Ik heb een hersenschudding

en wat nu?


19 reacties

Jeanne: Vooruitgang in herstel!

De mensen die ik laatst nog heb gesproken weten al dat ik enorme vooruitgang geboekt heb in mijn herstel! En ¬†iedereen vraagt natuurlijk hoe kan dat? Ik doe een poging hieronder ūüôā

Ik besef nu in het bijzonder op wat voor manier rust mijn herstel heeft be√Įnvloed. Zoals je weet wordt bij een hersenschudding altijd geadviseerd om rust te houden. Ik denk dat ik nu pas eindelijk begrijp wat rust betekent en hoe belangrijk het is onderscheid te maken tussen de verschillende soorten om echt rust te ervaren:

(1) lichamelijke (fysieke) rust,

(2) cognitieve rust (denken, ratio) en

(3) emotionele rust (gevoelens en emoties).

Elke hersenschudding is anders en elke persoon ook. Maar wellicht heb je wat aan mijn verhaal. In deze blog zoom ik in op de emotionele rust, dat komt omdat ik vind dat die onderbelicht is ten opzichte van de cognitieve en fysieke rust (en anders wordt deze blog echt te lang ;). De laatste twee komen veel meer in de conventionele behandelingen van hersenschudding aan bod.

De vicieuze cirkel

Ik heb het altijd belangrijk gevonden om de effecten van een hersenschudding op én lichaam én geest én emoties te zien, want door de klap kreeg ik zowel fysieke-, cognitieve- als emotionele klachten.

Ik leerde bij revalidatie over ‚Äėvermoeidheid bij hersenletsel‚Äô hoe de verschillende klachten elkaar be√Įnvloeden: door de hersenschudding had ik meer moeite met verwerken van informatie en was ik dus sneller moe. Daardoor werd ik weer sneller labiel en kon ik minder aan, raakte ik eerder ge√Įrriteerd, waardoor mijn hoofd overbelast raakte, waardoor ik weer overprikkeld werd en mij daardoor niet meer kon concentreren en moe was. De bekende vicieuze cirkel. Deze wilde ik graag kunnen doorbreken maar dat ging helaas niet vanzelf.

De revalidatie en therapie die ik heb gehad zijn gericht geweest op of alleen cognitie, of alleen psychisch, of alleen puur lichamelijk. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er veel van geleerd en aan gehad. Ik werkte gretig aan cognitieve rust en lichamelijke rust en maakte wat vorderingen. Maar met één aspect werd niets gedaan: door de tegenslagen met het UWV, tegenstrijdige adviezen van behandelaars (of onkunde), de medische discussies die uitliepen op onbegrip, etc. werd de berg van emoties steeds groter.

De focus bleef vooral op lichamelijk en cognitieve rust liggen, zoals de ontregelde aandacht in de vorm van concentratie- en geheugen problemen, terwijl ik juist behoefte had aan het omgaan met alle veranderingen en emoties die daarbij hoorden. Ook kreeg ik verschillende diagnoses en dat vertaalde zich ook naar cognitieve onrust en daardoor weer emotionele onrust. Na mijn hersenschudding spookten er vele gedachten (= cognities)in mijn hoofd waar een duidelijk antwoord op moest komen. Duidelijkheid betekent cognitieve rust. Om √ľberhaupt te herstellen, realiseerde ik dat alleen het cre√ęren van cognitieve en lichamelijke rust niet genoeg is. Het werd tijd om meer aandacht te besteden aan emoties en gevoel!

Limbisch systeem

Dus dat heb ik dit voorjaar gedaan. Ik las een artikel van een voormalig neuroloog, die al deze factoren vanuit een neurobiologisch perspectief samen ziet komen in het limbisch systeem van je hersenen. Logisch, want naast de cognitie worden ook de emoties in de hersenen gereguleerd. Zijn limbische verklaring stelt dat door de emotionele reactie op zoiets als een hersenschudding (of whiplash, etc.) er emotionele disregulatie kan optreden. De emotionele reactie kan ervoor zorgen dat onze oude verdrongen emoties actief worden. Samen kunnen ze zo de klachten van bijvoorbeeld een hersenschudding vasthouden en later door de onrust nieuwe lichamelijke klachten toevoegen[1].

Om die reden ben ik de afgelopen maanden intens in mijn emoties en gevoelens gedoken. Ik kon hierdoor emoties bekijken en verwerken, waardoor ik rust kreeg in mijn hoofd en ik meer energie kreeg. Maar toch stagneerde het succes, klaarblijkelijk waren die verdrongen emoties nog niet helder genoeg. Volgens de theorie lag de oplossing in het vinden van de belangrijkste persoonlijke emotie, de stressor. Maar hoe kwam ik daar? Daar neem ik je in mee.

Verdrongen emoties vinden

In het boek van de voormalig neuroloog staat op pagina 146 een mooi patroon beschreven die ik heb gebruikt om bij mijn verdrongen emoties te komen, namelijk via je kindemoties. Om kindemoties aan te wakkeren haalde ik herinneringen op van mijn kindertijd wat ik als kwetsend heb ervaren en indruk heeft gemaakt. Dat is voor iedereen verschillend, maar bijvoorbeeld die keer dat je gepest werd, of iemand je uitlachte.

Ik begreep van hem dat kindemoties als eeuwig en enorm ervaren worden, want als kind heb je nog geen relativerend vermogen zoals volwassenen. Zo kon ik mijn kelder aan verdrongen emoties eens van binnen bekijken. Bij mij bleek het gevoel van afwijzing de stressor te zijn, dat gaf zoveel emotionele onrust in mijn hoofd.. Dat sloot aan op o.a. mijn ervaringen van nu met bijvoorbeeld het UWV of het onbegrip van een arts.

Een belangrijke versterker van mijn gevoel van afwijzing is de iatrogene invloed van de artsen geweest, die de emotionele onrust niet wegnamen maar juist aanwakkerden. Ik had bij de ene therapie geleerd om juist een beetje over mijn grenzen te gaan, want dat was belangrijk om vooruit te komen. Bij andere therapie zei men vooral: luister naar je klachten en ga niet over je grenzen heen! Het was tegenstrijdig.

Afwijzing neutraliseren

Als je het gevoel van afwijzing (pijn) wilt voorkomen, ben je als mens geneigd te gaan pleasen of flink te zijn. Je eigen wil en verlangens willen gevoed worden, dat zijn hele basale behoeften. Pleasen en flink houden kan soms heel nuttig zijn, waarbij je je richt op voldoen aan de verwachting van een ander (normgedrag). Teveel van dit gedrag kan destructief zijn omdat je je eigen grenzen/gevoel overschrijdt dan wel negeert om maar te voorkomen dat je dat gevoel van afwijzing ervaart. En het fascineerde mij in hoeverre die emoties in deze tijd nog steeds spelen in een bepaald gedragspatroon zoals pleasen en perfectionisme.

Dat kost energie en kan je zien als een energielek. Doordat ik me bewust werd van deze patronen kon ik mijn energielekken ontdekken en als volwassene nu zelf kiezen: of ik ga pleasen (kost energie en negeer ik mijn eigen gevoel) of ik handel naar mijn ‚ÄėEigen Wil‚Äô en kan ik het gevoel van afwijzing opzijleggen.

Hier heb ik veel mee geoefend, want ik heb aan het begin moeite gehad om mijn eigen patronen hierin te herkennen. Het was gemakkelijker mijn angst voor afwijzing door pleasen niet te voelen. Ik deed dit automatisch en was mij er niet van bewust. Ook moest ik leren het afwijzingsgevoel niet uit de weg te gaan en beseffen dat het een kindgevoel was dat toen geldig was, maar nu niet meer.

Een klein voorbeeld: Iemand vraagt of ik hem kan helpen. Automatisch zeg ik ja en laat alles uit mijn handen vallen. Als ik klaar ben voel ik mij niet prettig, moe ge√Įrriteerd (negatieve emoties). Ik loop mijn keuken in en zie dat ik bezig was met koken. Ik realiseer mij op dat moment, dat ik automatisch ja zeg. In het vervolg probeerde ik er op te letten en de volgende strategie te hanteren:

Iemand vraagt om hulp.

Stap 1: Wat wil ik? (i.p.v. automatisch antwoorden) ‘J√†, ik wil helpen maar niet gelijk’.

Stap 2: Ok, of ik bied de ander aan straks te helpen en anders kan ik nu niet helpen.

Stap 3: het antwoord is ‘Ja, straks’, of anders ‘Nee’.

Dit is een klein voorbeeld, maar heel nuttig omdat ik op dit niveau goed kon oefenen. Ik zag wel hoe het automatisme hier ‚ÄėJa‚Äô had geantwoord, terwijl toen ik naar mijn gevoel keek, mijn antwoord ‚Äėstraks of nee‚Äô zou zijn. Dat was mijn patroon, automatisch ja zeggen (en dus de afwijzing van de ander voorkomen).

V√≥√≥r¬†de hersenschudding kon ik ook ‘Ja’ zeggen, want ik had veel energie. Maar na de hersenschudding niet, ik had te weinig energie. Ik had al mijn energie en aandacht nodig voor koken en herstellen. Wel realiseerde ik mij dat ik voor mijn hersenschudding ook makkelijk klaarstond voor anderen. Daar werd ik niet ziek van, want ik was stabiel genoeg qua cognitie, lichaam en emoties, maar het kostte ook energie. En bij teveel ging dat natuurlijk ook opspelen, dus altijd handig om bewust van te blijven. Maar toen kreeg ik er geen heftige klachten van zoals na mijn hersenschudding (en dus de emotionele disregulatie) wel het geval was.

De behandeling gaf mij duidelijkheid, cognitieve en emotionele rust. Het voelde wel heel prettig en rustgevend dat ik nu ook tools had waarbij ik zelf de uitslag kon be√Įnvloeden. Uit de behandeling kwam een enorme boost aan emotieve rust waardoor mijn klachten van vermoeidheid snel slonken. Waardoor ik merkte dat ik cognitief meer aankon en ook de overprikkeling minder werd. Dat maakte mij weer krachtig en kreeg ik vertrouwen terug in mijzelf. Een hele nieuwe dimensie aan het woord ‚Äėzelfvertrouwen‚Äô!

Laat ik voorop stellen dat dit niet makkelijk was, ik heb er maanden, soms 7 dagen per week, intensief aan gewerkt om de stressor helder te krijgen. Door de automatismen (patronen) heeft het maanden geduurd voordat we deze ontfutselt hadden.

Ik leerde opnieuw dat mijn emoties en grenzen mijn belangrijkste goed zijn. Het klinkt zo logisch nu, maar dat was het niet. Ik was zo vast gelopen en door de hersenschuddingsklachten en tegenslagen was ik op mijn kwetsbaarst.

Toen ik dit patroon ging leren doorbreken, probeerde ik mild te worden voor mijzelf en anderen. Want jezelf en anderen afwijzen in dit proces is ook heel makkelijk ūüėČ Ik realiseerde mij dat iedereen in bepaalde mate te maken heeft met afwijzing. De een worstelt hiermee zoals ik en de andere nauwelijks. Ik vind het een extra geschenk dat ik die patronen bij anderen nu ook snel doorzie.

Soms word ik nog overmand door emoties. Ik kreeg op 19 augustus 2012 die hockeybal tegen mijn slaap, dat is nu 4 jaar geleden. Ik merk dat ik tijd nodig heb om deze periode van ziekte te verwerken.

Maar er gaat nu weer een wereld voor mij open. Zoals staan in de tram, zonder last te hebben van mijn evenwicht. Na zoveel tijd heel emotioneel en bizar om te ontdekken dat het weer kan! Zo herontdek ik de wereld weer en neem ik een momentje om alles te laten bezinken. Ik heb geen spraak en motorische problemen meer gehad sindsdien. Soms voel ik nog iets opkomen, zodra ik weer over mijn emotionele, lichamelijk en fysieke grenzen wil gaan. Maar ik heb inmiddels aan mijzelf bewezen dat ik die controle heb en kan houden!

[1] Hij licht dit verder toe in zijn boek ‚ÄėZakendoen met emoties‚Äô (2015) M. Klaver.

bron:asoftwrongness¬†en met dank aan mijn huisgenoot Kiki ūüôā¬†img_3932

Advertenties


2 reacties

Jeanne:’Je moet er mee leren omgaan’

NB. Dit artikel schrijven helpt bij mijn herstel (na het lezen van dit artikel zal je begrijpen waarom). Ik heb dit in 5 delen gepost, zodat het makkelijker leesbaar is. 

Zaterdag 25 april 2015. Inmiddels ben ik bezig met herstellen van de gevolgen van een 4e hersenschudding. Opgelopen op 19 augustus 2012. Vragen die bij mij spelen zijn,

(1) Is het wel echt een hersenschudding waar ik van moet herstellen? 

(2) Ik noem het wel herstellen, maar ik ben nu alweer sinds 2012 aan het ‘herstellen’. ‘Herstel’ ik wel?

Want de prangende vraag is simpelweg: Waarom voel ik mij nog ziek?! Op deze vragen krijg ik gewoon geen eenduidig antwoord. En zo kan ik er weinig aan veranderen. En leef ik in onzekerheid.

In mijn lotgenotengroep, inmiddels met 110 mensen, knaagt dit ook. Het probleem is dat de medische wereld ook geen eenduidige antwoorden heeft op onze vragen. Artsen willen niets liever dan dat ik herstel. Wat ik tot nu toe het meeste heb gehoord is ‘je moet er mee leren omgaan’.

Maar dat kan niet, want het gevaar schuilt in punt 1 (diagnose), dat punt 2 (herstel) niet bereikt wordt. Een waardevolle samenwerking dus, want waar moet ik mee leren omgaan en hoe doe je dat!

Omdat herstel niet bereikt wordt, krijg je meer problemen, zoals je¬†financi√ęle problemen (ik raak mijn baan kwijt/minder inkomen/sociale uitkering),¬†sociale problemen (geen tijd en energie voor vrienden/familie),¬†nog meer gezondheidsproblemen (psychisch: eenzaamheid, depressie, fysiek: slechte conditie, overgewicht/ondergewicht), etc. En daardoor verandert je diagnose vaak ook. Wat is het kip-ei verhaal nu eigenlijk? Heb ik nu een burn-out van alle problematiek naast de hersenschudding? Heb ik wel een hersenschudding?

Mijn verwondering zit hem in dat ik merk dat de samenwerking alleen maar minder wordt tussen de diagnose en herstel. En mijn problemen stapelen zich op. Ondertussen moet ik in deze gesteldheid van ziekte met deze problematiek dealen. En je raad het al, ik word hier niet beter van.

Artsen vinden het heel vervelend voor me, maar op veel plekken valt de deur dan achter mijn rug dicht. Voor neurologische medische hulp val ik tussen wal en schip (en velen met mij). Wel kan ik mij eindeloos storten op allerlei therapie√ęn, want daar val ik met mijn waaier aan complexe klachten met mijn neus in de boter ūüėČ

Maar eerlijk gezegd zie ik bij mij en veel lotgenoten hele trage, kleine verbeteringen. Ik ben inmiddels ook bijna 3 jaar verder en heb moeite om 2 uur per dag te werken. Langzaam herstel dus. Heeft dat wel zin al die therapie? Kan ik niet beter mijn energie sparen en ontspannen? Ik ben ondertussen onderzoek – en therapie moe en heb wel even genoeg geleerd qua ‘copingsstrategieen’ ¬†‘oefeningen te doen’ ‘ psychische gesprekken gehad’.

Maar dan heb ik al mijn energie nodig om te bewijzen dat ik ziek ben. Want vroeg of laat kom je in aanmerking met de wetgeving in Nederland bij ziekteverzuim (begrijp me niet verkeerd, het is goed dat het er is). Ik moet aan de werkgever/Nederlandse wetgeving bewijzen dat ik ziek ben, verzekeringstechnisch gezien.

En dat blijkt in de praktijk helemaal niet zo makkelijk te liggen als ik dacht. Hier is een enorme kloof tussen geneeskunde en wetgeving in Nederland. En daar gaat het helemaal mis bij mij. De focus ligt niet meer op punt 2 (herstel) maar op punt 1 (diagnose). En zo herstel ik dus niet. En worden mijn problemen alleen maar erger. 1 ding is zeker; bewijzen dat je ziek bent is zoo slecht voor je herstel! 

Ik ga in de volgende blogs (2,3,4 en 5) dieper in op vraag 1 en 2, om uit te leggen waar ik denk dat het precies misgaat en waar ik tegen aan loop in de praktijk.

Heb ik nog wel een hersenschudding? (2)

Roze olifant (3)

Herstel ik wel? (4)

Whiplash vs. Hersenschudding (5)

unnamed.jpg

‘When life gives you lemons..’



1 reactie

Jeanne: Herstel ik wel? (4)

¬†(2) Ik noem het wel herstellen, maar ik ben nu alweer sinds 2012 aan het ‘herstellen’. ‘Herstel’ ik wel?

Van hersenletsel is de definitie dat je een breuk in je levenslijn hebt en van hersenletsel zegt men dat je er nooit meer van geneest. Je hebt hersenschade. Het lastige is dat bij hersenschudding (wat dan meestal onder hersenletsel wordt genoemd) bij 85% van de mensen gelukkig wel herstelt. Daarom noemen ze het licht traumatisch hersenletsel. Voor 15% van de mensen is dat dus niet zo licht. Het is soms jaren ploeteren, zwemmen tussen wal en schip. En ik vind het niet onwaarschijnlijk dat het lichte, vervalt in zwaar traumatisch hersenletsel na jaren van onbegrip en zwemmen. Die schade is alleen al traumatisch, als je nooit ergens op de wal mag uitrusten. Wat dat betreft geloof ik dat lichaam en geest heel veel invloed op elkaar hebben.

Ik heb ervaring met herstellen van hersenschuddingen het is me tot 3x toe echt wel goed gelukt (wel restklachten) maar he, ik kon werken, sporten, uitgaan, het was allemaal mooi en de restklachten leken overkomelijk. Al heeft dat wel vraagtekens bij mij gekregen, want er bestaat ook zoiets als het multiple concussion syndrome. En dat betekent dat alle klappen een cummulatief effect hebben. En dat ik 12 jaar geleden al het eerste probleem heb gekregen, namelijk mijn eerste hersenschudding/whiplash. Dat erkent de ene arts wel en de andere arts niet.

Lees verder over mijn blog whiplash vs. hersenschudding


Een reactie plaatsen

Jeanne: Lucky weekend

Ik voelde me vrijdag zo onverschillig.. Niet te filmen! Donderdag eigenlijk ook al. Er gebeurde deze week veel en merk dat ik daar dan gesloten van word. Willemijn had daarvoor een goed filmpje die mij weer even blij maakte:
¬†M’n medisch dossier stroomt binnen; via meerdere kanalen moest ik het opvragen. ¬† ¬†Heel confronterend en ook emotioneel omdat ik nu terug zie hoe vaak ik aan de bel heb geprobeerd te trekken bij de huisarts etc en hoe weinig er destijds mee gebeurde. Gelukkig is die zoektocht nu grotendeels voorbij.
blogger-image--1066597593
Om mijzelf op te fleuren probeer ik de mooie dingen te blijven zien. Ik vond dit plaatje mooi herfstig!
Verder ben ik bezig met ” brain food”, kijken welk eten ik energie van krijg en goed voor me is. Ik probeer zo gezond mogelijk te eten, maar meestal ben ik te moe om heel veel te koken, als ik al met moeite door de Ah heb gebanjerd. Koken an sich vind ik heerlijk ontspannend, alleen laat ik nu vaak het gas aan staan of vergeet ik dat er nog iets op het vuur staat. Dus is ook beetje eng..
blogger-image--1053590747
Worteltjes word ik erg fit van en helder van in mijn hoofd;
blogger-image--96462225
Deze salade is met spinazie, feta, witlof en mais en nog een beetje sla. Heel lekker!
blogger-image--75645518
En smorgens nu muesli, yoghurt, honing en van die lekkere blauwe bessen. Of roggebrood met appelstroop en sjam, kaas.
Af en toe een banaantje of mandarijntje. Helaas heb ik niet altijd honger of zi in iets en zo gebeurd het elke keer dat ik smiddags bijna niet lunch. Komt gewoon niet in me op! Ik doe ook niet zoveel maar ik merk wel dat m’n energie niveau gelijk naar beneden duikt. Dus ik probeer er nu extra op te letten!
Roeland is gezellig bij me dit weekend en net zijn we langs Biet gegaan, daar hebben ze lekkere salades, soep, quiches en is redelijk dicht bij m’n huis. Dus ik denk dat ik daar wat vaker nu heen zal gaan om eten te halen. Het raam is ook leuk versiert met groenten:

blogger-image-110922322

Hierbij ook mijn nieuwe vriend ‘Brocolli’

blogger-image--1053419408

Groetjes en een fijn weekend allemaal!


Een reactie plaatsen

Jeanne: Mijn medisch dossier

Om mijn diagnose te versnellen, heb ik gisteren mijn huisarts gebeld en ik wil mijn hele medisch dossier van de afgelopen vijf jaar opvragen.

Bij het UMC hebben ze gevraagd om resultaten van verschillende arts bezoeken van de afgelopen jaren. Want het probleem is vooral dat ik niet alles meer goed weet..al kwam dat alleen al door het korte termijn geheugen dat wordt aangetast door een hersenschudding.( en is 5 jaar geleden!)
Ik heb uitgelegd aan de assistent dat het nogal veel is gevraagd en ben me hier bewust van,  maar het wel zou helpen om alles op een rijtje te zetten en door de bomen het bos weer te kunnen zien. En aangezien het UMC er om vraagt, een goede stok achter de deur. Rare is alleen dat de assistent zegt dat het UMC het zelf kan opvragen, zodat ik dat niet hoef te doen. En guess what, bij het UMC zeggen ze dat dat niet mag. Ik weet nu niet wat waar is, maar word moe van dit soort vragen/ antwoorden. Als iets nog verbetert mag/ kan worden, is het Eenduidige Communicatie!!
Afijn, dit moest ze overleggen met de huisarts ¬†en daarna werd ik terug gebeld. Uiteindelijk wilde de dokter dat ik alleen m’n neurologische uitslagen kreeg. Waar ik al bang voor was en goed kan begrijpen in eerste instantie.
Maar in de afgelopen 5 jaar ben ik ook door verwezen naar psychologen, hebben ze ADHD bij mij geconstateerd, ben ik uit de eerste hulp weggestuurd na een hersenschudding ( wat de sportarts in UMC ook echt bizar vond, but it’s true!) en eigenlijk hebben we al die aantekeningen nodig om een compleet beeld te krijgen.
Tijdens mijn eerste hersenschudding had ik het namelijk niet door wat er aan de hand was. Dat lees ik nu vaker.
Mijn eerste hersenschudding:
Mijn baas was zo alert omdat ik mijn werk niet goed deed die dag en hij herhaaldelijk vroeg om simpele taken uit te voeren. Ik weet nog dat hij zei: ” Jeanne, heb je nu al die map opgezocht waar ik je om vroeg? Je reageert zo traag.. Jij had toch een bal op je hoofd gehad?” Ik: ” nee op m’n kin”. Mijn baas: ” nou ik zou toch maar eens de dokter bellen, want dat gaat niet goed daar in jouw hoofd!”
Ik was mij zelf van geen kwaad bewust. Mijn baas heeft me herhaaldelijk gevraagd om op z’n minst de ¬†huisarts assistent te bellen om te zeggen wat er was gebeurd. Ik heb toen op zondag een bal tegen m’n kin gehad ( wel hard, want drie jaar later zei de chiropractor ” Hey jouw kaak staat scheef, ooit zeker harde klap op gehad?”) en die donderdag pas naar de assistent gebeld. Bizarre is dat ik daartussen wel veel kwijt ben aan herinneringen, het was een soort waas. Mijn baas bleef mij gelukkig sturen met ” blijf anders even thuis Jeanne, ik maak me zorgen”. Ik maakte me ook zorgen toen ik die woensdag met een meeting de helft van de werkgroep had uitgenodigd, de koffie was vergeten te bestellen, niet meer op namen kon komen, waardoor iedereen ( die ik nog wel had uitgenodigd haha:))mij aankeek, zo van: normaal regel je het tot in de puntjes..De assistent zei overigens ” milde hersenschudding, geef het een week rust”. Dat werden 6 maanden…
Destijds had ik geen flauw idee! Het rare aan een hersenschudding is dat je zelf niet in staat bent om jezelf goed te beoordelen. Vooral als je in zo’n waas verkeert. ( als je ooit nog hersenschudding krijgt, luister dan zeker naar anderen)
Dus nu wil ik from scratch terug kijken en alle puzzelstukjes bij elkaar zetten. De huisarts gaat me zo bellen, de assistent vond dat ik beter hem zelf uit kon leggen wat de meerwaarde is.
Uiteindelijk heb ik gewoon recht op m’n eigen dossier. Dus ben benieuwd.
Keep you posted!


Een reactie plaatsen

Jeanne: Ontspanning – Spanning

Vrijdag had ik een goede dag:) in een lekker opgeruimd huis heb ik voor het eerst zelf een appeltaart gebakken:)

blogger-image-1845720134

Ook heb ik een kalender gekocht die ik in de keuken heb gehangen. Hierop staan sl m’n afspraken. Blijft lastig want nog steeds vergeet ik veel maar het geeft me meer rust in m’n hoofd.

blogger-image--295664833

Het is niet uit te leggen hoe lastig het is om dingen Niet te vergeten. Het lijkt wel of m’n hoofd af en toe een spelletje met me speelt ‘hide and seek’!
Maandag ochtend moest ik om half 9 in er UMC zijn.. Ik hoopte dat ze deze keer wel de resultaten hadden. Het goede nieuws is dat ze mijn resultaten had, het slechte nieuws is dat ze het nog niet verwerkt had.. Al met al viel de afspraak nogal tegen eerlijk gezegd.
Uit mijn onderzoeken van het afgelopen half jaar (neuro-psychologisch onderzoek bij sport neuro-psycholoog) kwam onder andere uit het onderzoek dat ik een vertraagde visuele informatie verwerking heb. Elke keer dat ik daar over begin, krijg ik wisselende reacties.
Deze keer weer gevraagd wat we daarmee gaan doen en de reactie was niet heel hulp behoevend. Ondanks dat ze beamen dat het onderzoek goed uitgevoerd is en ze de onderzoeker beschouwen als een autoriteit op dit gebied, vinden ze ook bij het UMC geen noodzaak om hier iets aan te doen, want volgens hen gaat het vanzelf weer over.
Daar was ik het niet mee eens; Ik heb er na mijn laatste hersenschudding elke keer veel last van gehad en kon daarom niet anders dan toegeven met hockey dat het niet meer ging (het voelde alsof ik op een boot sta met hoge golven als ik een kwartiertje mee deed met de training) en ook met yoga moest ik vaak stoppen met oefeningen.
Dit is 1 van de redenen waarom ik in februari de knhb heb gebeld en heb gevraagd of ik een helm moest gaan dragen. Vervolgens werd ik naar de sportarts in het UMC gestuurd en die stuurde mij door naar een externe neuro-psycholoog die het onderzoek heeft gedaan..(is het nog te volgen?).
Gelukkig was mijn vader erbij en die kan altijd goed kritisch blijven. Hij vroeg: “wat gaan jullie met die scores doen? Want jeanne scoorde een 2”. Ze keek ons relaxed aan en zei toen, “ja dat hangt af van de schaal.” Mijn vader: “een schaal tot 10” “oh” ja dat is inderdaad wel laag.” (Staat gewoon in m’n rapport wat ze al weken hebben en sinds juni al beschikbaar is, grrr)
Met enige druk wordt er nu wel een afspraak gepland met een specialist. Ze wist alleen niet precies wie, maar dat gaat ze nu uitzoeken.
Ik merk dat ik dit zo moeilijk vind, het zijn allemaal medewerkers die aardig zijn en die mij willen helpen natuurlijk maar ik vind dit tenenkrommend.. Ik durf hier eigenlijk niet te schrijven wat er allemaal nog meer aan tenenkrommende momenten waren omdat ik het UMC op die manier niet wil aanvliegen. Maar we moeten het gesprek erg sturen, wil ik hier voortgang uit halen. Gelukkig gaan de gesprekken met de andere medewerkers beter en haal ik daar meer uit.
Daarnaast heb ik nu wekelijks afspraken over de onderzoeksresultaten maar dat betekent ook dat de welbekende 3 maanden in het ziekenhuis zo om zijn. Vanwege doorloop kan het straks gebeuren dat ik doorgestuurd wordt omdat de doorloop in het ziekenhuis heel belangrijk is. Maar ik heb haar ook uitgelegd dat we op dit tempo daar zo aan zitten. Daar had ik gelijk in volgens haar. Ik hoop alleen dat ze daarmee wat meer actie in de taxi krijgen..
Tot zover maar even..
dank wederom voor alle steun en leuke kaartjes en berichtjes. Doen me goed! Ik merk dat ik heel langzaam al iets ben hersteld, vooral omdat ik in m’n nieuwe huis goed slaap:)
En oordoppen die ik bij ‘beter horen’ heb gekocht voor als ik de drukte van de stad in moet (bladblazers are my worst nightmare, Harley davidson motoren, glasbakken, etc) werken fantastisch!
Liefs