaken onder controle te houden. Doodvermoeiend.

ik merkte dat ik dit gevecht behalve fysiek ook mentaal ging verliezen. Ik liep steeds meer vast en ik werd steeds emotioneler. En het onbegrip van artsen en onkunde om hier mee om te gaan deed mij de das om. Financieel bijvoorbeeld, vanwege het UWV. Ik was in paniek.

dunyatraveler.tumblr.com

Mijn theorie: waar een wil is, is een weg, klopt dus niet. Ik bleef doorzoeken naar aanknopingspunten, nieuwe ideeën. Ik had helaas nog maar weinig opties over. Dan toch maar naar eens naar de ‘angststoornis’ kijken, zoals de neuroloog het had genoemd? Wellicht was daar nog wat uit te halen?

Bescherming 

Vandaag de dag ben ik zo blij dat ik het roer heb durven omgooien. Over angst wordt gezegd dat het een slechte raadgever is. En daar ben ik het mee eens als je puur vanuit angst een keuze maakt en je niet bewust maakt van de keuzes.

Maar ik leerde uiteindelijk dat angst in je lichaam veel fysieke reacties kan geven, zoals hartkloppingen, zweten, verhoogde spierspanning, onderbuikgevoelens/buikpijn, verhoogde ademhaling, onrust, prikkelbaarheid, duizeligheid, tot motorische stoornissen, etc. Fysieke reacties die mij iets proberen te vertellen en mij ergens voor willen beschermen.

In essentie is angst natuurlijk een middel om jezelf te beschermen. Vroeger tegen sabeltandtijgers, in 2017 tegen een auto die te snel te dichtbij komt als je oversteekt. Je lichaam reageert voor je je goed en wel kan bedenken dat je terug moet deinzen bij het oversteken. Dus je lichaam reageert al voor je gedachten. Maar fijn toch? Zo blijf je leven en blijft je lichaam heel, geen pijn etc. Alleen een korte schrikreactie 🙂

Maar ook bij niet tastbare zaken, zoals krijg ik bijvoorbeeld die promotie wel? Wat vindt de ander van mijn reactie op Whatsapp? Daar kun je ook die lichamelijke reacties (in kleine mate weliswaar waarschijnlijk) ervaren, omdat je iets spannend vindt. En die spanning blijkt ook niet altijd gegrond, maar zegt iets over jouw emoties.

Bij mij geen tijger waar ik mijzelf onbewust voor wilde beschermen, maar een hockeybal die uit het niets tegen mijn hoofd kwam. Het is nogal wat als deze zonder jouw controle op je hoofd eindigt en je zoveel pijn kan doen. Ik had er slechter aan toe kunnen zijn, of zelfs wel dood aan kunnen gaan! Externe focus was geboden om het niet nog een keer te laten gebeuren, maar het gebeurde bij mij tot 4x toe.

Blinde vlek

Toch heeft dit mij iets heel kostbaars geleerd. Mijn lichaam heeft jarenlang gereageerd voor mijn hoofd het bewust kon inzien en bedenken. Ik noem dat mijn blinde vlek, mijn onbewuste angsten triggerden mij vandaag de dag. Al mijn klachten zijn uitingen van mijn beschermingssysteem. En superlief dus, zonder dat ik het doorheb word ik door mijn eigen lichaam beschermd 🙂 of ik nou wil of niet 🙂 Daar kan ik op vertrouwen.

Ik leerde uiteindelijk dat ik mij niet bewust ben van sommige angsten, maar dat ik daarom wel mijn lichamelijke reacties kan volgen. Heb ik ergens pijn, dan kan ik kijken of er een bepaalde angst achter zit, of een ander probleem dat aandacht nodig heeft.

Door te kijken naar die angst en te ontdekken waar die onbewust vandaan kwam, kon ik mijn angsten ontleden en neutraliseren. Bij het ontleden van die onbewuste angst, bleek dat ik hem vaak helemaal niet meer nodig vond en dan was ik er ook snel vanaf. Ik was dan bewust geworden en kon vervolgens kiezen. Het ruimde op en dat gaf rust, ontspanning. Terug dus naar mijn interne focus.

Het klinkt wellicht cliché, maar ik leerde weer vertrouwen op mijn lichaam en zodoende op mijzelf. Mijn tip: Erken je (angst)klachten en kijk wat het je vertellen wil. Als dat niet lukt, luister naar je lichaam en kijk wat het je wil vertellen aan je geest 🙂 Ze werken fantastisch samen!

Liefs Jeanne

 

 

bron plaatje 1: http://jackpumpkinqueen.tumblr.com/post/131258124102/chibird-do-not-worry-little-bean-you-have

bron plaatje 2: http://orgyoverdose.tumblr.com/post/139912793181

bron plaatje 3: http://dunyatraveler.tumblr.com/post/130096150477

bron plaatje 4: onbekend

 

 


Een reactie plaatsen

Jeanne: Weer een hersenschudding?

Terwijl ik naar huis fietste van een verjaardag, voelde ik een harde klap op mijn hoofd. De pijn dringt door en ik voel direct een golf van duizeligheid, misselijkheid en hoofdpijn opzetten. Wat bleek, een kind van 6 wilde vanuit de speeltuin een stok op straat gooien, terwijl ik langsfietste. Ik schrok enorm!

Door mijn fysieke klachten kwamen ook direct herinneringen omhoog van de in het verleden opgelopen 4 hersenschuddingen. Ik kende dit gevoel als geen ander. Al snel kwam de paniekgedachte, ik zal toch niet weer…? Mijn paniek veranderde in boosheid. NEE, ik wil dit niet meer! De emoties en gedachten vlogen als een kip zonder kop door mijn hoofd.

Cruciale gedachtenspinsels

Terwijl ik stilstond probeerde ik na te denken, ok, wat moet ik nu doen? Ik was net naar de Concussion Conference in Berlijn geweest waar alle wetenschappers uit de hele wereld bij elkaar waren gekomen om hun laatste kennis over hersenschuddingen te delen. En ik had mijn herstel te danken door te leren begrijpen welke rol emoties hierin spelen. Hoe verdrongen emoties fysieke klachten kunnen veroorzaken in het limbisch systeem van je hersenen (lees hier mijn vorige blog over het limbisch systeem).

Dat stelde mij gerust; ik weet inmiddels ontzettend veel van hersenschuddingen, dat scheelt. Maar toch bleef ik in paniek, door alle klachten die ik voelde. Ironisch was het wel, ik had net een week voor dit incident mijn WIA stopgezet. Die beslissing had ik gemaakt omdat ik zoveel energie kwijt was aan administratie. Ik stak deze energie liever in het opzetten van mijn eigen bedrijf. Ik moest het UWV echt overtuigen. De reactie van de arbeidsdeskundige speelde opnieuw af in mijn hoofd “Maar weet je het zeker dat je je WIA stop wilt zetten, met jouw ziekteverleden heb je een grote kans op terugval?”

Tja, daar was ie dan, nu al een ‘terugval’. Daardoor werd ik ook verdrietig en overviel mij een zwaarmoedige gedachte; ik had niet de mentale veerkracht om nog een keer 4 jaar ziek te zijn en alle bijkomende zorgen te dragen. Ik zuchtte diep. Daarna zette ik resoluut mijn fiets op slot en liep vastberaden de speeltuin in. Ik besloot dat het genoeg was geweest.

Relativering

In de speeltuin had het kind zich inmiddels verstopt met wat andere kinderen achter een boom (heel schattig als een meisje van 10 met een knalroze trui zichzelf achter en boom probeert te verschuilen ;)) Dat dempte al een beetje mijn woede en moest ik stiekem om lachen. Een kinderleidster kwam aanlopen en riep de kinderen bij elkaar om eerlijk op te biechten wat er gebeurd was.

Ik zag de bange gezichten van de kinderen en realiseerde mij dat ik best bedreigend over kwam. Dat die kinderen waarschijnlijk aan het spelen waren en per ongeluk die stok op straat hadden gegooid. Vervolgens hadden gezien dat de stok op mijn hoofd was gekomen en ik daarna resoluut af ben gestapt en de speeltuin in kwam lopen…de kinderen daardoor weg waren gerend om achter een boom te schuilen. Zij waren bang voor mij.

Het relativeerde mijn emoties en mijn gedachten. Ik was eerlijk gezegd in eerste instantie super boos op dat ‘rotjong’ en zag mijn hele leven alweer aan mij voorbij gaan met UWV rechtszaken, ellendig voelen, thuiszitten en veel beroep doen op mijn omgeving. Natuurlijk was ik boos! Of was ik bang? Ik had afgelopen jaar geleerd, dat boosheid meestal een reactie uit angst is om jezelf te beschermen, omdat je je aangevallen voelt. Ik voelde mij aangevallen, want die stok kwam uit het niets! Dus ik wilde mij automatisch verdedigen. Ah, concludeerde ik, ik was dus ook bang.

Maar moest ik mij echt verdedigen tegen een kind van 6? Ik voel mij aangevallen door een kind van 6..die aan het spelen is. Dat klinkt niet realistisch. En ik kan een kind van 6 prima aan..o ja, ik ben zelf 33 en volwassen. Door het gevoel van boosheid en angst merkte ik dat ik mij heel onzeker voelde een heel klein.

Uitspreken

Toen ik voor de aandoenlijk bange gezichtjes stond,  slikte ik daarom mijn boosheid in en probeerde mijn woorden anders te gaan formuleren.  “Ik ben heel erg geschrokken.. ik ben niet boos op jullie. Ik heb alleen al 4 keer eerder iets op mijn hoofd gekregen en daardoor ben ik heeeel lang ziek geweest. Gelukkig ben ik net weer beter en daardoor schrik nu heel erg. Dat wil ik jullie vertellen.”  Een jongen met een beginnend snorretje zei daarop “Ik heb het niet gedaan mevrouw!”. En daarna gelijk “Maar ik snap wel dat u geschrokken bent mevrouw!” De moeder van het jongetje van 6 bood haar excuses aan namens haar kind.

Dat deed mij goed. Ik voelde opluchting dat ik het eerlijk tegen ze kon uitspreken en dat zij het begrepen. We hadden elkaar hierin gevonden. Als ik die boosheid niet net een luttele seconde daarvoor gerelativeerd had, had ik de kinderen nog banger gemaakt met mijn boosheid. Hadden we elkaar hierin wellicht niet gevonden en misschien wel ruzie gekregen met de moeder van het kind. Zij waren ook erg geschrokken en zouden de emoties van beide kanten alleen maar negatiever worden.

Stress en angst, daar heb ik door mijn ziekteproces zo ontzettend veel over geleerd. Door deze kennis snapte ik uiteindelijk ook hoe mijn klachten na deze stok op mijn hoofd snel weer verdwenen. Daar vertel ik in mijn volgende blog meer over 🙂

Liefs Jeanne