Hoe houd ik rust?

Het advies wat je van iedereen zal krijgen is rust! Maar hoe houd je rust?

Met rust, wordt vooral bedoeld rust voor je hersensen. Je moet zorgen dat je je hersensen zo min mogelijk gebruikt/belast. Maar ook weer niet te weinig, want dan word je lamlendig. Lastig dus om daar de balans in te vinden.

Daarom spreken ze vaak bij revalidatie over ‘belastbaarheid’. Deze is lager dan normaal en andere mensen. Wat inhoudt, dat alles wat je normaal automatisch doet en tegelijkertijd (bijvoorbeeld inchecken in bus, op knopje drukken voor de deur en uitstappen) is opeens een hele moeilijke opgave geworden.

Rust of belastbaarheid in orde houden betekent:

1. Je grenzen vinden van wat je wel en niet kan;

2. Je dagelijks leven aanpassen aan deze grenzen/nieuwe situatie van belastbaarheid. En dat is lastig want je moet alles opnieuw indelen;

3. Rust voor hersenen betekent weinig prikkels, tv, lezen en computeren is heel belastend voor hersenen. Je denkt en leest en verwerkt informatie tegelijkertijd. Daarvoor spannen je hersenen zich hard in.

Door je hersenschudding wordt je belastbaarheid lager. Dit betekent dat waar je vroeger genoeg energie had om met onverwachte situaties (de trein rijd niet) en negativiteit in je omgeving (conflict met je baas) om te gaan, je beschikbare energie lager is.

In plaats van 100 euro per maand, leef je van 10 euro per maand. En daardoor raak je weer in paniek en dit geeft stress. Waardoor je nog meer energie verbruikt. Helaas kom je er op deze manier in een negatieve spiraal.

Zoek daar hulp bij, zodat je de controle terugkrijgt en op deze manier weer kan ontspannen = herstellen!

Aan het begin (2mnd bij mij*)

Deze fase is fysiek het zwaarst met allemaal klachten (hoofdpijn! Pijn overal! Algehele @#$ De wereld trekt aan je voorbij);

  1. Slaap veel (vooral snachts)
  2. Wandel tussendoor (klein ommetje)
  3. Eet en drink goed

MINIMAAL smartphone gebruik, minimaal whatsapp, minimaal boeken lezen, minimaal tv kijken. Alles doet pijn.

WEL PROBEREN: zacht muziekje luisteren, wandelingetjes, rondlopen, lekker knuffelen met huisdier, spulletjes opruimen.

Boosheid en frustratie op kussen er uit gooien, schreeuwen. Huilen.

Zorg dat je niet alleen bent en dat je altijd iemand kan bellen/ bij je is.  Waarom? Je raakt snel geïsoleerd/depressief.

—————————————————————-

In het midden (2-5 maanden)

de symptomen zijn fysiek minder (lijkt het), maar je loopt continue tegen grenzen aan;

Voel hoe het met je gaat in plaats van om het in hokjes of structuur te gieten. Als je op deze manier leert ‘luisteren naar je lichaam’ leer je je grenzen ontdekken. Het is goed om dingen uit te proberen, maar je moet helaas ook nog vaak constateren dat je je in moet houden. Deze fase was voor mij ook mentaal een uitdaging want je ziet hierdoor ook het verschil heel erg tussen wat je kon en nu kan. Daarnaast is het heel frustrerend om tegen de lamp te blijven lopen.

—————————————————————-

Aan het einde (5-7 maanden)

Ik heb tot 4x toe mogen ervaren dat een waas uit m’n hoofd was na een aantal maanden. Alleen nog wat restklachten en vooral fysiek liep ik dan erg achter en moest ik opbouwen. Ook kwam er een emotionele klap; ik besefte mij in wat voor roes ik heb geleefd! Vreugde en verdriet wisselde bij mij erg af. Dat kwam wel snel in balans want je kan je geluk niet op dat je weer helemaal meedoet!


Na mijn 4e hersenschudding ben ik helaas weer te vroeg aan het werk gegaan en ben ik weer volledig teruggevallen na 9 maanden fulltime gewerkt te hebben. Ik heb toen mijn dagen afgewisseld met slapen en (thuis)werken. Uiteindelijk brak het mij op. Drie jaar later ben ik gelukkig weer hersteld. Hoe ik dat deed, kun je in deze blog lezen.

* dit verschilt echt per persoon, sommigen hebben dit hele proces maar 3 dagen en zijn daarna weer beter ( bij hersenschudding gaat men in principe van uit dat dit herstelt) bij kleine groep 10-15% herstelt het langzaam tot nooit meer. En dan spreek je ook over maanden tot jaren.

26 gedachten over “Hoe houd ik rust?

  1. Ruud

    Zorgen dat je niet alleen bent? Hoe doe je dat? Mijn NAH is 45 jaar geleden, en het lukt me niet sociale contacten te blijven onderhouden, zelfs niet met hulp van een begeleidende organisatie.

    1. jeanne001 Berichtauteur

      Hi Ruud, dat is inderdaad lastig. Wellicht heb jij ook wat aan de Facebook groepen, waarbij veel lotgenoten inzitten? Er worden regelmatig middagen georganiseerd om ons met elkaar in contact te brengen. Zou dat iets voor jou zijn?

      Groetjes,

      Jeanne

      1. Ruud

        Ben lid van verschillende Faceboekgroepen, en ga soms naar een NAH-soos. Het zal mijn verstoorde emotionele ontwikkeling zijn, maar blijft lastig contacten uit te breiden. Heb vanmiddag een gesprek met de vrijwilligersbank, eens zien of een maatje of buddy via een project mogelijk is. Tja, je blijft proberen he.

  2. Jacqueline

    Hoi, Fijn om wat meer te lezen over “hoe om te gaan met een hersenschudding”.
    Ik werd 6 weken geleden niet lekker, kreeg een Black-Out en ben met mijn hoofd tegen de deurpost gevallen,
    ik ben minimaal 10 minuten buiten westen geweest. Er zat een snee in mijn voorhoofd, tot op mijn schedel (er zaten zelfs stukjes verf in de wond), mijn neus is gekneusd (nog steeds gevoelig) en mijn bovenlip gescheurd, al met al 14 hechtingen. In het ziekenhuis heeft niemand gezegd dat ik een hersenschudding had! Daar kwam ik 6 dagen later achter toen ik dacht even met de auto boodschappen te gaan doen…..dat ging helemaal niet. Hartkloppingen, dubbel zien, rillen als een rietje, zweten enz. enz. met deze klachten ben ik nog drie keer op de Spoed eisende hulp geweest. Hersenscan was goed, wel zware hersenschudding. Inmiddels ben ik 6 weken verder, ik kan me in huis weer wat meer redden maar buiten wandelen is de eerste 5 minuten onwennig, daarna gaat het wel maar het voelt in mijn hoofd niet fijn en toch probeer ik elke dag een kwartiertje of iets langer te wandelen. Vandaag wilde ik proberen een stukje te strijken en dan na een minuut of 10 krijg ik zo’n druk op mijn hoofd, dan moet ik wel stoppen.
    Ik heb de hele dag last van mijn hoofd, alsof ik een strakke band om mijn hoofd heb en bij inspanning of meerdere mensen om mij heen of grote ruimtes dan neemt dat gevoel toe. Ik neem alleen paracetamol voor het slapen gaan omdat ik denk dat het heel belangrijk is dat ik goed slaap. Fietsen gaat ook nog niet en werken….(ik ben buschauffeur) dat gaat zeker niet. Ik zou zo graag willen weten hoe lang dit gaat duren?
    Voor mijn hersenschudding bestond mijn dagbesteding uit, voor mijn 2 dochters zorgen, werken, hardlopen, fietsen en zwemmen en nu………is mijn eerste stap naar genezing, accepteren denk ik!?

    1. jeanne001 Berichtauteur

      Hi Jacqueline, dank je voor je bericht. Het frustrerende is dat je inderdaad niet weet hoe lang het gaat duren. Dat vond ik ook het meest frustrerend. Je bent eerst aan het wachten tot het weer over gaat en dan wil je ergens naartoe werken als er geen verbetering lijkt te komen. Dat voelde voor mij soms heel wanhopig. Het enige wat ik uit mijn ervaring kan zeggen is, dat ik er meestal zo’n 5-6 maanden over deed om weer redelijk normaal te kunnen functioneren. En dat vond ik al eindeloos lang. Nu ben ik inmiddels 1,5 jaar bezig en bekijk het nu met de dag. Ik hoop voor je dat je snel herstelt! Acceptatie is een goede stap, want van daaruit kun je weer bouwen 🙂

      Liefs Jeanne

  3. Yüksel

    Hej allemaal
    Ik was op zoek naar lotgenoten en kwam op deze site terecht.
    Ben benieuwd wie zich herkent in mijn verhaal
    ik heb 8 februari een pannedeksel(Van glas) vanaf 2 meter hoogte op mijn hoofd gehad. Ben bewusteloos geraakt. Alles leek in eerste instantie wel mee te vallen. uiteindelijk toch een zware hersenschudding. Ben inmiddels paar maanden verder(vandaag 28-5) en nog steeds thuis. Ik heb inmiddels een revalidatie arts en ik doe sensorische integratie therapie bij de ergotherapeut. Ik begin er een beetje klaar mee te zijn. mijn klachten zijn nog steeds knallende hoofdpijn misselijkheid duizelig wazig voelen. korte termijngeheugen is bijna weg concentratie is een ramp
    Ik push mezelf om wat te doen en me nuttig te voelen maar begin de oude ik(studerende, zorgen voor kind van 3, sporten, hobby’s, groot sociaal leven) inmiddels te verliezen.. Ik doe niks meer. zit volledig thuis en ben zo moe..

    hoor het graag en sterkte allemaal
    groetjes

    1. jeanne001 Berichtauteur

      Hi Yuksel! Jeetje jij zit dan ook alweer een tijdje thuis. Ik heb zelf ook sensorische integratie therapie gehad en daar wel baat bij gehad, maar de eerste 3x duurde het bij mij zo’n 5-6 maanden om te herstellen. Wellicht is het voor jou ook handig om je aan te melden bij de Facebook groep: https://www.facebook.com/groups/592885277457771/ . Dit is een besloten groep en daarin bespreken we onze dagelijkse levens en hebben we tips voor elkaar.

      Groetjes, Jeanne

  4. Eveline

    Hoi,

    Ik heb eind mei vorig je een val gehad, waarbij ik een zware hersenschudding opliep. Ik ben weer een eind verbeterd, maar lang niet zoals ik was, werk ook nog niet volledig. Ik zit niet op Facebook, maar zijn er wellicht andere fora of goede tips. Ik blijf een beetje het gevoel hebben in het duister te tasten; dan gaat het goed en ineens gaat het weer slechter.

    Alvast dank.

    1. jeanne001 Berichtauteur

      Hi Eveline, sorry voor de late reactie.

      Wat vervelend, ik herken het wel dat je weer beter lijkt te voelen en dan gaat het toch weer slechter. We zouden ook kunnen mailen als je het fijn vindt, mijn e-mailadres is jeanneroeland@gmail.com. Als je geen Facebook hebt, is er ook de hersenletsel patientenvereniging Hersenletsel.nl waar je andere lotgenoten kan ontmoeten. En er zijn veel initiatieven in Nederland voor mensen met NAH (niet aangeboren hersenletsel) maar die verschillen heel erg per regio!

      Sterkte!

  5. Daantje

    Hallo allemaal,

    Ik ben ook opzoek naar lot genoten en dit is mijn verhaal:

    November 2008, ik weet de dag er voor, ik kwam van school en vertelde mijn vader over een nieuw project.
    Op eens word ik wakker en lig ik in mijn moeders huis (gescheiden ouders), ik wil rechtop gaan zitten in bed, alles draait, enorme hoofd en rug pijn, een knie zo dik als maar zijn kant. Met veel moeite en pijn klim en klauter ik mijn bed uit, ik heb het gevoel als of ik zweef en door andermans ogen kijken, echt heeeel vreemd.
    Beneden aan gekomen vraag ik mijn moeder naar de dag en tijd, het is 1,5 week later dan mijn laatste herinnering.
    Ik vraag me moeder waarom alles zo’n pijn doet en waarom ik niks weet van de afgelopen 1,5 week.
    Ze verteld me dat ik een brommer ongeluk gehad heb, een jongen op een scooter reed op de verkeerde weghelft en kwam mij op de brommer tegen. Volgens mensen die kwamen kijken was ik zo’n 20 min buitenbewustzijn. Me moeder laat me een kranten bericht zien omdat ik het niet geloof, op de foto ligt mijn brommer, kapot in het gras en daar achter zie in het ambulance personeel met iemand bezig zijn, die iemand ben ik.
    Mijn vader heeft foto’s gemaakt van de plek van het ongeval en van mij in het ziekenhuis, het is heel erg ongeloof waardig voorbij als of ze een zieke grap met mij uit halen.
    Tot in januari ben ik thuis gebleven, ik deed een opleiding voor dierverzorgster/dierenartsassistente paraveterinair.
    Tot januari zijn alle dagen super vaag, in de ochtend ging ik naar beneden, op de bank liggen en op eens is het savonds.
    De opleiding heb ik met heel veel moeite afgemaakt, helaas niet zoals ik wilde. Tijdens lessen had ik heel erg veel moeite met wakker blijven, de vakken die ik erg interessant vond heb ik alleen maar slechte cijfers gehaald.

    Tot op de dag van vandaag heb ik nog last van snel vermoeidheid, concentratieproblemen, troebel denken, warrig, leer en denk vermogen is naar mijn idee erg verminderd, rugklachten(waardoor ik nog vermoeider raak), knie klachten. De duizeligheid en hoofdpijn zijn gelukkig verdwenen maar dat duurde ook een aantal maanden.
    Vanaf mijn 6de ben ik te vinden op het korfbalveld, sinds het ongeluk weet ik niet wat ik moet doen als ik in het veld sta, sta ik er naast dan kan ik zo zeggen wat er moet gebeuren maar het uitleggen lukt gewoon niet.

    Het zou leuk zijn als iemand mij kan vertellen wanneer dit over is, wanneer ik weer de ‘oude’ zal zijn.

  6. Sante

    Hoi ben nieuw hier…ik heb vorig jaar een auto ongeluk gehad,ben vanachter aangereden terwijl ik stil stond omdat ik niet kon uitwijken. Daardoor ben ik doorgeschoven voor mij wachtende auto.het gebeuren is voor mij nog steeds onwerkelijk. Ben zelf niet buiten westen geweest maar duurde even voor ik weer lucht had om de auto uit te stappen.ze hebben op de spoed alle testen gedaan maar vonden geen zichtbaar letsel.na drie weken wist ik pas dat ik whiplash had.maar waarschijnlijk door de adrenaline had ik waarschijnlijk ook een hersenschudding die onopgemerkt bleef.ben nu vijf a zes maanden verder ben nog steeds herstellende en op zoek van herkenning van vage klachten die niet over of weg zijn.snel vermoeid, huilen,kort lontje niet tegen lawaai of sterk licht kunnen.niet te lang autorijden enzovoorts..revalidatie heeft weinig middelen om mij te helpen ,ook was er genoemd dat ik misschien toch een hersenbeschadiging heb en dat een neur nog iets mij kan helpen maar eerst willen ze nog fysio,ergo en nog iets uit proberen om te kijken of dat bsat heeft.je word zo moedeloos van om achter de feiten aan te hobbelen en geen balans kunnen vinden tussen werk gezin en huishouden. Sociale contacten onderhouden is ook vervelend omdat je moeite hebt om gesprekken te kunnen volgen.

    1. jeanne001 Berichtauteur

      Hi Sante,

      Welkom. Allereerst wat vervelend dat je een auto ongeluk hebt gehad. Ik herken het dat het lastig is als er geen zichtbaar letsel wordt gevonden en dat je dan zo lang klachten houdt. Wel goed om te horen dat je iets van hulp krijgt in de vorm van revalidatie. Ook al is er niet altijd schade te zien, dan kunnen ze daar wel achter komen door een neuropsychologisch onderzoek (NPO) bij je te doen. Dat onderzoek wordt uitgevoerd door een neuropsycholoog. En wellicht is het handig, zoals de revalidatie al aangeeft, dat je toch even jezelf laat nakijken door een neuroloog, danwel neuropsycholoog. Het is idd heel frustrerend om achter de feiten aan te lopen en geen vooruitgang te boeken.

      Mocht je graag met meer lotgenoten willen praten, hebben we op Facebook een groep opgezet: Hersenschudding – PCS groep 2 voel je vrij om je daar aan te melden! En anders mag je natuurlijk altijd mailen naar jeanneroeland@gmail.com.

      Heel veel sterkte in ieder geval!

      Groetjes,

      Jeanne

  7. Janny

    Wat fijn om dit te lezen. Ik ben drie maanden geleden gevallen met de fiets plat op mijn gezicht. Nu nog steeds last van allerlei klachten. Afgelopen week ben ik naar de neuroloog geweest ik krijg een doorverwijzing naar de revalidatiearts. Ik vind het moeilijk om te bepalen wat rustig aan doen inhoud. Iedereen zegt dat tegen je maar wat houdt dit in. Ik ging wel bijna direct weer aan het werk voor 50%, helaas gaat het in plaats van beter slechter met me dus afgelopen week afgesproken dat ik terug ga naar 20% werken.
    Janny

    1. jeanne001 Berichtauteur

      Hi Janny,

      Dank je voor je bericht:)

      Je zal wel flink geschrokken zijn dat je op je plat op je gezicht bent gevallen! Goed dat je een verwijzing hebt gekregen naar een revalidatie arts, als je merkt dat het alleen maar slechter gaat met werken.. Wellicht heb je er wat aan, ik heb laatst nog een blog geschreven over verschillende soorten rust, fysiek, cognitief en emotionele rust. Voor mij waren alle drie heel belangrijk om goed op te letten of ik dat ook echt had, zodat ik kon herstellen.

      Heel veel sterkte en wens je een voorspoedig herstel!

      Liefs Jeanne

  8. Antoine Carol

    Hoi Jeanne, 10 november heb ik ook een hersenschudding opgelopen. Deze site is voor mij een verademing! Zoveel herkenning, ik voelde me al een sukkel worden die niet meer mee kon komen. Dacht al aan een burn-out. Ik zit op dit moment in ziekenhuis molen MRI onderzoeken binnenkort. Er is ook een gezicht zenuw geraakt. Voor de hersenschudding was ik lekker mijn ding aan het doen gezin, werken etc..het ergste vind ik dat ik mijn dochtertje naar de gastouder moet brengen. Een hele dag zorgen voor haar lukt nog steeds niet.

    1. Laurine

      Hoi Antoine,

      Ik herken mij zo in jouw verhaal. Naast dat ik me schuldig voel omdat ik geen werkzaamheden kan verrichten (werk nog maar 2 maanden voor dit bedrijf) is het voor mij onmogelijk om voor mijn 16 maanden oude zoontje te zorgen. Ik ben echt afhankelijk van familie en vrienden die hem op willen vangen als ik weer eens moe ben of knallende hoofdpijn heb.
      4 weken geleden ben ik flauwgevallen en op mijn hoofd gevallen. Ben niet lang buiten westen geweest en als ik de verhalen op deze site zo lees valt mijn ervaring nog enigszins mee. Ik voel me vaak ook echt een aansteller en nutteloos voor mijn omgeving.

      Jouw bericht is van februari 2018, hoe gaat het nu met je?

  9. jeanne001 Berichtauteur

    Hi Antoine,

    Ik ben blij te horen dat je hier herkenning vindt 🙂 Het is zo vervelend als je het gevoel hebt dat je hier alleen in staat, of zoals je zegt, dat je je een sukkel voelt. Dat is voor mij heel herkenbaar. Dank je voor het delen van je verhaal. Ik hoop dat je meer duidelijkheid krijgt na alle onderzoeken in het ziekenhuis ende juiste hulp krijgt. Zodat je er weer snel bovenop komt! Heel veel sterkte en liefs Jeanne

  10. Tedeschi Ivano

    Heb onlangs een hesenshudding opgelopen ben al zes weken verder heb nog steeds wat hoofdpijn en strak gevoel is dat normaal

  11. Amber

    Hi Jeanne,
    Wat fijn om deze website te vinden. Twee maanden geleden liep ik een hersenschudding op na een (hoogstwaarschijnlijk eenmalige) epileptische aanval toen ik alleen thuis was, bellend met een vriendin. Ik ben zo’n tien tot vijftien minuten bewusteloos geweest en toen ik bij kwam viel ik steeds om en wist ik niet waar ik was, ik schrok van bloed op de vloer. Verder weet ik niet zo goed meer wat er exact gebeurde. Er zaten bulten aan alle kanten van mijn hoofd en een tand door mijn lip.
    De eerste dagen na de hersenschudding heb ik met heel veel stressvolle situaties moeten dealen en dus geen rust gekregen en wel behoorlijk slecht geslapen. Sommige dagen in de tijd daarna ging het beter maar over het algemeen ben ik helemaal niet mezelf meer. Ik lig nu grote delen van de dag in bed met enorme hoofdpijn, ben vaak misselijk, zie lichtflitsen en voel me regelmatig duizelig. Ik voel me ook emotioneel heel slecht omdat ik bang ben dat het nooit meer overgaat. Ik ben 21 en studeerde aan de universiteit, nu raak ik zelfs uitgeput van een wandeling. Ik ben heel bang en weet niet goed wat ik kan verwachten, sta er best negatief in. Ik hoop dat jij me misschien wat tips kan geven of geruststelling. Groetjes, Amber

    1. jeanne001 Berichtauteur

      Hi Amber,

      Dank je voor het compliment! Daar is de website ook precies voor. Excuses voor de late reactie, ik zat zelf middenin vakantie en toen bleek ik plots zwanger te zijn (wel heel blij mee :)). Hoop dat het inmiddels beter met je mag gaan.

      Als ik het zo lees ben je best even buiten bewustzijn geweest, dat lijkt mij ook schrikken! Ben je wel naar een arts geweest om te melden dat je buiten bewust zijn bent geweest? Ik hoor vaker van mensen die een epileptische aanval krijgen en daardoor een hersenschudding oplopen.

      Ik herken de angst dat het nooit meer overgaat. En dat is ook lastig om dan ‘even om te buigen’ vooral omdat het in je hoofd al een chaos is van pijn en klachten. ik zou vooral zeggen, zoek daarbij ontspanning in de vorm van massage, haptonoom of een zachte behandeling, mindfulness of meditatie (net wat je aanspreekt) of ga toch naar een fijne psycholoog (eentje waar je een klik mee voelt en die je begrijpt). En praat er vooral over met anderen. Heel veel mensen ervaren angsten na een hersenschudding. Dat is niet gek. Daarbij hulp bij krijgen is alleen maar fijn. Ik heb daar persoonlijk te lang mee gewacht.

      Mijn ervaring is in ieder geval dat het echt beter wordt!

      Heel veel sterkte en liefs,

      Jeanne

      1. Amber Rus

        Hi Jeanne,

        Toch ontzettend bedankt voor je reactie! Heb er veel aan om van iemand met ervaring te horen dat het beter wordt. En wat een vrolijk nieuws dat je zwanger bent, gefeliciteerd!

        Groetjes,
        Amber Rus

  12. Noor

    Hi Jeanne,

    Erg fijn deze website! Ik heb veel aan je tips en herken ook veel in jouw verhaal. Zelf heb ik zo’n 2.5 maand geleden een hersenschudding opgelopen en inmiddels lijken de ergste klachten wel te zijn afgenomen. Zoals jij dit mooi had omschreven zit ik nu dus in de fase ‘in het midden’, waarbij de symptomen fysiek inderdaad wat minder lijken te zijn, maar ik nog wel continue tegen mijn grenzen aan loop en eigenlijk nog vrij weinig kan. Dit vind ik mentaal soms ook wel echt lastig. Ik werk ook nog helemaal niet en spreek vrijwel niet (1 op 1) af met vrienden en vriendinnen. Mijn klachten nu zijn vooral veel hoofdpijn, vermoeid, gevoelig voor licht en geluid en concentratie- en geheugenproblemen. Daarnaast heb ik 24/7 een soort waas in mijn hoofd. Nu heb ik het idee dat niet iedereen met een hersenschudding hier last van heeft, maar las ik op jouw website dat jij tot 4 x toe heb mogen ervaren dat de waas uit jouw hoofd was verdwenen na een aantal maanden. Mijn vraag aan jou is daarom of dit bij jou vanzelf weg is gegaan, of dat jij hier bepaalde dingen voor hebt gedaan? Moet ik bijv. mijn ogen laten checken op evt. afwijkingen? Al heb ik niet het idee dat die echt achteruit zijn gegaan, maar dat ik meer gewoon de helderheid en scherpte mis in m’n hoofd.
    En heb jij verder nog tips voor behandelingen e.d.? Ik heb 1 x telefonisch contact gehad met een neuroloog, maar een scan vond zij toen niet nodig, omdat mijn klachten niet per se heel zorgwekkend zijn en dus wel (heel langzaam) verbeteren. Ik denk overigens ook niet dat er veel op een scan te zien zal zijn. Wel heb ik sinds kort begeleiding van een ergotherapeut en ga ik daarnaast naar een fysiotherapeut en osteopaat.

    Ik hoor graag van je en geniet van je zwangerschap 🙂 (las ik hierboven).

    Groeten,
    Noor

    1. jeanne001 Berichtauteur

      Hi Noor,

      Thanks voor je bericht en natuurlijk niet fijn dat je ook een hersenschudding hebt opgelopen!

      Wat betreft die waas, die ging inderdaad vanzelf weg, ook na mijn vierde hersenschudding. Ik denk achteraf dat het bij mij te maken had met emotionele/mentale rust ook weer terugvinden.

      Alleen na mijn vierde hersenschudding ben ik wel te snel weer fulltime aan het werk gegaan en had ik achteraf iets rustiger aan moeten doen. De waas kwam daardoor weer terug (en bleef vier jaar). Met rustiger aan bedoel ik, meer ontspanning inplannen, leuke dingen doen naast werk en focussen op de mentale gevoelens en emoties die opkwamen. En ze niet wegdrukken en voorbij lopen daar was ik echt een ster in. Dat heeft mij achteraf gezien volledig ingehaald en ben ik vier jaar goed ziek van geweest. De weg eruit was daardoor ook knap lastig. Het is uiteindelijk gelukkig wel gelukt 🙂

      Je zou je ogen kunnen laten checken, bij een optometrist bijvoorbeeld. Er zijn in de facebookgroepen veel tips over oogtrainingen etc. Ik had een prismabril aangeschaft destijds, dat was wel echt een symptoombestrijder. Uiteindelijk is mijn zicht volledig hersteld door dat ik ook juist mijn gevoelens en emoties ben gaan ‘aankijken.’

      Klinkt goed dat je hulp heb gezocht, ergo fysio en osteopaat klinkt goed. Bij mij was er ook niets te zien op de scan. En dat is denk ik alleen maar goed. Bij veel mensen is er niets te zien op de scan. Wil niet zeggen dat je klachten niet echt zijn en er zijn heel veel redenen waarom ons lijf klachten geeft. Het belangrijkste is naar mijn mening heb je een klik met de behandelaars en brengen ze je vooruitgang. En kijk of je niet onbewust mentale en emotionele dingen wegdrukt (want daar kan je dus ook fysieke klachten van houden/krijgen en die zijn meestal niet op een scan te zien. En kunnen heel invaliderend zijn. )

      Heel veel sterkte en succes!

      Liefs,

      Jeanne

      1. Noor

        Hi Jeanne,

        Dank voor je uitgebreide reactie, super fijn! En wat heb jij een lang herstel achter de rug zeg… Erg veel respect voor dat je de moed erin hebt gehouden en heel fijn voor je dat het uiteindelijk toch gelukt is :).
        Thanks ook voor de tips! Ik probeer nu inderdaad ook heel erg op de emotionele rust te letten sinds ik dit op jouw site heb gelezen. En ik merk nu al verschil. Nu ik bepaalde dingen meer heb geuit (ook dingen die ik weggestopt had), voel ik me mentaal al beter en daardoor fysiek eigenlijk ook. Ik heb nog wel even te gaan, maar het gaat in ieder geval de goede kant op!

        Groeten,
        Noor

      2. jeanne001 Berichtauteur

        Wat goed om te horen Noor! Ik ben heel blij voor je! Graag gedaan 🙂 Klinkt inderdaad dat je op de goede weg bent! 🙂

        Ja ik had niet altijd de moed er meer in wat je denk ik ook wel kan voorstellen. Maar op de lange termijn wel volgehouden en kijk nog steeds ook wel verrast terug naar die periode dat het gelukt is om te herstellen. Het kan echt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s