Ik heb een hersenschudding

en wat nu?


Een reactie plaatsen

Jeanne: Nieuw perspectief

Tijd voor een update: Vandaag begin ik met m’n nieuwe baan! Beetje spannend maar vooral héél leuk 🙂

Ik ga weer rustig uren opbouwen! Dit keer bij PGGM in Zeist. Ik ben benieuwd hoe het me vergaat om weer aan de slag te gaan. Bij PGGM hebben ze een MIP programma, wat staat voor ‘Make It Possible’. Het is een programma speciaal voor mensen met een beperking, zodat ze de mogelijkheid krijgen om terug te keren in het arbeidsproces. (Met dank aan KJ, die me de tip gaf voor deze job!)

Ik probeer al sinds begin 2014 dingen op te pakken. Te proberen omdat ik heel graag wil. Maar ik merkte dat ik veel tegen mentale of fysieke muren opliep. Ik hield alles niet lang vol en moest heel erg mijn energie en tijd verdelen, afwachten en soms gewoon goed op m’n snufferd vallen. Ondertussen natuurlijk therapieën gevolgd en geprobeerd weer in staat te zijn om grotendeels voor mijzelf te zorgen. Weer zoveel mogelijk mee te doen met de wereld.
IMG_9229
Mijn bril heeft daarbij zeker het meest bijgedragen. Sinds half december heb ik mijn definitieve bril van het Neurovisueel Centrum en kan ik niet anders zeggen dat m’n wereld een stuk behaaglijker is geworden. – Ik kan hier nog steeds wel een brok van in m’n keel krijgen want ik besef me met hoeveel pijn ik echt heel lang heb gelopen. Maar je went er ook helaas aan- Ik heb minder fysieke pijn aan ogen, oren (geluid), evenwicht (duizeligheid) en hoofd ( hoofdpijn), kaken (gespannenheid) en m’n rug en andere spieren in m’n lichaam  ( gespannenheid). M’n lichaam komt meer tot rust en wil niet meer zo snel in de fight/flight-overlevingsstand.
Maar dat betekent ook dat de nieuwe structuur die ik mijzelf aan had geleerd om te luisteren naar die pijn, ik nu opnieuw na een jaar m’n grenzen moet leren kennen. Klinkt heel vanzelfsprekend misschien om te stoppen bij pijn, maar dan zou ik nog maar 10% van m’n normale leven hebben kunnen leiden (lees:lijden)

Het heeft me een jaar gekost om een omgang te vinden met mijn hoofd en lichaam waarbij ik nog wat plezier in m’n leven hield en niet zwaar depressief werd van het gevoel van pijn en nutteloosheid.

Met bril heb ik veel minder snel pijn als ik over die oude grenzen heen ga, maar dan praat ik heel raar, langzaam en kan ik me nog maar moeilijk uitdrukken. M’n hoofd kan dan niet meer goed denken en ik haal alles door elkaar. Zeg andere woorden dan dat ik bedoel en klink eerlijk gezegd als een klein kind.
M’n lichaam reageert daarbij meestal ook heel traag, waardoor m’n motoriek helemaal is verstoord. Ik heb dit vaker gehad afgelopen 1,5 jaar maar het blijft heel apart.
Maar hoe gênant het af en toe ook is, het is zoveel makkelijker dan al die pijn.
De vermoeidheid blijft wel merk ik, door m’n pijn vermindering is het wel weer verbeterd maar het valt me ook nog steeds tegen.
Door de opluchting van de pijnvermindering heb ik wel weer een nieuw perspectief, een baan met uren opbouw en de grote wens voor mijzelf in vervulling kunnen laten gaan: ik kan weer fanatieker sporten!  Ik leef me heerlijk uit in de sportschool. Ook daar moet ik opbouwen en m’n nieuwe grenzen vinden, maar deze vooruitgang is zoo heerlijk!!
Ik blijf verder dromen..2015 lijkt meer mijn jaar te worden☺️!
Wordt vervolgd..
Ps. voor meer informatie over het Neurovisueel Centrum en hun prisma bril klik hier: https://ikhebeenhersenschudding.files.wordpress.com/2014/06/uitleg-neurovisueel-centrum.pdf

doen met de wereld.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Jeanne: Ontspanning – Spanning

Vrijdag had ik een goede dag:) in een lekker opgeruimd huis heb ik voor het eerst zelf een appeltaart gebakken:)

blogger-image-1845720134

Ook heb ik een kalender gekocht die ik in de keuken heb gehangen. Hierop staan sl m’n afspraken. Blijft lastig want nog steeds vergeet ik veel maar het geeft me meer rust in m’n hoofd.

blogger-image--295664833

Het is niet uit te leggen hoe lastig het is om dingen Niet te vergeten. Het lijkt wel of m’n hoofd af en toe een spelletje met me speelt ‘hide and seek’!
Maandag ochtend moest ik om half 9 in er UMC zijn.. Ik hoopte dat ze deze keer wel de resultaten hadden. Het goede nieuws is dat ze mijn resultaten had, het slechte nieuws is dat ze het nog niet verwerkt had.. Al met al viel de afspraak nogal tegen eerlijk gezegd.
Uit mijn onderzoeken van het afgelopen half jaar (neuro-psychologisch onderzoek bij sport neuro-psycholoog) kwam onder andere uit het onderzoek dat ik een vertraagde visuele informatie verwerking heb. Elke keer dat ik daar over begin, krijg ik wisselende reacties.
Deze keer weer gevraagd wat we daarmee gaan doen en de reactie was niet heel hulp behoevend. Ondanks dat ze beamen dat het onderzoek goed uitgevoerd is en ze de onderzoeker beschouwen als een autoriteit op dit gebied, vinden ze ook bij het UMC geen noodzaak om hier iets aan te doen, want volgens hen gaat het vanzelf weer over.
Daar was ik het niet mee eens; Ik heb er na mijn laatste hersenschudding elke keer veel last van gehad en kon daarom niet anders dan toegeven met hockey dat het niet meer ging (het voelde alsof ik op een boot sta met hoge golven als ik een kwartiertje mee deed met de training) en ook met yoga moest ik vaak stoppen met oefeningen.
Dit is 1 van de redenen waarom ik in februari de knhb heb gebeld en heb gevraagd of ik een helm moest gaan dragen. Vervolgens werd ik naar de sportarts in het UMC gestuurd en die stuurde mij door naar een externe neuro-psycholoog die het onderzoek heeft gedaan..(is het nog te volgen?).
Gelukkig was mijn vader erbij en die kan altijd goed kritisch blijven. Hij vroeg: “wat gaan jullie met die scores doen? Want jeanne scoorde een 2”. Ze keek ons relaxed aan en zei toen, “ja dat hangt af van de schaal.” Mijn vader: “een schaal tot 10” “oh” ja dat is inderdaad wel laag.” (Staat gewoon in m’n rapport wat ze al weken hebben en sinds juni al beschikbaar is, grrr)
Met enige druk wordt er nu wel een afspraak gepland met een specialist. Ze wist alleen niet precies wie, maar dat gaat ze nu uitzoeken.
Ik merk dat ik dit zo moeilijk vind, het zijn allemaal medewerkers die aardig zijn en die mij willen helpen natuurlijk maar ik vind dit tenenkrommend.. Ik durf hier eigenlijk niet te schrijven wat er allemaal nog meer aan tenenkrommende momenten waren omdat ik het UMC op die manier niet wil aanvliegen. Maar we moeten het gesprek erg sturen, wil ik hier voortgang uit halen. Gelukkig gaan de gesprekken met de andere medewerkers beter en haal ik daar meer uit.
Daarnaast heb ik nu wekelijks afspraken over de onderzoeksresultaten maar dat betekent ook dat de welbekende 3 maanden in het ziekenhuis zo om zijn. Vanwege doorloop kan het straks gebeuren dat ik doorgestuurd wordt omdat de doorloop in het ziekenhuis heel belangrijk is. Maar ik heb haar ook uitgelegd dat we op dit tempo daar zo aan zitten. Daar had ik gelijk in volgens haar. Ik hoop alleen dat ze daarmee wat meer actie in de taxi krijgen..
Tot zover maar even..
dank wederom voor alle steun en leuke kaartjes en berichtjes. Doen me goed! Ik merk dat ik heel langzaam al iets ben hersteld, vooral omdat ik in m’n nieuwe huis goed slaap:)
En oordoppen die ik bij ‘beter horen’ heb gekocht voor als ik de drukte van de stad in moet (bladblazers are my worst nightmare, Harley davidson motoren, glasbakken, etc) werken fantastisch!
Liefs